"Και μες στην τέχνη πάλι, ξεκουράζομαι απ' την δούλεψή της."

Sunday, 26 December 2010

Στης αταξιας τη στροφη.



Με τα ματοκυαλια στα ματια πασχιζεις να δεις το παρακλαδι
κι ομως πισω σου ενα ολοκληρο δασος αφηνεις.
Μη νομιζεις οτι εγω ομως δε το βλεπω!
Και το βλεπω και το ζω.
Ζουγκλα της μυθοποιημενης υποστασης της ευτυχιας
που επιδεξια σερβιρεται σε πιατο πορσελανινο.

Ω ξειν, αγγελειν ηλιθιοις οτι το μετεριζι της αποχαυνωσης
καταρεει σιγα σιγα.
Ξερω πως τα βηματα στην Πεμπτουσια δεν ειναι σεληνιακα αλλα και τα γηινα
ειναι ενα κατι μεσα στο τιποτα.
Μεσα απο διεστραβλωμενο γυαλι κοιτω το ατοφιο χρυσαφενιο φως της Ελευθεριας
κι οσο στρεβλο κι αν φαινεται δεν ειναι, δεν παυει να ειναι ελευθερο και ομορφο.

Τα κυματα ανταριαζονται κατω απο το αγγιγμα του παγωμενου ανεμου
κι απο μεσα αναδυεται ωσαν την Αφροδιτη η απελευθερωση απο τα δεσμα.
Ξεπεταγεται σαν την Ατλαντιδα της σωτηριας μας κι απο παντου ακουγονται ιαχες θριαμβου.
Νησος χαμενη και αποτομη ομως δυσκολο εδαφος για να σπειρεις.
Μην ανησυχεις! Δες!
Απο το χαος βγηκε κι ο κοσμος μας τιποτα δεν παρεληφθη ετοιματζιδικο.

Ανεβαινοντας τα σκαλια προς την αλλαγη νιωθεις το εδαφος να σειεται μανιωδως,
αλλα εγω ανεβαινω απτοητη γιατι Το βλεπω να ξεπροβαλλει πισω απο τα καταπρασινα δαφνοφυλλα.
Πανω απο το κεφαλι μου οι περαστικοι που στην πραγματικοτα καθε αλλο παρα περαστικοι ειναι
πετανε βαΐα και κραυγαζουν με συνεπαρμενες φωνες.
Και μεσα η ψυχη μου αναδιπλωνεται οταν πλησιαζω στην Πηγη. Την μερα αυτη που σπανε τα δεσμα θελει κι αυτη να αποδημησει απο το δεσμιο κορμι μου και να βρεθει στο πανθεο των ελευθερων ψυχων με τους χρυσοποικιλτους πορφυρενιους μανδυες.
Οταν πλησιαζεις στην Πηγη, ολα ανατρεπονται και η σοφια σου δε φτανει πια να εξηγησεις τη μεγαλοπρεπη αυτη στιγμη. Εισαι και παλι παιδι.

Friday, 24 December 2010

"Το Μονογραμμα" Οδυσσεας Ελυτης

Απο τα πιο εξαισια εργα στην ελληνικη ποιηση.

Θά πενθώ πάντα -- μ’ακούς; -- γιά σένα,
μόνος,στόν Παράδεισο

Θά γυρίσει αλλού τίς χαρακιές
Τής παλάμης,η Μοίρα,σάν κλειδούχος
Μιά στιγμή θά συγκατατεθεί ο Καιρός

Πώς αλλιώς,αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι

Θά παραστήσει ο ουρανός τα σωθικά μας
Καί θά χτυπήσει τόν κόσμο η αθωότητα
Μέ τό δριμύ του μαύρου του θανάτου.


ΙΙ.

Πενθώ τόν ήλιο καί πενθώ τά χρόνια που έρχονται
Χωρίς εμάς καί τραγουδώ τ’άλλα πού πέρασαν
Εάν είναι αλήθεια

Μιλημένα τά σώματα καί οί βάρκες πού έκρουσαν γλυκά
Οί κιθάρες πού αναβόσβησαν κάτω από τα νερά
Τά "πίστεψέ με" και τα "μή"
Μιά στόν αέρα , μιά στή μουσική

Τα δυό μικρά ζώα,τά χέρια μας
Πού γύρευαν ν’ανέβουνε κρυφά τό ένα στό άλλο
Η γλάστρα μέ τό δροσαχί στίς ανοιχτές αυλόπορτες
Καί τά κομμάτια οί θάλασσες πού ερχόντουσαν μαζί
Πάνω απ’τίς ξερολιθιές,πίσω άπ’τούς φράχτες
Τήν ανεμώνα πού κάθισε στό χέρι σού
Κι έτρεμες τρείς φορές τό μώβ τρείς μέρες πάνω από
τούς καταρράχτες

Εάν αυτά είναι αλήθεια τραγουδώ
Τό ξύλινο δοκάρι καί τό τετράγωνο φαντό
Στόν τοίχο , τή Γοργόνα μέ τά ξέπλεκα μαλλιά
Τή γάτα πού μάς κοίταξε μέσα στά σκοτεινά

Παιδί μέ τό λιβάνι καί μέ τόν κόκκινο σταυρό
Τήν ώρα πού βραδιάζει στών βράχων τό απλησίαστο
Πενθώ τό ρούχο πού άγγιξα καί μού ήρθε ο κόσμος.


ΙΙΙ.

Έτσι μιλώ γιά σένα καί γιά μένα

Επειδή σ’αγαπώ καί στήν αγάπη ξέρω
Νά μπαίνω σάν Πανσέληνος
Από παντού,γιά τό μικρό τό πόδι σού μές στ’αχανή σεντόνια
Νά μαδάω γιασεμιά --κι έχω τή δύναμη
Αποκοιμισμένη,νά φυσώ νά σέ πηγαίνω
Μές από φεγγαρά περάσματα καί κρυφές τής θάλασσας στοές
Υπνωτισμένα δέντρα μέ αράχνες πού ασημίζουμε

Ακουστά σ’έχουν τά κύματα
Πώς χαιδεύεις,πώς φιλάς
Πώς λές ψιθυριστά τό "τί" καί τό "έ"
Τριγύρω στό λαιμό στόν όρμο
Πάντα εμείς τό φώς κι η σκιά

Πάντα εσύ τ’αστεράκι καί πάντα εγώ τό σκοτεινό πλεούμενο
Πάντα εσύ τό λιμάνι κι εγώ τό φανάρι τό δεξιά
Τό βρεγμένο μουράγιο καί η λάμψη επάνω στά κουπιά
Ψηλά στό σπίτι μέ τίς κληματίδες
Τά δετά τριαντάφυλλα,καί τό νερό πού κρυώνει
Πάντα εσύ τό πέτρινο άγαλμα καί πάντα εγώ η σκιά πού μεγαλώνει
Τό γερτό παντζούρι εσύ,ο αέρας πού τό ανοίγει εγώ
Επειδή σ’αγαπώ καί σ’αγαπώ
Πάντα εσύ τό νόμισμα καί εγώ η λατρεία πού τό εξαργυρώνει:

Τόσο η νύχτα,τόσο η βοή στόν άνεμο
Τόσο η στάλα στόν αέρα,τόσο η σιγαλιά
Τριγύρω η θάλασσα η δεσποτική
Καμάρα τ’ουρανού με τ’άστρα
Τόσο η ελάχιστη σου αναπνοή

Πού πιά δέν έχω τίποτε άλλο
Μές στούς τέσσερις τοίχους,τό ταβάνι,τό πάτωμα
Νά φωνάζω από σένα καί νά μέ χτυπά η φωνή μου
Νά μυρίζω από σένα καί ν’αγριεύουν οί άνθρωποι
Επειδή τό αδοκίμαστο καί τό απ’αλλού φερμένο
Δέν τ’αντέχουν οί άνθρωποι κι είναι νωρίς,μ’ακούς
Είναι νωρίς ακόμη μές στόν κόσμο αυτόν αγάπη μου

Να μιλώ γιά σένα καί γιά μένα.

ΙV.

Είναι νωρίς ακόμη μές στόν κόσμο αυτόν,μ’ακούς
Δέν έχουν εξημερωθεί τά τέρατα, μ’ακούς
Τό χαμένο μου τό αίμα καί τό μυτερό,μ’ακούς
Μαχαίρι
Σάν κριάρι πού τρέχει μές στούς ουρανούς
Καί τών άστρων τούς κλώνους τσακίζει,μ’ακούς
Είμ’εγώ,μ’ακούς
Σ’αγαπώ,μ’ακούς
Σέ κρατώ καί σέ πάω καί σού φορώ
Τό λευκό νυφικό τής Οφηλίας,μ’ακούς
Πού μ’αφήνεις,πού πάς καί ποιός,μ’ακούς

Σού κρατεί τό χέρι πάνω απ’τούς κατακλυσμούς

Οί πελώριες λιάνες καί τών ηφαιστείων οί λάβες
Θά’ρθει μέρα,μ’ακούς
Νά μάς θάψουν , κι οί χιλιάδες ύστερα χρόνοι
Λαμπερά θά μάς κάνουν περώματα,μ’ακούς
Νά γυαλίσει επάνω τούς η απονιά,μ’ακούς
Τών ανθρώπων
Καί χιλιάδες κομμάτια νά μάς ρίξει

Στά νερά ένα ένα , μ’ακούς
Τά πικρά μου βότσαλα μετρώ,μ’ακούς
Κι είναι ο χρόνος μιά μεγάλη εκκλησία,μ’ακούς
Όπου κάποτε οί φιγούρες
Τών Αγίων
Βγάζουν δάκρυ αληθινό,μ’ακούς
Οί καμπάνες ανοίγουν αψηλά,μ’ακούς
Ένα πέρασμα βαθύ νά περάσω
Περιμένουν οί άγγελοι μέ κεριά καί νεκρώσιμους ψαλμούς
Πουθενά δέν πάω ,μ’ακους
Ή κανείς ή κι οί δύο μαζί,μ’ακούς

Τό λουλούδι αυτό τής καταιγίδας καί μ’ακούς
Τής αγάπης
Μιά γιά πάντα τό κόψαμε
Καί δέν γίνεται ν’ανθίσει αλλιώς,μ’ακούς
Σ’άλλη γή,σ’άλλο αστέρι,μ’ακούς
Δέν υπάρχει τό χώμα , δέν υπάρχει ο αέρας
Πού αγγίξαμε,ο ίδιος,μ’ακούς

Καί κανείς κηπουρός δέν ευτύχησε σ’άλλους καιρούς

Από τόσον χειμώνα κι από τόσους βοριάδες,μ’ακούς
Νά τινάξει λουλούδι,μόνο εμείς,μ’ακούς
Μές στή μέση τής θάλασσας
Από τό μόνο θέλημα τής αγάπης,μ’ακούς
Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί,μ’ακούς
Μέ σπηλιές καί μέ κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς
Άκου,άκου
Ποιός μιλεί στά νερά καί ποιός κλαίει -- ακούς;
Είμ’εγώ πού φωνάζω κι είμ’εγώ πού κλαίω,μ’ακούς
Σ’αγαπώ,σ’αγαπώ,μ’ακούς.

V.

Γιά σένα έχω μιλήσει σέ καιρούς παλιούς
Μέ σοφές παραμάνες καί μ’αντάρτες απόμαχους
Από τί νά’ναι πού έχεις τή θλίψη του αγριμιού
Τήν ανταύγεια στό μέτωπο του νερού του τρεμάμενου
Καί γιατί,λέει,νά μέλει κοντά σου νά’ρθω
Πού δέν θέλω αγάπη αλλά θέλω τόν άνεμο
Αλλά θέλω της ξέσκεπης όρθιας θάλασσας τόν καλπασμό

Καί γιά σένα κανείς δέν είχε ακούσει
Γιά σένα ούτε τό δίκταμο ούτε τό μανιτάρι
Στά μέρη τ’αψηλά της Κρήτης τίποτα
Γιά σένα μόνο δέχτηκε ο Θεός νά μου οδηγεί τό χέρι

Πιό δω,πιό κεί,προσεχτικά σ’όλα τό γύρο
Του γιαλού του προσώπου,τούς κόλπους,τά μαλλιά
Στό λόφο κυματίζοντας αριστερά

Τό σώμα σου στή στάση του πεύκου του μοναχικού
Μάτια της περηφάνειας καί του διάφανου
Βυθού,μέσα στό σπίτι μέ τό σκρίνιο τό παλιό
Τίς κίτρινες νταντέλες καί τό κυπαρισσόξυλο
Μόνος νά περιμένω που θά πρωτοφανείς
Ψηλά στό δώμα ή πίσω στίς πλάκες της αυλής
Μέ τ’άλογο του Αγίου καί τό αυγό της Ανάστασης

Σάν από μιά τοιχογραφία καταστραμμένη
Μεγάλη όσο σέ θέλησε η μικρή ζωή
Νά χωράς στό κεράκι τή στεντόρεια λάμψη τήν ηφαιστειακή

Πού κανείς νά μήν έχει δεί καί ακούσει
Τίποτα μές στίς ερημιές τά ερειπωμένα σπίτια
Ούτε ο θαμμένος πρόγονος άκρη άκρη στόν αυλόγυρο
Γιά σένα,ούτε η γερόντισσα ν’όλα της τά βοτάνια

Γιά σένα μόνο εγώ,μπορεί,καί η μουσική
Πού διώχνω μέσα μου αλλ’αυτή γυρίζει δυνατότερη
Γιά σένα τό ασχημάτιστο στήθος των δώδεκα χρονώ
Τό στραμμένο στό μέλλον με τόν κρατήρα κόκκινο
Γιά σένα σάν καρφίτσα η μυρωδιά η πικρή
Πού βρίσκει μές στό σώμα καί πού τρυπάει τή θύμηση
Καί νά τό χώμα,νά τά περιστέρια,νά η αρχαία μας γή.


VI.

Έχω δεί πολλά καί η γή μές’απ’τό νού μου φαίνεται ωραιότερη
Ώραιότερη μές στούς χρυσούς ατμούς
Η πέτρα η κοφτερή,ωραιότερα
Τά μπλάβα των ισθμών καί οί στέγες μές στά κύματα
Ωραιότερες οί αχτίδες όπου δίχως να πατείς περνάς
Αήττητη όπως η Θεά της Σαμοθράκης πάνω από τά βουνά
τής θάλασσας

Έτσι σ’έχω κοιτάξει πού μου αρκεί
Νά’χει ο χρόνος όλος αθωωθεί
Μές στό αυλάκι που τό πέρασμα σου αφήνει
Σάν δελφίνι πρωτόπειρο ν’ακολουθεί

Καί νά παίζει μέ τ’άσπρο καί τό κυανό η ψυχή μου !

Νίκη,νίκη όπου έχω νικηθεί
Πρίν από τήν αγάπη καί μαζί
Γιά τή ρολογιά καί τό γκιούλ-μπιρσίμι
Πήγαινε,πήγαινε καί ας έχω εγώ χαθεί

Μόνος καί άς είναι ο ήλιος που κρατείς ένα παιδί
νεογέννητο
Μόνος,καί ας είμ’εγώ η πατρίδα που πενθεί
Ας είναι ο λόγος που έστειλα νά σου κρατεί δαφνόφυλλο
Μόνος,ο αέρας δυνατός καί μόνος τ’ολοστρόγγυλο
Βότσαλο στό βλεφάρισμα του σκοτεινού βυθού
Ο ψαράς που ανέβασε κι έριξε πάλι πίσω στούς καιρούς τόν Παράδεισο !


VII.

Στόν Παράδεισο έχω σημαδέψει ένα νησί
Απαράλλαχτο εσύ κι ένα σπίτι στή θάλασσα

Μέ κρεβάτι μεγάλο καί πόρτα μικρή
Έχω ρίξει μές στ’άπατα μιάν ηχώ
Νά κοιτάζομαι κάθε πρωί που ξυπνώ

Νά σέ βλέπω μισή να περνάς στό νερό
και μισή να σε κλαίω μές στόν Παράδεισο.






Tuesday, 21 December 2010

Και να τωρα που φτασαμε....



Και να τωρα που φτασαμε να βλεπουμε τα δικα μας αποκαΐδια αυτη τη φορα, να τα σηκωνει αναλαφρα ο ανεμος και να τα σκορπιζει στα τεσσερα σημαδια του οριζοντα.
Ειναι αληθεια σκληρο να ζεις το ιδιο σεναριο ξανα και ξανα.
Σκληρο και επωδυνο να πατας στα ιδια βηματα που εχεις πατησει κι αλλες φορες.

Και μια μερα απ'τις πολλες, με βρηκε να καθομαι αφηρημενη μες στις σκεψεις μου ο φιλος μου ο Βορρας.Τον καλωσορισα με θερμη και τον εβαλα να κατσει σε μια πορφυρη πολυθρονα. Μου πε πως εχει κατι για μενα και μου δειξε ενα μικρο εβενινο κουτακι, γεμισμενο με λιγες σταχτες.Αμιλητος εφυγε και καθως εκλεινε η πορτα πισω του εμεινα εγω να κοιτω τις σταχτες σκεφτικη.

Λιγο καιρο μετα συναντησα στο δρομο τον Νοτο. Χαρηκα πολυ που τον ειδα. Καθισαμε κατω απο ενα δεντρο και λεγαμε τις ιστοριες μας. Αχ! Ποσο καιρο ειχα να τον δω? Οταν εφτανε η ωρα του αποχαιρετισμου μου δωσε ενα πουγγι βελουδινο λεγοντας μου πως το βρηκε στην αυλη του. Εγω πηρα το μικρο πουγγακι και δεν το ανοιξα παρα μονο στο σπιτι. Μεσα ειχε λιγες σταχτες κι αυτο.

Περασαν μηνες μετα απ'αυτο και μια μερα ποτιζα τις τριανταφυλλιες στον κηπο μου. Ο κηπος μου ειναι απ΄τους πιο ωραιους και μεγαλους που εχετε δει, γεματος ροζα, τουλιπες, μικρα χαμομηλακια, κρινους, και δυο βελανιδιες. Χμ, πως μου ρθε να βαλω βελανιδιες ουτε που το θυμαμαι. Τελοσπαντων, το απογευματακι περασε και η Ανατολη για να με δει. Βιαστικη οπως παντα
μου ειπε τα λιγοστα νεα της και στο τελος μου αφησε ενα πολυ μικρο δοχειακι.Περασαν μερικες στιγμες πριν το ανοιξω και δω τις γνωστες σταχτες μεσα.

Τις προαλλες ειχα παει για μια βολτα στη θαλασσα. Μ'αρεσει να περπατω τα δειλινα πλαΐ στο κυμα και να ακουω τον αφρο να ξεβραζεται πανω στα βοτσαλα της αμμου. Ετσι και εκεινη την ημερα περπατουσα αργα με το αερακι να φυσαει τα μαλλια μου οταν ξαφνικα ενιωσα ενα αγγιγμα πισω μου. Ηταν η Δυση. Δε μιλησε παρα μου χαμογελασε και μου δωσε κι αυτη με τη σειρα της ενα καταλευκο πορσελανινο βαζακι και εφυγε. Ηξερα τι θα εβλεπα μολις το ανοιγα. Και αυτο ειδα: λιγοστες σταχτες να ξεχωριζουν μεσα στο ασπρο φοντο.


Tuesday, 14 December 2010

Santa is coming to town.



Μια εβδομαδα και κατι μας χωριζει απ' τα φετινα Χριστουγεννα και απο καιρο πριν εχουν στολιστει τα μπαλκονια με χριστουγεννιατικα λαμπιονια, τα σπιτια με τα μεγαλα χριστουγενιατικα δεντρα, οι βιτρινες των καταστηματων με γιορτινα στολιδια κτλπ.

Τα Χριστουγεννα ειναι η αγαπημενη μου γιορτη. Μην περιμενετε να σας εξηγησω ακριβως γιατι. Ειναι ενα συνονθυλευμα απο πολλα ευχαριστα συναισθηματα που μου δημιουργουνται καθε τετοια εποχη και σ'αυτο συμβαλλουν κατα πολυ οι γιορτινες ετοιμασιες, τα στολισματα ακομα και το κρυο του Δεκεμβρη που τα κανει ολα τοσο χουχουλιαρικα!(ναι ακριβως αυτη η λεξη ταιριαζει εδω!)

Τις προαλλες ειχα παει στο Συνταγμα, στην Ερμου με μια φιλη μου απ'τη σχολη για μερικες χριστουγεννιατικες αγορες και πραγματικα ηταν τοσο τελεια. Οχι τοσο το μεγαλοποιημενο shopping αλλα η ιδια η βολτα μεσα στο δρομακι αυτο με το χιονι να πεφτει. Ειχα καιρο να δω τις λευκες παγωμενες νιφαδες του χιονιου να σκεπαζουν τους δρομους. Βεβαια δε χιονισε πολυ αλλα εστω κι αυτο το λιγο μου εφτανε. Τα κοκκινα μαγουλα, τα χαμογελα των ανθρωπων που περπατουσαν γυρω μου ηταν κατι παραπανω απο μαγικο.
Μαγεια κρυβουν τα Χριστουγεννα που ξεχυνεται απο οποια πλευρα και αν κοιταξεις.
Παραμυθια για τον πολυαγαπημενο μας χοντρουλικο Άι-Βασιλη που με την κοκκινη στολη του μπαινει μεσα απο καμιναδες την Πρωτοχρονια για να αφησει τα δωρα του στα καλα παιδακια, για ξωτικα, για το πνευμα των Χριστουγεννων, μας συνεπαιρνουν και γινομαστε ολοι και παλι μικρα παιδια.


Friday, 10 December 2010



I was looking for another you , I found another one
.
I was looking for another you , when i looked round you were gone.


Στο τυχαιο του χρονου ετυχε να σε γνωρισω.Στην αρχη διστακτικα και επειτα με σιγουρια ειπα πως αυτο που εψαχνα ησουν εσυ. Μετα η συνεχεια ειναι γνωστη. Βαδισαμε μαζι για ενα αρκετο ακαθοριστο χρονο και σε μια γωνια χαθηκαμε μεσα στο βραδυ. Το ουσιωδες του ενδιαμεσου εγινε βαρυ και δυσαρεστο και ξεθωριασε με τον καιρο σε κατι επουσιωδες. Το χω ζησει ξανα το σεναριο αυτο. Ισως γι' αυτο μου χτυπησε την πορτα στς 4 π.μ ενα καλοντυμενο "Γιατι" κι αρχισε σαν εφοριακος να ξεφυλλιζει τα βιβλια τα προσωπικα μου. Προσπαθησα να ψαξω στο προσωπο του για κατι να μου μαρτυρησει τι σκεφτοταν. Λιγη ωρα μετα σηκωθηκε και μου εγνεψε με συμπαθεια. Πηρε την τσαντα του κι εφυγε. Καθισα στο τραπεζι και εβαλα τα χερια μου στο προσωπο.
Ποσο δικιο ειχε αυτο το νευμα.
Προσπαθησα πολυ κι ακομα αυτο κανω κι ομως απ' οτ,ι φαινεται δεν ειναι αρκετο. Χρειαζεται κι αλλη προσπαθεια, περισσοτερη αντοχη.
Κι αλλα βραδια που αργει να ξημερωσει καθως στιφογυριζω στο κρεβατι για τη μαγικη λυση, το κλειδι του γριφου.
Αυτος ο γριφος δεν ειναι ομως για να λυθει κι ουτε κανεις ποτε θα το καταφερει.
Χαρηκα που το συνειδητοποιησα. Κατι ειναι και αυτο. Μεσα στην αναζητηση θα βρεθει κι ο θησαυρος. Για να φτασεις στην ακτη θα πατησεις πρωτα στην αμμο. Η αμμος ειναι καλη. Παιζεις με την αμμο. Το μετα ομως σε δικαιωνει, οταν περπατας πανω στα κυματα.
Δεν εχω αλλα να πω γιατι ειναι αργα και κουραστηκα. Λεω να παω να κοιμηθω λιγακι.

Σηκωθηκα και πηγα να ξαπλωσω.

Thursday, 9 December 2010

Η πολις.



Είπες· «Θα πάγω σ’ άλλη γη, θα πάγω σ’ άλλη θάλασσα.
Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή.
Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή·
κ’ είν’ η καρδιά μου — σαν νεκρός — θαμένη.
Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμόν αυτόν θα μένει.
Όπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω
ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ,
που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα.»

Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς
τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς·
και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ’ ασπρίζεις.
Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού — μη ελπίζεις—
δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στην κώχη τούτη την μικρή, σ’ όλην την γη την χάλασες.

Εξαιρετικη απαγγελια απο τον Δημητρη Χορν.

Wednesday, 8 December 2010

Υπεροχο τιποτα.



Οι παρωπιδες σου σε εκαναν να ψαχνεις για φωνες.
Φωνες οικειων μα και μια μοναδικη.


Τι κι αν προσπαθεις να εισαι εσυ σωστος?Να τα κανεις ολα στην εντελεια για να μην πληγωσεις κανενα?Κανεις δε δινει μια δεκαρα τσακιστη στο εγγυωμαι.Θα στη φερουν και δε θα καταλαβεις απο που σου ρθε η μαχαιρια στην πλατη....Και δε θα ειναι μια....
Θα ρθει η ωρα που θα απογοητευτεις απο εκει που δεν το περιμενεις και παλι θα αρχισουν οι φωνες μες στο κεφαλι να σου φωναζουν κι εσυ δε θα μπορεις να κανεις τιποτα αλλο παρα να τις ακους με το κεφαλι σκυμμενο.

Ποσο ρε φιλε θα προσπαθεις ακομα? Πες μου ποσο?
Ποσο θ'αντεξεις να μην βρισκεις καπου να σταθεις? Να ξαποστασεις ρε αδερφε απο της πολης τη βουη....

Θα ξερεις ομως οτι προσπαθησες και.... για να μη γελιομαστε ακομα θα προσπαθεις να βρεις.
Τωρα το αν βρεις ειλικρινα δεν ξερω πλεον να στο απαντησω. Αληθεια σου λεω δεν ξερω.
Ισως η τυχη σου γελασει και σε πιασει απο το χερι να σε παει μπροστα στο σπανιο, το δυσευρετο αλλο σου μισο.
Επ, μη κανεις γκριματσα!Ποιος σου ειπε οτι μιλαω για ερωτα?

Αραγε, ομως η προσπαθεια μετραει ή το αποτελεσμα θα μεινει στο καταστιχο των αναζητησεων σου?
Και αξιζει να ψαχνεις ή τζαμπα χαλας τη ζαχαρενια σου?
Θα καταληξω πως αξιζει γιατι το χρωστας σε σενα να βρεις το καλυτερο για τον εαυτο σου. Τωρα το εαν το βρεις παιζεται. Ε, τι να σου πω μην τα βαζεις μαζι μου! Ψαξε καλυτερα στην τελικη!

Τι? Εψαξες? Καλα ντε σε πιστευω....Τοτε ψαξε καλυτερα. Ειναι προτιμοτερο απο το να κλειστεις στο σπιτι και να ψαχουλευεις τους ψιθυρους.
Μαγευτηκες με τα ωραια λογια και το καλοσυνατο προσωπο ομως μην ξεγελιεσαι. Ακομη ενα προσωπειο, μια καλοτεχνημενη μασκα πολυτελειας.

Γελασες κι εκλαψες με μια φενακη.
Με ενα υπεροχο τιποτα.

Monday, 6 December 2010

Στις 6 Δεκεμβρη θυμομαστε τον Αλεξη.



Δυο χρονια περασαν απο τα Δεκεμβριανα του 2008, απο την ημερα που ενα 15χρονο παιδι πηρε αναπαντεχα το δρομο για τους αγγελους.

Ηταν λιγο μετα τις 9 το βραδυ του Σαββατου, οταν διαπραχθηκε η δολοφονια του Αλεξανδρου Γρηγοροπουλου απο τον ειδικο φρουρο Επαμεινωνδα Κορκονεα στα Εξαρχεια. Πληθος καλοθελητων εσπευσαν να δικαιολογησουν την φρικαλεα αυτη πραξη διαδιδοντας πως το λαθος δεν ηταν του αστυνομικου, αλλα του νεαρου μαθητη.
Αμετρητες οι προσπαθειες αμαυρωσεως του νεκρου παιδιου με σκοπο την αθωωση του κατηγορουμενου. Ελεχθη οτι ο 15χρονος εξωθησε τον ενστολο με προκλητικη φρασεολογια καθως και με τη ριψη διαφορων αντικειμενων να προβει στον πυροβολισμο για εκφοβισμο. Περιεργος εκφοβισμος θα αναρρωτηθουμε ολοι επειτα απο τις μαρτυριες των αυτοπτων μαρτυρων που μιλουν για εσκεμμενο ανοιγμα πυρος με στοχο τον 15χρονο.

Οι υπερασπιση του ειδικου φρουρου προσπαθησε με καθε τροπο να ψεξει το ποιον του μαθητη χαρακτηριζοντας τον ως αναρχικο, πραγμα που συμφωνα με τα λεγομενα τους οφειλοταν στο οτι ο Αλεξανδρος Γρηγοροπουλος ερχοταν απο διαλυμενη οικογενεια.

Πραγματι, οι γονεις του 15χρονου ειχαν χωρισει,ωστοσο διατηρουσαν πολυ καλες σχεσεις και το φιλικο τους περιβαλλον κανει λογο για μια δεμενη οικογενεια που ποτε δεν εδωσε κανενα δικαιωμα.

Η δολοφονια λοιπον του νεαρου μαθητη σταθηκε ως η σταγονα που ξεχειλισε το ποτηρι σε μια κοινωνια που ηδη ασφυκτιουσε και πυροδοτησε ανευ προηγουμενου εξεγερσεις μαθητων και εκδηλωσεων.
Για 15 ημερες η Ελλαδα ζουσε σε κλοιο πληρους αναταραχης καθως η δολοφονια ηταν η αφορμη για να ξεχυθουν στο δρομο πληθος μαθητων και φοιτητων.

Ποταμι νεολαιιστικης οργης αφησε τα σχολεια και περικυκλωσε τα αστυνομικα τμηματα των περιοχων τους πετωντας απο αυγα μεχρι νεραντζια και αναποδογυριζοντας περιπολικα. Θυμαμαι προσωπικα τις καταληψεις και τις πορειες προς το αστυνομικο τμημα της περιοχης μας.

Και ερχομαι εγω ως ακομα μια 18χρονη φοιτητρια πλεον να συμπληρωσω:

Για οποιονδηποτε λογο ΔΕΝ πυροβολεις ενα παιδι. Γιατι αυτο ηταν ο Αλεξης,ενα δεκαπενταχρονο παιδι που μολις ανοιγε τα φτερα του.Ενας απο μας.Η οικονομικη του ανεση δεν τον εκανε λιγοτερο παιδι και ουτε το να τριγυρναει στα Εξαρχεια τον εκανε επικινδυνο αντιεξουσιαστη.
Αντιεξουσιαστες ειναι οι 300 της "καλης" μας Βουλης, που γυρνουν την πλατη στο κρατος δικαιου και προνοιας με τις κλεψιες τους, τα "καλυμμενα" εγκληματα κατα πολιτων που αποσιωπουνται και την ΠΛΗΡΗ εκμαυλισμο της πατριδας μας.

Η λεξη "μπατσος" που μονοπωλησε τα τοτε συνθηματα πειραζει πολυ οταν αντηχει στα αυτια των ενστολων γιατι πολυ απλα τους υπενθυμιζει τι εχουν καταντησει πια.
Αστυνομικος ειναι αυτος που προστατευει τον απλο πολιτη κι οχι αυτος που τον οδηγει στο θανατο.

Ζουμε ολοι κατω απο τον ιδιο ουρανο κι αυτο πολλοι το ξεχνανε μπροστα στη μυρωδια του χρηματος.
Αλλα η νεολαια κι οσοι δε γουσταρουν το "βολεμα" δε προκειται να σταματησουν να δινουν μαχες για ενα καλυτερο αυριο ολων μας κι οχι για να κοιμουνται καλυτερα οι "ολιγοι".

ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΔΩ!




Για τον Αλεξη μας.

Saturday, 4 December 2010

Χτιζοντας καστρα στην αμμο.


Εσωτερικες διερευνησεις....


Και να που οταν χτιζεις καστρα στην αμμο,οσο κοπο κι αν εχεις βαλει, αυτα θα πεσουν και θα σωριαστουν τοσο ανελεητα μπροστα στα ματια σου.

Ισως το τραβαει και ο οργανισμος μας βεβαια που παμε και υψωνουμε παλατια στην ακροθαλασσια, αλλα αυτο ειναι που μας σωνει στην πορεια.
Μεσα απο αυτο ζουμε....
γιατι στην τελικη ολα ειναι κυκλος.

Ξεκιναμε με ενα ονειρο καλοκαιρινο και πανω σ'αυτο στηριζουμε τις κινησεις μας, την συμπεριφορα μας, τις ελπιδες μας και ολα μας τα θελω. Το ονειρο εκτυλισσεται σταθερα χωρις να μας ρωταει ενω εμεις καθομαστε αναπαυτικα στην πολυθρονα και βλεπουμε το sequel.
Κι οταν πλεον φτασει η στιγμη να πεσει τοτε αρχιζει το κορομηλο. Και δωστου κατηγοριες προς εμας και τη ροπη μας στα λαθη, στις μαλακιες κτλ  και να τα χαρτομαντηλα και να τα ποτα και παει λεγοντας,ωσπου μια ωραια πρωια στεκομαστε παλι στα ποδια μας για να ξεκινησουμε να ριχνουμε το μπετον σε καινουρια αμμοχτιστα καστρα.

Μηπως ομως αυτο δεν ειναι η ζωη? Ενα συνεχες σκαμπανεβασμα? Ενα τρενακι του λουνα παρκ που τη μια παει πανω και την αλλη κατω.

Βεβαια ενω σ'αλλους φερνει ναυτια, αλλοι το διασκεδαζουν γιατι βαριουνται τη μονοτονια. Φανταστειτε ολα να ακολουθουσαν μια ευθεια,σταθερη γραμμη που ολα ειναι δεδομενα και νωθρα!
Τι φρικη ετσι?

Κι οταν το καλοκαιρι παλι θα ρθει, στη θαλασσα θα παω να χτισω το δικο μου καστρο. Και μολις αρχισει να νυχτωνει θα κατσω λιγο πιο περα να κοιτω το κυμα που θα το γκρεμιζει.

Monday, 29 November 2010

Θελει μαγκια.



Αν θελει λεει!

Θελει μαγκια ρε παιδια για να ζησεις σ' αυτην τη ζωη οπως και να το κανουμε.
Η ζωη ειχα διαβασει καπου ειναι για τους θαρραλεους και απ' ο,τι βλεπω ετσι ειναι τα πραγματα.

Οσο απαισιοδοξο κι αν ακουγεται αυτο,οφειλουμε να κοιταμε την αληθεια καταματα και σ' αυτην την περιπτωση οχι μονο να την κοιταμε αλλα να φορεσουμε και γυαλια.

Απο που να ξεκινησω καλε ανθρωποι? Απο τις διαπροσωπικες μας σχεσεις, την εργασια, τις παρεες μας , το κοινωνικο συνολο στο οποιο εντασσομαστε?
Απο οπου και να κανω την αρχη παντα στο ιδιο συμπερασμα θα καταληξουμε.
Χρειαζεται μαγκια, κοτσια, αρ@@@@@ να το πω και ετσι.

Για να κατακτησεις οφειλεις να εχεις θαρρος για να βγεις να κυνηγησεις και πολλοι απο μας παρα το γεγονος οτι θελουν να αποκτησουν αυτο που ζητουν δεν εχουν ωστοσο και το αναλογο στομαχι για να αντεξουν τα εμποδια που θα εμφανιστουν. Ετσι, μετα απο λιγο τα παρατουν και αντε ξανα μανα στην ιδια μιζερια.

Δεν τους παρεξηγω.
Μην νομιζετε οτι εγω ειμαι ο τυπος του "γα@@ και δερνω" που ο,τι θελω το παιρνω και δε φοβαμαι τιποτα. Ανθρωποι ειμαστε ολοι αλλοι περισσοτερο γενναιοι και αλλοι λιγοτερο.
Μα τωρα τελευταια με τσιγκλαει ολο και περισσοτερο ο εγωισμος μου.
"Γιατι ρε κοπελα μου να κανεις πισω εσυ για να το παρει ο αλλος?" λεει σιγανα μα αρκετα καθαρα μια φωνουλα μεσα στο κεφαλακι μου.

Θες το παλικαρι/κοπελια? Αντε καλε μου ανθρωπε και πες του/της το. Ετσι απλα και ευθεως. Μη φοβασαι, γιατι στην τελικη οτι σ' αρεσει του λες οχι οτι ειναι καμπουρης. :P

Ακομα και στην εργασια τυχαινει να εισαι ετοιμος να ακουσεις το πολυποθυτο "Προσλαμβανεστε!" και πανω στην ωρα εμφανιζεται ενας αλλος που στην κανει μπαμπεσικα και εσυ.... οξω απ'την πορτα.

Αυτα δεν τα λεω μονο σε σας, αλλα και στον εαυτο μου που δεν νοει να καταλαβει παρα μονο τωρα τελευταια οτι αν δε δειξεις δοντια, δεν προχωρας. Με το σταυρο στο χερι δυσκολα πορευεσαι.
Δεν εννοω φυσικα να υιοθετησουμε ανομα μεσα απλα να δωσουμε ενα δυναμικο παρον. Ειμαστε εκει και θα πολεμησουμε φιλαρακο γι' αυτο που λαχταρα η καρδουλα μας.

Θαρρος φιλοι μου.. Αυτο ειναι που εκλειπει στις μερες μας. Ο φοβος εχει τρυπωσει μεσα μας και μας τρωει μερα με τη μερα σαν σαρακι.Φοβιες που ειτε τις εκκολαπτουμε εμεις ειτε μας τις εμφυσουν "οι απο πανω" για να κανουμε μοκο, αναποφευκτα εισχωρουν στον χαρακτηρα μας και μας κανουν στο τελος να φοβομαστε να ζουμε.
Αλλα τι ειπαμε? Αν δεν το κανουμε εμεις θα το κανει καποιος αλλος πιο μαγκας και εμεις θα μεινουμε με το αγγουρι.. :P

Αρα, ας παρουμε ολοι πρωτοβουλιες και ας αδραξουμε τη μερα με καθε τιμημα! (Carpe diem που λενε και οι παλαι ποτε φιλοι μας Λατινοι.)

Φιλιαααα xx

Enjoy κομματαρα!

Wednesday, 24 November 2010

Agatha Christie.

Obsessed much?
You bet.

Φιλοι μου παραδεχομαι οτι οπως ολοι οι ανθρωποι εχω και εγω τις αδυναμιες μου. Μια απ' αυτες ειναι και τα βιβλια της Agatha Christie.

Καταρχας να δηλωσω την απεριφραστη ευφυια της συγγραφεως καθως πρεπει να ηταν απιστευτα ανεπτυγμενη για να συλλαβει πολλαπλα αστυνομικα σεναρια.

Αγαπημενος μου ηρωας ο Ηρακλης Πουαρο (Hercule Poirot) ο αλαζονικος ανθρωπος με το αυγουλωτο κεφαλι και το καλλιτεχνικο μουστακι που η μακροχρονια επιτυχης του πορεια στη διωξη του εγκληματος τον εχει στεψει βασιλια της λυσης μυστηριων.

Η Agatha Mary Clarissa Lady Mallowan ή κατα κοσμον Agatha Christie γεννηθηκε στις 15 Σεπτεμβριου του 1890 στο Torquay, Devon της Αγγλιας και εφυγε απο τη ζωη στις 12 Ιανουαριου του 1976.
Ηταν συγγραφεας αστυνομικων μυθιστορηματων.
Εγραψε και ρομαντικα μυθιστορηματα με το ψευδωνυμο Mary Westmacott. Ωστοσο η επιτυχια της και η δοξα της οφειλεται στα 80 αστυνομικα μυθιστορηματα της. Πρωταγωνιστικοι ρολοι των ντετεκτιβ της ηταν ο Ηρακλης Πουαρο (Hercule Poirot) και Μις Μαρπλ (Miss Marple) που συχνα τους συνοδευαν στις περιπετειες τους ο συνταγματαρχης Χαστινγκς,Αριαδνη Ολιβερ κτλ.
Αλλοι ντετεκτιβ της ηταν ο Τομι και Τουπενς, Παρκερ Παΐν, Χαρλεΐ Κουιν κτλ.


Hercule Poirot



Miss Marple


Τα βιβλια της εχουν πωλησει πανω απο 1 δισεκατομμυριο στα αγγλικα και ακομη 1 δισεκατομμυριο σε 103 αλλες γνωσεις και πολλα αυτα εχουν μεταφερθει στις οθονες του κινηματογραφου αλλα και στην τηλεοραση.


Το δωματο της Agatha Christie στο ξενοδοχειο Pera Palace στο οποιο εγραψε το "Murder on the Orient Express".

Wednesday, 17 November 2010

Εδω Πολυτεχνειο..



Αλλη μια επετειος του Πολυτεχνειου εορταζεται σημερα σε ολη την Ελλαδα και δυστυχως πολλοι δεν γνωριζουν καν τι εγινε εκεινες τις ημερες.
Γι' αυτο αλλα και γιατι δεν θα μπορουσα να μην αναφερθω στην σημερινη εορτη αποφασισα να γραψω μερικα πραγματα για τα γεγονοτα που ελαβαν χωρα τοτε.

21 Απριλιου 1967.
Η Ελλαδα εισηλθε σε καθεστως δικτατοριας επειτα απο την καταληψη της εξουσιας απ' τον στρατο εγκαθιδρυοντας τη γνωστη σε ολους μας Χουντα.

Το 1973 και εχοντας διαπραξει μεγιστο αριθμο αυθαιρεσιων και κακουργηματων, μεταξυ αλλων καταργηση ατομικων ελευθεριων, διαλυση των πολιτικων κομματων, εξοριες, φυλακισεις και βασανισμοι πολιτικων και πολιτων, το καθεστως βρισκει ηγετη στο προσωπο του Γεωργιου Παπαδοπουλου ο οποιος αποβλεπει σε φιλελευθεροποιηση του.

Εκεινη την εποχη η χουντα θελοντας να εχει κατω απο τον ελεγχο της ολες τις πλευρες της πολιτικης, αναμιγνυεται και στον φοιτητικο συνδικαλισμο.
Τα αντιδημοκρατικα μετρα που επιβαλλει οδηγησαν σε εντονες διαμαρτυριας με τρανο παραδειγμα τον φοιτητη οπου αυτοπυρποληθηκε στην πλατεια της Γενοβας.


Οι αναταραχες και οι εντασεις κλιμακωνονται οσο περνουν οι μερες.
Στις 14 Νοεμβριου 1973 οι φοιτητες οργανωνουν αποχη απο τα μαθηματα. Βλεποντας τις αρχες αμετοχες, οχυρωνονται μεσα στο κτιριο της σχολης επι της οδου Πατησιων και ξεκινουν τη λειτουργια ενος ανεξαρτητου ραδιοφωνικου σταθμου με το ονομα "Ελευθεροι Πολιορκημενοι", εκπεμποντας τα μηνυματα τους προς συσπειρωση σε κοινο αγωνα εναντια στη δικτατορια.


Friday, 12 November 2010

Η Σονάτα του Σεληνόφωτος.



Ποσο ειχα απογοητευτει περυσι που ειδα οτι ειχαν βγαλει απο την υλη της Γ' Λυκειου τη Σονατα του Σεληνοφωτος.Αλλα, απο την αλλη σκεφτηκα οτι ισως ηταν καλυτερο που εγινε ετσι, γιατι δε θα κατετεμναν ενα τετοιο εργο σε παπαγαλιστικα ανουσια κομματια παραγεμισμενα με επιπλεον σημειωσεις προς χρηση των πανελληνιων.

Κι οπως το ξαναδιαβαζα χτες μου ηρθε η επιθυμια να το μοιραστω και με εσας. Γνωριζω βεβαια οτι οι περισσοτεροι το ξερετε ηδη. Ωστοσο ας το θυμηθουμε ξανα κι ας το αφησουμε να μας συνεπαρει στην μαγεια που κρυβει.


(Ανοιξιάτικο βράδυ. Μεγάλο δωμάτιο παλιού σπιτιού. Μια ηλικιωμένη
γυναίκα, ντυμένη στα μαύρα, μιλάει σ' έναν νέο. Δεν έχουν ανάψει
φως. Απ' τα δύο παράθυρα μπαίνει ένα αμείλικτο φεγγαρόφωτο.
Ξέχασα να πω ότι η Γυναίκα με τα Μαύρα έχει εκδώσει δύο-τρεις
ενδιαφέρουσες ποιητικές συλλογές θρησκευτικής πνοής. Λοιπόν, η
Γυναίκα με τα Μαύρα μιλάει στον Νέο):


Άφησέ με να έρθω μαζί σου. Τι φεγγάρι απόψε!
Είναι καλό το φεγγάρι, - δε θα φαίνεται
που άσπρισαν τα μαλλιά μου. Το φεγγάρι
θα κάνει πάλι χρυσά τα μαλλιά μου. Δε θα καταλάβεις.
Άφησέ με να έρθω μαζί σου.

Όταν έχει φεγγάρι μεγαλώνουν οι σκιές μες στο σπίτι,
αόρατα χέρια τραβούν τις κουρτίνες,
ένα δάχτυλο αχνό γράφει στη σκόνη του πιάνου
λησμονημένα λόγια δε θέλω να τ ακούσω. Σώπα.

Άφησε με να έρθω μαζί σου
λίγο πιο κάτου, ως την μάντρα του τουβλάδικου,
ως εκεί που στρίβει ο δρόμος και φαίνεται
η πολιτεία τσιμεντένια κι αέρινη, ασβεστωμένη με φεγγαρόφωτο,
τόσο αδιάφορη κι άυλη
τόσο θετική σαν μεταφυσική
που μπορείς επιτέλους να πιστέψεις
πως υπάρχεις και δεν υπάρχεις
πως ποτέ δεν υπήρξες, δεν υπήρξε ο χρόνος κι η φθορά του.
Άφησε με να έρθω μαζί σου..

Θα καθίσουμε λίγο στο πεζούλι, πάνω στο ύψωμα,
κι όπως θα μας φυσάει ο ανοιξιάτικος αέρας
μπορεί να φανταστούμε κιόλας πως θα πετάξουμε,
γιατί, πολλές φορές, και τώρα ακόμη,
ακούω τον θόρυβο του φουστανιού μου
σαν τον θόρυβο δύο δυνατών φτερών που ανοιγοκλείνουν,
κι όταν κλείνεσαι μέσα σ αυτόν τον ήχο του πετάγματος
νιώθεις κρουστό το λαιμό σου, τα πλευρά σου, τη σάρκα σου,
κι έτσι σφιγμένος μες στους μυώνες του γαλάζιου αγέρα,
μέσα στα ρωμαλέα νεύρα του ύψους,
δεν έχει σημασία αν φεύγεις ή αν γυρίζεις
κι ούτε έχει σημασία που άσπρισαν τα μαλλιά μου,
(δεν είναι τούτο η λύπη μου η λύπη μου
είναι που δεν ασπρίζει κι η καρδιά μου).
Άφησε με να έρθω μαζί σου.

Το ξέρω πως καθένας μοναχός πορεύεται στον έρωτα,
μοναχός στη δόξα και στο θάνατο.
Το ξέρω. Το δοκίμασα. Δεν ωφελεί.
Άφησε με να έρθω μαζί σου..

Τούτο το σπίτι στοίχειωσε, με διώχνει θέλω να πω έχει παλιώσει
πολύ, τα καρφιά ξεκολλάνε,
τα κάδρα ρίχνονται σα να βουτάνε στο κενό,
οι σουβάδες πέφτουν αθόρυβα
όπως πέφτει το καπέλο του πεθαμένου
απ' την κρεμάστρα στο σκοτεινό διάδρομο
όπως πέφτει το μάλλινο τριμμένο γάντι της σιωπής
απ' τα γόνατά της
ή όπως πέφτει μιά λουρίδα φεγγάρι στην παλιά,
ξεκοιλιασμένη πολυθρόνα.

Κάποτε υπήρξε νέα κι αυτή, - όχι η φωτογραφία που κοιτάς
με τόση δυσπιστία
λέω για την πολυθρόνα, πολύ αναπαυτική,
μπορούσες ώρες ολόκληρες να κάθεσαι
και με κλεισμένα μάτια να ονειρεύεσαι ό,τι τύχει
- μιάν αμμουδιά στρωτή, νοτισμένη, στιλβωμένη από φεγγάρι,
πιο στιλβωμένη απ' τα παλιά λουστρίνια μου που κάθε μήνα τα δίνω
στο στιλβωτήριο της γωνίας,
ή ένα πανί ψαρόβαρκας που χάνεται στο βάθος
λικνισμένο απ' την ίδια του ανάσα,
τριγωνικό πανί σα μαντίλι διπλωμένο λοξά μόνο στα δύο
σα να μην είχε τίποτα να κλείσει ή να κρατήσει
ή ν' ανεμίσει διάπλατο σε αποχαιρετισμό.
Πάντα μου είχα μανία με τα μαντίλια,
όχι για να κρατήσω τίποτα δεμένο,
τίποτα σπόρους λουλουδιών ή χαμομήλι μαζεμένο
στους αγρούς με το λιόγερμα
ή να το δέσω τέσσερις κόμπους σαν το αντικρινό γιαπί
ή να σκουπίζω τα μάτια μου, - διατήρησα καλή την όρασή μου,
ποτέ μου δεν φόρεσα γυαλιά. Μιά απλή ιδιοτροπία τα μαντίλια..

Τώρα τα διπλώνω στα τέσσερα, στα οχτώ, στα δεκάξι
ν' απασχολώ τα δάχτυλά μου. Και τώρα θυμήθηκα
πως έτσι μετρούσα τη μουσική σαν πήγαινα στο Ωδείο
με μπλε ποδιά κι άσπρο γιακά, με δύο ξανθές πλεξούδες- 8, 16, 32, 64, -
κρατημένη απ' το χέρι μιας μικρής φίλης μου ροδακινιάς
όλο φως και ροζ λουλούδια,
(συγχώρεσέ μου αυτά τα λόγια κακή συνήθεια) 32, 64, -
κι οι δικοί μου στήριζαν μεγάλες ελπίδες στο μουσικό μου τάλαντο.
Λοιπόν, σου λεγα για την πολυθρόνα
ξεκοιλιασμένη φαίνονται οι σκουριασμένες σούστες, τα άχερα
έλεγα να την πάω δίπλα στο επιπλοποιείο,
μα που καιρός και λεφτά και διάθεση τι να πρωτοδιορθώσεις; -
έλεγα να ρίξω ένα σεντόνι πάνω της, - φοβήθηκα
τ' άσπρο σεντόνι σε τέτοιο φεγγαρόφωτο. Εδώ κάθισαν
άνθρωποι που ονειρεύτηκαν μεγάλα όνειρα,
όπως κι εσύ κι όπως κι εγώ άλλωστε,
και τώρα ξεκουράζονται κάτω απ' το χώμα
δίχως να ενοχλούνται απ' τη βροχή ή το φεγγάρι.
Άφησε με να έρθω μαζί σου..

Θα σταθούμε λιγάκι στην κορφή της μαρμάρινης σκάλας του Αϊ-
Νικόλα,
ύστερα εσύ θα κατηφορίσεις κι εγώ θα γυρίσω πίσω
έχοντας στ' αριστερό πλευρό μου τη ζέστα
απ' το τυχαίο άγγιγμα του σακακιού σου
κι ακόμη μερικά τετράγωνα φώτα από μικρά συνοικιακά παράθυρα
κι αυτή την πάλλευκη άχνα απ' το φεγγάρι
που 'ναι σα μια μεγάλη συνοδεία ασημένιων κύκνων
και δε φοβάμαι αυτή την έκφραση, γιατί εγώ
πολλές ανοιξιάτικες νύχτες συνομίλησα
άλλοτε με το Θεό που μου εμφανίστηκε
ντυμένος την αχλύ και την δόξα ενός τέτοιου σεληνόφωτος,
και πολλούς νέους, πιο ωραίους κι από σένα ακόμη, του εθυσίασα,
έτσι λευκή κι απρόσιτη ν' ατμίζομαι μες στη λευκή μου φλόγα,
στη λευκότητα του σεληνόφωτος,
πυρπολημένη απ' τ' αδηφάγα μάτια των αντρών
κι απ' τη δισταχτικήν έκσταση των εφήβων,
πολιορκημένη από εξαίσια, ηλιοκαμένα σώματα,
άλκιμα μέλη γυμνασμένα στο κολύμπι, στο κουπί, στο στίβο,
στο ποδόσφαιρο (που έκανα πως δεν τα 'βλεπα)
- ξέρεις, καμιά φορά, θαυμάζοντας, ξεχνάς, ό,τι θαυμάζεις,
σου φτάνει ο θαυμασμός σου, -
θε μου, τι μάτια πάναστρα, κι ανυψωνόμουν
σε μιαν αποθέωση αρνημένων άστρων
γιατί, έτσι πολιορκημένη απ' έξω κι από μέσα,
άλλος δρόμος δε μου 'μενε παρά μονάχα
προς τα πάνω ή προς τα κάτω.
- Όχι, δε φτάνει.
Άφησε με να έρθω μαζί σου..

Το ξέρω η ώρα είναι πια περασμένη. Άφησέ με,
γιατί τόσα χρόνια, μέρες και νύχτες και πορφυρά μεσημέρια,
έμεινα μόνη, ανένδοτη, μόνη και πάναγνη,
ακόμη στη συζυγική μου κλίνη πάναγνη και μόνη,
γράφοντας ένδοξους στίχους στα γόνατα του Θεού,
στίχους που, σε διαβεβαιώ, θα μένουνε
σα λαξευμένοι σε άμεμπτο μάρμαρο
πέρα απ' τη ζωή μου και τη ζωή σου,
πέρα πολύ. Δε φτάνει.
Άφησε με να έρθω μαζί σου.

Τούτο το σπίτι δε με σηκώνει πια.
Δεν αντέχω να το σηκώνω στη ράχη μου.
Πρέπει πάντα να προσέχεις, να προσέχεις,
να στεριώνεις τον τοίχο με το μεγάλο μπουφέ
να στεριώνεις τον μπουφέ με το πανάρχαιο σκαλιστό τραπέζι
να στεριώνεις το τραπέζι με τις καρέκλες
να στεριώνεις τις καρέκλες με τα χέρια σου
να βάζεις τον ώμο σου κάτω απ' το δοκάρι που κρέμασε.
Και το πιάνο, σα μαύρο φέρετρο κλεισμένο. Δε τολμάς να τ' ανοίξεις.
Όλο να προσέχεις, να προσέχεις, μην πέσουν, μην πέσεις.Δεν αντέχω.
Άφησε με να έρθω μαζί σου..

Τούτο το σπίτι, παρ όλους τους νεκρούς του,
δεν εννοεί να πεθάνει.
Επιμένει να ζει με τους νεκρούς του
να ζει απ' τους νεκρούς του
να ζει απ' τη βεβαιότητα του θανάτου του
και να νοικοκυρεύει ακόμη τους νεκρούς του
σ' ετοιμόρροπα κρεββάτια και ράφια.
Άφησε με να έρθω μαζί σου.

Εδώ, όσο σιγά κι αν περπατήσω μες στην άχνα της βραδιάς,
είτε με τις παντούφλες, είτε ξυπόλυτη,
κάτι θα τρίξει, - ένα τζάμι ραγίζει ή κάποιος καθρέφτης,
κάποια βήματα ακούγονται, - δεν είναι δικά μου.
Έξω, στο δρόμο μπορεί να μην ακούγονται τούτα τα βήματα, -
η μεταμέλεια, λένε, φοράει ξυλοπάπουτσα, -
κι αν κάνεις να κοιτάξεις σ' αυτόν ή τον άλλον καθρέφτη,
πίσω απ' την σκόνη και τις ραγισματιές,
διακρίνεις πιο θαμπό και πιο τεμαχισμένο το πρόσωπό σου,
το πρόσωπο σου που άλλο δε ζήτησες στη ζωή παρά να το κρατήσεις
καθάριο κι αδιαίρετο.

Τα χείλη του ποτηριού γυαλίζουν στο φεγγαρόφωτο
σαν κυκλικό ξυράφι πώς να το φέρω στα χείλη μου;
όσο κι αν διψώ, - πως να το φέρω; - Βλέπεις;
έχω ακόμη διάθεση για παρομοιώσεις, - αυτό μου απόμεινε,
αυτό με βεβαιώνει ακόμη πως δεν λείπω.
Άφησε με να έρθω μαζί σου..

Φορές-φορές, την ώρα που βραδιάζει, έχω την αίσθηση
πως έξω απ' τα παράθυρα περνάει ο αρκουδιάρης
με τη γριά βαρειά του αρκούδα
με το μαλλί της όλο αγκάθια και τριβόλια
σηκώνοντας σκόνη στο συνοικιακό δρόμο
ένα ερημικό σύννεφο σκόνη που θυμιάζει το σούρουπο
και τα παιδιά έχουν γυρίσει σπίτια τους για το δείπνο
και δεν τ' αφή- νουν πιαν να βγουν έξω
μ' όλο που πίσω απ' τους τοίχους μαντεύουν
το περπάτημα της γριάς αρκούδας
κι η αρκούδα κουρασμένη πορεύεται μες στη σοφία της μοναξιάς της,
μην ξέροντας για πού και γιατί
έχει βαρύνει, δεν μπορεί πια
να χορεύει στα πισινά της πόδια
δεν μπορεί να φοράει τη δαντελένια σκουφίτσα της
να διασκεδάζει τα παιδιά, τους αργόσχολους, τους απαιτητικούς,
και το μόνο που θέλει είναι να πλαγιάσει στο χώμα
αφήνοντας να την πατάνε στην κοιλιά,
παίζοντας έτσι το τελευταίο παιχνίδι της,
δείχνοντας την τρομερή της δύναμη για παραίτηση,
την ανυπακοή της στα συμφέροντα των άλλων,
στους κρίκους των χειλιών της, στην ανάγκη των δοντιών της,
την ανυπακοή της στον πόνο και στη ζωή
με τη σίγουρη συμμαχία του θανάτου έστω κι ενός αργού θανάτου
την τελική της ανυπακοή στο θάνατο
με τη συνέχεια και τη γνώση της ζωής
που ανηφοράει με γνώση και με πράξη πάνω απ τη σκλαβιά της.

Μα ποιος μπορεί να παίξει ως το τέλος αυτό το παιχνίδι;
Κι η αρκούδα σηκώνεται πάλι και πορεύεται
υπακούοντας στο λουρί της, στους κρίκους της, στα δόντια της,
χαμογελώντας με τα σκισμένα χείλη της
στις πενταροδεκάρες που της ρίχνουνε
τα ωραία κι ανυποψίαστα παιδιά
(ωραία ακριβώς γιατί είναι ανυποψίαστα)
και λέγοντας ευχαριστώ. Γιατί οι αρκούδες που γεράσανε
το μόνο που έμαθαν να λένε είναι: ευχαριστώ, ευχαριστώ.
Άφησέ με να έρθω μαζί σου..

Τούτο το σπίτι με πνίγει. Μάλιστα η κουζίνα
είναι σαν το βυθό της θάλασσας.
Τα μπρίκια κρεμασμένα γυαλίζουν σα στρογγυλά,
μεγάλα μάτια απίθανων ψαριών,
τα πιάτα σαλεύουν αργά σαν τις μέδουσες,
φύκια κι όστρακα πιάνονται στα μαλλιά μου
δεν μπορώ να τα ξεκολλήσω ύστερα,
δεν μπορώ ν' ανέβω πάλι στην επιφάνεια
ο δίσκος μου πέφτει απ' τα χέρια άηχος, - σωριάζομαι
και βλέπω τις φυσαλίδες απ' την ανάσα μου ν' ανεβαίνουν,
ν' ανεβαίνουν
και προσπαθώ να διασκεδάσω κοιτάζοντές τες
κι αναρωτιέμαι τι θα λέει αν κάποιος βρίσκεται
από πάνω και βλέπει αυτές τις φυσαλίδες,
τάχα πως πνίγεται κάποιος ή πως ένας δύτης ανιχνεύει τους βυθούς;
Κι αλήθεια δεν είναι λίγες οι φορές που ανακαλύπτω εκεί,
στο βάθος του πνιγμού, κοράλλια και μαργαριτάρια
και θυσαυρούς ναυαγισμένων πλοίων,
απρόοπτες συναντήσεις, και χτεσινά και σημερινά μελλούμενα,
μιαν επαλήθευση σχεδόν αιωνιότητας,
κάποιο ξανάσαμα, κάποιο χαμόγελο αθανασίας, όπως λένε,
μιαν ευτυχία, μια μέθη, κι ενθουσιασμόν ακόμη,
κοράλλια και μαργαριτάρια και ζαφείρια,
μονάχα που δεν ξέρω να τα δώσω όχι τα δίνω,
μονάχα που δεν ξέρω αν μπορούν να τα πάρουν
πάντως εγώ τα δίνω.
Άφησέ με να έρθω μαζί σου..

Μια στιγμή, να πάρω τη ζακέτα μου.
Τούτο τον άστατο καιρό, όσο να 'ναι, πρέπει να φυλαγόμαστε.
Έχει υγρασία τα βράδια, και το φεγγάρι
δε σου φαίνεται, αλήθεια, πως επιτείνει την ψύχρα;

Άσε να σου κουμπώσω το πουκάμισο τι δυνατό το στήθος σου,
- τι δυνατό φεγγάρι, - η πολυθρόνα, λέω κι όταν σηκώνω
το φλιτζάνι απ' το τραπέζι
μένει από κάτω μιά τρύπα σιωπή, βάζω αμέσως την παλάμη μου
επάνω
να μην κοιτάξω μέσα, - αφήνω πάλι το φλιτζάνι στη θέση του,
και το φεγγάρι μια τρύπα στο κρανίο του κόσμου
μην κοιτάξεις μέσα,
έχει μια δύναμη μαγνητική που σε τραβάει μην κοιτάξεις,
μην κοι- τάχτε,
ακούστε με που σας μιλάω θα πέσετε μέσα.
Τούτος ο ίλιγγος ωραίος, ανάλαφρος θα πέσεις, -
ένα μαρμάρινο πηγάδι το φεγγάρι,
ίσκιοι σαλεύουν και βουβά φτερά, μυστιριακές φωνές δεν τις ακούτε;
Βαθύ-βαθύ το πέσιμο,
βαθύ-βαθύ το ανέβασμα,
το αέρινο άγαλμα κρουστό μες στ' ανοιχτά φτερά του,
βαθειά-βαθειά η αμείλικτη ευεργεσία της σιωπής, -
τρέμουσες φωταψίες της άλλης όχθης,
όπως ταλαντεύεσαι μες στο ίδιο σου το κύμα,
ανάσα ωκεανού. Ωραίος, ανάλαφρος
ο ίλιγγος τούτος, - πρόσεξε, θα πέσεις.
Μην κοιτάς εμένα,
εμένα η θέση μου είναι το ταλάντευμα ο εξαίσιος ίλιγγος.
Έτσι κάθε απόβραδο έχω λιγάκι πονοκέφαλο, κάτι ζαλάδες..

Συχνά πετάγομαι στο φαρμακείο απέναντι
για καμμιάν ασπιρίνη,
άλλοτε πάλι βαριέμαι και μένω με τον πονοκέφαλό μου
ν' ακούω μες στους τοίχους τον κούφιο θόρυβο που κάνουν
οι σωλήνες του νερού,
ή ψήνω έναν καφέ, και, πάντα αφηρημένη,
ξεχνιέμαι κ ετοιμάζω δυο ποιος να τον πιει τον άλλον; -
αστείο αλήθεια, τον αφήνω στο περβάζι να κρυώνει
ή κάποτε πίνω και τον δεύτερο, κοιτάζοντας απ' το παράθυρο
τον πράσινο γλόμπο του φαρμακείου
σαν το πράσινο φως ενός αθόρυβου τραίνου
που έρχεται να με πάρει
με τα μαντίλια μου, τα στραβοπατημένα μου παπούτσια,
τη μαύρη τσάντα μου, τα ποιήματα μου,
χωρίς καθόλου βαλίτσες τι να τις κάνεις;
Άφησέ με να έρθω μαζί σου..

Α, φεύγεις; Καληνύχτα. Όχι, δε θα έρθω. Καληνύχτα.
Εγώ θα βγω σε λίγο. Ευχαριστώ. Γιατί, επιτέλους, πρέπει
να βγω απ' αυτό το τσακισμένο σπίτι.
Πρέπει να δω λιγάκι πολιτεία, - όχι, όχι το φεγγάρι
την πολιτεία με τα ροζιασμένα χέρια της,
την πολιτεία του μεροκάματου,
την πολιτεία που ορκίζεται στο ψωμί και στη γροθιά της
την πολιτεία που μας αντέχει στη ράχη της
με τις μικρότητες μας, τις κακίες, τις έχτρες μας,
με τις φιλοδοξίες, την άγνοιά μας και τα γερατειά μας, -
ν' ακούσω τα μεγάλα βήματά της πολιτείας,
να μην ακούω πια τα βήματα σου
μήτε τα βήματα του Θεού, μητε τα δικά μου βήματα.
Καληνύχτα..

(Το δωμάτιο σκοτεινιάζει. Φαίνεται πως κάποιο σύννεφο θα έκρυψε
το φεγγάρι. Μονομιάς, σαν κάποιο χέρι να δυνάμωσε το ραδιόφωνο
του γειτονικού μπαρ, ακούστηκε μια πολύ γνωστή μουσική φράση.
Και τότε κατάλαβα πως όλη τούτη τη σκηνή τη συνόδευε
χαμηλόφωνα η "Σονάτα του Σεληνόφωτος", μόνο το πρώτο μέρος. Ο
νέος θα κατηφορίζει τώρα μ' ένα ειρωνικό κι ίσως συμπονετικό
χαμόγελο στα καλογραμμένα χείλη του και μ' ένα συναίσθημα
απαιλευθέρωσης. Όταν θα φτάσει ακριβώς στον Αη-Νικόλα, πριν
κατέβει τη μαρμάρινη σκάλα, θα γελάσει, - ένα γέλιο δυνατό,
ασυγκράτητο. Το γέλιο του δε θ' ακουστεί καθόλου ανάρμοστα κάτω
απ' το φεγγάρι. Ίσως το μόνο ανάρμοστο να είναι το ότι δεν είναι
καθόλου ανάρμοστο. Σε λίγο ο Νέος θα σωπάσει, θα σοβαρευτεί και
θα πει: "Η παρακμή μιάς εποχής". Έτσι, ολότελα ήσυχος πια, θα
ξεκουμπώσει πάλι το πουκάμισό του και θα τραβήξει το δρόμο του.
Όσο για τη γυναίκα με τα μαύρα, δεν ξέρω αν βγήκε τελικά απ το
σπίτι. Το φεγγαρόφωτο λάμπει ξανά. Και στις γωνίες του δωματίου οι
σκιές σφίγγονται από μιαν αβάσταχτη μετάνοια, σχεδόν οργή, όχι
τόσο για τη ζωή, όσο για την άχρηστη εξομολόγηση. Ακούτε; Το
ραδιόφωνο συνεχίζει.) ..
                                      
                                           ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ


Και για οσους θελουν να το απολαυσουν δια στοματος του ιδιου του Γιαννη Ριτσου σας παραθετω τα παρακατω videos.




Tuesday, 9 November 2010

Ονειρεψου. Κανει καλο.



Πολλες φορες οταν λεω οτι μ' αρεσει να ονειρευομαι, να κανω ονειρα για το μελλον, μου λενε οτι περπατω στα συννεφα,οτι θα επρεπε να ειμαι πιο ρεαλιστρια κτλ.

Γιατι ομως ρε φιλε?
Θελω να μου εξηγησεις που ειναι το κακο στο να κανω ονειρα?

Καταρχας, ποιος μου λεει οτι στη  ζωη πρεπει να "παταμε" στη γη?
Εμενα μου αρεσει να αιθεροβατω,γιατι στους αιθερες βρισκω τη δυναμη να προχωρω στη γη.

Οταν τα πραγματα δεν πανε οπως τα θελω, τα ονειρα μου ειναι αυτα που μου δινουν ελπιδα οτι ολα θα βελτιωθουν.Σ' αυτα βρισκω καταφυγιο και παιρνω δυναμη κι αισιοδοξια.

Μπορει να λενε οτι τα ονειρα του καθενος για τη ζωη συχνα δεν γινονται πραγματικοτητα με αποτελεσμα ο ανθρωπος να απογοητευεται αλλα δεν εχει απολυτως καμια σημασια.
Κι εγω κανω ονειρα και σχεδια τα οποια μοιαζουν ανεφικτα, ομως εγω ειμαι αυτη που θα πει τι ειναι ακατορθωτο για μενα και τι οχι.
Εγω καθοριζω τη ζωη μου και κανεις αλλος.

Στα ονειρα μας αντικατοπτριζουμε το πώς θα θελαμε να ειναι η ζωη μας.Το αν θα τα καταφερουμε ποτε ειναι δικο μας θεμα, αλλα αυτο δεν μας στερει το δικαιωμα στη φαντασια.

Τα ονειρα ειναι το προσωπικο βασιλειο του καθενα μας.Ενας ολοκληρος κρυφος κοσμος μεσα στον οποιο μπορουμε να ειμαστε οπως θελουμε και ο,τι θελουμε.
Και αυτο ακριβως πρεπει να προσπαθουμε να το κανουμε πραγματικοτητα και στη ζωη.

Monday, 8 November 2010

Μαυρα στιλετο.


Μες στης νύχτας την αχλή
βήματα ακούγονται στο πεζοδρόμιο.
Βήματα αργόσυρτα που ο απόηχός τους
αντηχεί μες τα υγρά σοκάκια.

Μια ψιλόλιγνη φιγούρα ξεπροβάλλει
τυλιγμένη σε ένα μαύρο χειμωνιάτικο παλτό
κι όσο κι αν θες τα δυο της μάτια να τα δεις,
εκείνη δε γυρνάει.

Προχωρά αποφασιστικά,
με τ' άλλα πλάσματα της νύχτας
να εκπληρώσει κι αυτή με τη σειρά της
το δικό της σκοπό.

Αργός, κι όμως, ούτε μια στάλα νωχελικός,
ο χτύπος της καρδιάς της μοιάζει να συνυφαίνεται
με τον κρότο από τις γόβες που φορεί.
Μια αεικίνητη κίνηση εγκλωβισμένη στην απραξία.

Ζωή και θάνατος
για πρώτη φορά συμφιλιώνονται
πάνω στα κόκκινα σφραγισμένα της χείλη,
με ένα απόκοσμο φιλί.

Είναι η γυναίκα με τα μαύρα στιλέτο.

Friday, 5 November 2010

Relationships volume 2

Back λοιπον.

Ο καμακωμενος:
Ξεκιναμε απ' την στιγμη που παταει το ποδι του στο σχολειο. Μαζι με τους φιλους του κανει βολτες στο προαυλιο, οταν μετα απο μερικες μερες παρατηρει οτι καποιος ή μαλλον καλυτερα ενα τσουρμο κοριτσιων τον ακολουθει οπου παει.
-" Μπα, ιδεα μου θα 'ναι."
Το ιδιο τσουρμο ομως ερχεται τωρα και εκει που καθεται με τους φιλους του. -
" Χμμμμ..Συμπτωση."

Η συμπτωση διαλυεται οταν ο Παυλος του συστηνει καποιες καινουριες γνωστες του, την Στελλα και τις φιλες της οι οποιες παρεπιμπτωντος ειναι οι ιδιες που τον ακολουθουσαν τοσες μερες. -"Wtf?"

Η Στελλα με τον καιρο γινεται ολο και πιο φιλικη και τον πλησιαζει περισσοτερο. Του ζηταει και τον αριθμο του. Μεσα σε δυο μερες του εχει στειλει 4 μηνυματα για να δει τι κανει.

Ο Χ αρχιζει και καταλαβαινει τι τρεχει ή ακομα κι αν δεν το εχει καταλαβει κανει παρεα μαζι της, βγαινουν, την πειραζει κτλ μεχρι που η Στελλα του ανακοινωνει οτι : " Μου αρεσεις."

state a) Αν του αρεσει κι εκεινου τοτε ολα βαινουν καλως και οπως ανεφερα στο προηγουμενο post τα φτιαχνουν κι ζησαν αυτοι καλα κι εμεις καλυτερα.

state b)Αν δεν του αρεσει της το λεει ποικιλοτροπως: "Εισαι πολυ καλη κοπελα αλλα δεν ενδιαφερομαι/ ειμαι αλλου/.. κτλ."
Υπαρχουν ομως κι αυτοι που δεν της δινουν μια ξεκαθαρη απαντηση. Το βλεπουν ως μια open-invitation για να την χρησιμοποιησουν στο μελλον κι αρκουνται σε ενα: Δεν μπορω να σου απαντησω τωρα, αλλα θα δουμε."

Η κοπελα εχοντας φαει Χ απ' τον Χ μας ειτε σταματα ειτε συνεχιζει οπως ειπαμε. Αλλα την θεση της την αναλυσαμε.Ας δουμε τη μερια του καμακωμενου.

Απο την αρχη της περιγραφης ο καμακωμενος περναει πολλα σταδια οπως να νιωθει οντως φιλικα στην αρχη, μετα οντως αμηχανα και στο τελος ενοχλημενος απο το αδιαλλειπτο μαρκαρισμα και με το δικιο του στο κατω-κατω.
Το πως θα χειριστει την υποθεση ειναι αυτο που διακρινει τους καλους απ' τους μαλ@κε$.
Τι εννοω δηλαδη.


Thursday, 4 November 2010

Relationships volume 1

Αγαπημενοι μου αναγνωστες ξεκινω λοιπον ενα χαωδες θεμα κι ελπιζω να μην χαθουμε στην πορεια τοσα που θα πουμε!

Σχεσεις λοιπον!

Πιο συγκεκριμενα θα αναφερθω στον τομεα του "πλησιασματος" με σκοπο την γνωριμια και την επερχομενη σχεση απο την οπτικη γωνια αυτου που για λογους συντομιας θα ονομασουμε "καμακωτη" και του "καμακωμενου". (Αν δεν με πιανετε don't worry, θα καταλαβετε στην πορεια. :P)

Καμακωτης:

Ειναι μια ομορφη ηλιολουστη μερα και ο καμακωτης (καθε γενους αλλα για την εξελιξη της ιστοριας επιλεγω τυχαια γενος θηλυκου,Ρ καμακωτρια) βολταρει αμεριμνη στο προαυλιο του σχολειου.(Επιλεγω το σχολειο γιατι ειναι γνωριμο σε ολους μας.)
Ξαφνικα, παιρνει το ματι της τον καινουριο του σχολειου και πεφτει ξερη.Το μονο που σκεφτεται ειναι πως θα τον γνωρισει.
Αρχικα μαθαινει ονοματεπωνυμο και σε ποια ταξη πηγαινει.
Επειτα, ολως τυχαιως αρχιζει με τις φιλες της να πηγαινει στα μερη του προαυλιου που καθεται εκεινος.
Στη συνεχεια, ακομα πιο τυχαια αρχιζει να κανει παρεα με ατομα απο την παρεα του αγοριου.
Οταν τελικα καταφερνει να ανταλλαξει μια κουβεντα μαζι του ή ακομα και να πεσουν υποπτα βλεμματα και πειραγματα που και που, η επομενη κινηση εχει ηδη προδιαγραφει: "Μου δινεις τον αριθμο σου?"
Αφου λοιπον παρει τον αριθμο ξεκινα με ενα hello τι κανεις μηνυμα.Αν ο υποψηφιος αργησει κανα 5λεπτο πεφτει και μια αναπαντητη.
Απο ευγενεια ο Χ απανταει αν και νιωθει λιγο αμηχανα αφου δεν την ξερει καλα καλα την κοπελα. Αυτο βεβαια δεν πτοει την καμακωτρια μας απο το να τον βομβαρδιζει με μια ατελειωτη λογοδιαρροια.
Επιτελους πεφτει η καληνυχτα.

Στο επομενο βημα η καμακωτρια ρωταει η ιδια ή βαζει φιλεναδες να ρωτησουν αν παιζει τιποτα με το εν λογω αγορι και καμια αλλη.Αν η απαντηση ειναι οχι ξεκινα ενας νεος κυκλος προσεγγισης του στοχου.Αν ειναι ναι τοτε κοβει λασπη και περιμενει την καταλληλη στιγμη για αντεπιθεση.( το οτι θα κοψει λασπη σε ορισμενες περιπτωσεις δεν υφισταται καν xD)

Η κοπελα κανει ολο και πιο πολυ παρεα με τον Χ μεχρι που επιτελους που του αποκαλυπτει τους σκοπους της: Σε θελω!
state a) Αν σε περιπτωση που ο Χ ενδιαφερεται τοτε ολα ειναι ροδινα. Τα φτιαχνουν και μετα βλεπουμε το γνωστο σκηνικο χερακι-χερακι στο προαυλιο, φιλακια ,καρδουλες παντου και ειδικα στο fb κτλπ

state b) Ο Χ δεν..
Δεν ειναι ετοιμος για σχεση, ειναι αλλου, δεν ενδιαφερεται, τη βλεπει ως φιλη μονο ειναι μερικες απ' τις εκδοχες.
Τοτε αρχιζει και η παρανοια.(δεν την κατακρινω γιατι ε ναι λοιπον την ειχα κι εγω στο παρελθον αλλα τη μετριαζω.)

Εκατονταδες χιλιαδων χρησιμοποιημενα χαρτομαντηλα και το αυτι ιδρωμενο απο το κινητο που μιλα 10 ωρες σερι με την κολλητη για παρηγορια.
Στη συνεχεια σκεφτεται τα γνωτα σε ολους: Μα με κοιταζε, με πειραζε κτλπ.
Αν εχει ως εδω τοτε ειμαστε καλα.Δικαιωμα του καθενος να στενοχωρηθει απο μια απορριψη.
Ελα ομως που μερικες φορες δε σταματα εκει.
Οι προσπαθειες σαγηνευσης του Χ γινονται πιο εντονες και καταληγουν σε στενο μαρκαρισμα.


Μη γυρισεις.

Οχι, να μη γυρισεις!
Ουτε τωρα, ουτε ποτε
γιατι απλα δε σε χρειαζομαι εδω.
Ισως, παλια αλλα να σου λεγα,
πως μακρια σου δε μπορω να κανω.
Λανθασμενες εκτιμησεις, υποθετω.


Μα τωρα δα το βλεπω,
πως χωρια σου βρισκεται του πνευματος μου η ηρεμια
Και μη σκεφτεις ουτε λεπτο
πως η απουσια σου σταματησε το χρονο.
Μια χαρα περνουν οι μερες.
Εφυγες χειμωνα και τωρα ειναι καλοκαιρι.

Μη γυρισεις.

Τυφλες ελπιδες.




Μιλαω για ολους οσους ερωτευτηκαν και συνετριβησαν.

Γι'αυτους που ενιωσαν μεσα στην καρδια τους να καει ο ερωτας και καποιος να τη σβηνει χωρις οικτο.

Που ακουσαν την καρδια τους να χτυπαει τοσο γοργα που νομιζαν δε θ' αντεξει.. θα σπασει.

Για οσους στα ματια εκεινου ή εκεινης ειδαν τον εαυτο τους αλλιωτικο, καλυτερο.

Μιλαω για οποιους συμβιβαστηκαν με ενα αδιαφορο βλεμμα, που ομως γι' αυτους σημαινε τα παντα.

Γι' αυτους που τοσο καρτερουν ενα τυχαιο αγγιγμα.

Που εμειναν πιο πισω να βλεπουν να μοιραζεται με αλλον το φιλι.

Για κεινους που γνωριζουν πώς χλωμιαζει το προσωπο σαν δει εκεινον μεσα σε μια αλλη αγκαλια, χωμενο να περνα.

Μιλαω για οσους με τυφλες ελπιδες φιμωνουν τη λογικη.

Μιλαω για μενα.



Είσαι εκείνη που έψαχνα
που χρόνια λαχταρούσα
στην αγκαλιά σου θα 'θελα
για πάντοτε να ζούσα

Με πλημμύρισαν τυφλές ελπίδες
από κείνη τη στιγμή που μ' είδες
πως θα είμαστε μαζί
Παραδόθηκα στο κοίταγμά σου
πίστεψα στα λόγια τα δικά σου
έπεσα μες στη φωτιά

Πόσο επιπόλαια φέρθηκα μπροστά σου
βιάστηκα να ξεδιπλώσω
όλα τα φύλλα της καρδιάς

Με πλημμύρισαν τυφλές ελπίδες
από κείνη τη στιγμή που μ' είδες
πως θα είμαστε μαζί
Παραδόθηκα στο κοίταγμά σου
πίστεψα στα λόγια τα δικά σου
έπεσα μες στη φωτιά

Μoody..

Γινεται να ζεις περιοδους αμεριστης ευτυχιας και μεσα σε λιγες μερες να πεφτεις σε μια αβυσσο χιλιαδων μετρων?
Φυσικα και γινεται, για τη δικη μου ζωη μιλαμε.

Δε λεω,ολοι αντιμετωπιζουν τα προβληματα τους καθε μερα και δινουν το δικο τους αγωνα. Το ιδιο κανω κι εγω.
Απλα μερικες φορες ειμαι που ειμαι στις "μουντες" μου οπως τις αποκαλω εγω,ερχεται κι αυτη η ρημαδοσταγονα που ξεχειλιζει το ποτηρι για να με βαλει οπως παντα ανα τακτα χρονικα διαστηματα στη διαδικασια του απολογισμου.
Δηλαδη οι γνωστες ερωταπαντησεις με τον εαυτο μου τυπου:
Εισαι ευτυχισμενη μεχρι τωρα?
Τι εχεις προσφερει?
Τι σου εχουν προσφερει?
Πως βλεπεις το μελλον? κτλ..

Οι απαντησεις δεν ειναι και πολυ ενθαρρυντικες τις περισσοτερες φορες.

Αυτο δεν σημαινει οτι εγκαταλειπω απλα χρειαζεται λιγος χρονος μεχρι κατι καλο να συμβει και να μου δωσει λιγη αισιοδοξια.Μεχρι τοτε κυριαρχει η φαση:
"Μη μου τους κυκλους ταραττε.." :P

Δε μπαινω καν στον κοπο να σας αναφερω αναλυτικα τα προβληματα που με απασχολουν γιατι 10 σελιδες αναρτησεων δε θα φτασουν.Αφηστε, που θα πιαστει και το χερι μου.. :P

Θελω ομως να πω οτι τα προβληματα ειναι στη φυση τους να λυνονται απλα διαφερει καθε φορα το μεγεθος της αναποδιας και ως εκ τουτου και η διαρκεια που απαιτειται για να την ξεπερασει κανεις.

Το να κλειστει καποιος στον εαυτο του για καποιο διαστημα μακρια απο ολους κι απ' ολα θεωρειται απο πολλους ως κατι αρνητικο.

Απεναντιας!

Εμενα προσωπικα με βοηθα πολυ το να κατεβασω για λιγο "τα ρολα" και να κατσω λιγο να τα πω με τον εαυτο μου.Μου κανει καλο γιατι απομακρυνομαι απο τον εξωτερικο "θορυβο" και εχω ετσι την δυνατοτητα να βαλω τις σκεψεις μου σε μια σειρα ουτως ωστε να ηρεμησω ψυχικα και να μπορεσω να αντιμετωπισω αυτο που εγινε.

Βεβαια,οι φασεις αυτες,της προσωπικης και οικειοθελους απομονωσης δηλαδη,απαιτουν και δοσεις αισιοδοξιας γιατι αλλιως θα μας σαλεψει.

Κλεινοντας θελω να παροτρυνω τον καθενα σας να παρει λιγο χρονο off. Να ερθει σε επαφη με το "μεσα" του και να καταγραψει τις αναγκες του.Αλλωστε, οπως πιστευω, ο μονος που θα ειναι για παντα στο πλευρο μας και δε θα μας εγκαταλειψει ποτε ειναι ο ιδιος μας ο εαυτος, οποτε νομιζω οτι οφειλουμε να του ανταποδιδουμε που και που.

xx φιλια!

Tuesday, 2 November 2010

Runaways και ξερο ψωμι!



Let it Rock n' Roll!!

Καιρο μου ξεφευγε, αλλα τελικα αποψε την ειδα.
Εντυπωσεις? It blew my mind away!

Αρχιζοντας με τα βασικα, η ταινια αποτελει ενα βιογραφικο φιλμ για το ομωνυμο συγκροτημα γυναικων των '70s, The Runaways.

Με την Kristen Stewart ως Joan Jett και την Dakota Funning ως Cherrie Currie, παρακολουθουμε τη δημιουργια της μπαντας το 1975 ενω στη συνεχεια η ταινια επικεντρωνεται στην σχεση μεταξυ τους μεχρι η τελευταια να αποχωρησει απο το συγκροτημα.

Προσωπικα, η ερμηνεια της Kristen Stewart στο ρολο της Joan Jett ηταν ακρως επιτυχημενη,γιατι αποτυπωσε στο προσωπο της ολο το σκοταδι και την τρελα που κρυβει μεσα του ενας αληθινος ροκσταρ.

Τι σου 'ρχεται στο μυαλο οταν ακους για rock 'n' roll?
Σεξ
Ναρκωτικα
Χρημα
Δοξα
Αποθεωση κτλ.

Το γνωστο τετραπτυχο εξαλλου Sex, drugs & Rock 'n' roll.
[εχει γινει τραγουδι και απο τους Guns n' Roses ;)]

Ολα αυτα λοιπον βλεπουμε στην ταινια η οποια μας απεικονιζει αυτην ακριβως την κατασταση.
Ενα συνονθυλευμα ηδονων,παθων,χρηματος και δοξας χωρις ορια.
Αυτο προσφερει η rock μουσικη. Απελευθερωση του ατομου που ζει για τη στιγμη.

Σε μια εποχη λοιπον που την πρωτοκαθεδρια σε ροκ μπαντες εχουν οι αντρες, δημιουργειται ενα νεανικο γυναικειο συγκροτημα οι Runaways. Το group οπως μας παρουσιαζει και η ταινια αποτελειται αρχικα απο την Joan Jett (κιθαριστρια) και την Sandy West (ντραμερ). Εχοντας συστηθει στον ραδιοφωνικο παραγωγο Kim Fowley, εκεινος τις αναζητωντας επομενο επιτυχημενο βημα στην καριερα του, τις βοηθα να βρουν τα υπολοιπα μελη.
Τα αρχικα μελη του group ειναι:
Joan Jett
Sandy West
Micki Steele

ενω στην τελικη του μορφη απαρτιζεται απο:
Joan Jett
Cherrie Currie
Lita Ford
Sandy West
Jackie Fox

Θελει κοτσια να συσταθει ενα γυναικειο συγκροτημα σε μια τετοια εποχη και να διεκδικισει μια θεση αναμεσα στους μεγαλους της τοτε Rock.

Οι Runaways ειχαν προοπτικη και οραμα και αυτο τις εκανε να διαβουν το δρομο της επιτυχιας και να αποτελουν μεχρι σημερα ενα απο τα καλυτερα rock groups.

Για βιογραφικο φιλμ το The Runaways τα καταφερε πολυ καλα αφου κατορθωσε να μας μεταδωσει την μουσικη τρελα της εποχης αλλα και να βαλει οσους παρ' ελπιδα δεν γνωριζαν το ομωνυμο συγκροτημα στο "τρυπακι" να ψαξουν.

Cherry Bomb by Runaways
Enjoy!!

Το συνδρομο της Μητροπολης.

Back to basics, λοιπον.


Ξεσκονιζοντας τις θεωριες μου, επεσα πανω σε μια αγαπημενη,η οποια προσφερει μια ουτοπικη μαλλον διασταση (οπως τη χαρακτηρισε κι ενας φιλος μου :P) για τα ανθρωπινα συναισθηματα.
Η ουτοπια λοιπον οπως καταλαβαινουμε κι απο την ετυμολογια της  (ου+τοπος) σημαινει μια ονειρικη κατασταση,η οποια λογω της ιδανικοτητας της δεν υπαρχει.
Βεβαια ως γνωστος καταβαραθρωτης αποψεων,ερχομαι εγω να πω το εξης απλο: Τι ειναι η ζωη διχως ονειρα?

Anyway,στο θεμα μας.Ας αρχισουμε με τη σημασιολογικη ερμηνεια της λεξης "μητροπολη".
Ο ορος μητροπολη προερχεται απο την αρχαια λεξη μητροπολις (μητηρ+πολις) για να δηλωσει οτι μια πολη/περιοχη αποτελουσε την εδρα των τοτε αποικιων.

Οι αποικιες ειχαν ως εδρα τους τις μητροπολεις και πολλες φορες εξαρτωνταν πολιτικα,οικονομικα κτλ απ'αυτες.
Η μονη επιθυμια καθε αποικου ηταν να γυρισει πισω στην πολυαγαπημενη του πατριδα,οπως τις θεωρουσαν.

Ετσι λοιπον και στις ανθρωπινες σχεσεις ερχεται η στιγμη εκεινη που γνωριζουμε το ατομο αυτο που μελλοντικα θα αποτελεσει την εδρα μας,το λιμανι μας.
Μπορει να ειναι ενας συναδελφος απο τη δουλεια ή το κοριτσι της διπλανης πορτας.
Δεν ξερει κανεις ποιος θα 'ναι καθε φορα ουτε κι εχει σημασια.Ουτε το "ποτε" θα 'ρθει το ξερουμε.
Αλλα,οταν ερθει θα το νιωσουμε,μεσα βαθια.Θα νιωσουμε μια ζεστασια,τη θαλπωρη του κατασταλαγματος.

Παρ'ολα αυτα ,οι σημερινες μας τασεις φυγης μας οδηγουν πολλες φορες για διαφορους λογους να απομακρυνθουμε απ' την εδρα μας. Να φυγουμε μακρυα αναζητωντας κατι καινουριο.
Στην αρχη δεν μας λειπει.Ειμαστε ενθουσιασμενοι με το "διαφορετικο" που λειτουργει ως ενα καλο υποκαταστατο.Αλλα, δεν παυει να ειναι υποκαταστατο.

Οσος χρονος κι αν περασει,οσες φορες κι αν φυγουμε,ενα ειναι το σιγουρο,
Θα επιστρεψουμε.

Γιατι ανηκουμε εκει που αφηνουμε την καρδια μας. Ανηκουμε στο λιμανι μας.
Σε καθε χαρα μαζι του το γιορταζουμε,αλλα και καθε δυσκολια μαζι του την ξεπερναμε.

Βεβαια, πριν κλεισω και την αποψινη αναρτηση θελω να αναφερω εναν ασταθμητο παραγοντα:
Οτι το λιμανι ισως δε μας περιμενει εκει την επομενη φορα που θα επιστρεψουμε.

Γι'αυτο καλο θα ειναι οταν το βρουμε να μην το αφησουμε,γιατι στις μερες μας ειναι δυσευρετα τα λιμανια.Πιστεψτε με.


xx φιλια σε ολους

Monday, 1 November 2010

Am I a part of the cure..or am I part of the disease?

Πες μου τελικα τι ειμαι.

Φιλος ή εχθρος?

Αγαπη εχω μεσα μου ή μισος?

Θα σε βοηθησω ή στα δυσκολα θα σ' αφησω?

Πρωτοπορος ή αναχρονιστικος?

Ελευθερο πνευμα ή υποταγμενη λογικη?

Ειμαι ολα αυτα μαζι κι ομως κρυβω κι αλλα τοσα.

Γεννηθηκα για να περπατω επανω στις απεραντες μητερες θαλασσες και συγχρονως να βουλιαζω. Σε καθε κυμα να ορθωνομαι και αυτο να με συντριβει.Κι ομως δεν το βαζω κατω.
Γιατι,πανω απ' ολα ειμαι ανθρωπος.
Ανθρωπος με παθη και σφαλματα στην πλατη.

Σ' οποια πλευρα κι αν βρεθω,ειτε αυτη του νικητη ή του ηττημενου απεναντι σου θα μ'εχεις.
Τα δυο μου ματια σαν φαναρια λεωφορου πανω σου θα τρεχουν.

Μη σταματησεις. Παντα θα σε κυνηγω.

Πες μου τελικα τι ειμαι.

Ονειρο για σενα ή εφιαλτης?

Αγγελος προστατης ή τιμωρος εκδικητης?

Ο,τι και να μαι μονο εγω το ξερω.

Μα πανω απ' ολα θυμησου πως ειμαι ανθρωπος.

Οσο με χτυπας τοσο δυναμη μου δινεις


Και εννοω εσενα ρε ζωη,

που ο,τι γνωρισα καλο
μου το 'χεις βγαλει σκαρτο.
που οση αγαπη εδωσα
ουτε την μιση δεν πηρα πισω.

Μα ολα αυτα δε σου 'φτασαν
κι οταν στα ποδια καταφερα και σταθηκα,
μια σπρωξια μου εριξες 
για να βρεθω και παλι κατω.

Τοσα κοψιματα και μελανιες στο σωμα μου μετραω
για να γελας εσυ κι φιλος σου,ο χρονος
που απ' τα λαθη μου
το μαθημα μου ακομα δεν το πηρα.

Δεν εμαθα να αμφισβητω το "φαινεσθαι" των αλλων,
οσων με δηθεν μεγαλη αγαπη κοντα μου ειπαν να 'ρθουν.
Μα η αληθεια,στο τελος φανηκε
πως για μενα τιποτα καλο δεν ειχαν.

Με τετοιο παθος σ'αρεσει να γκρεμιζεις,καθε τι ομορφο που απ'το δρομο μου τυχαινει να περνα.
Τα ονειρα και τα πιο βαθια μου "θελω".
ειναι για σενα ενα ευχαριστο παιχνιδι,
που σε κανει απο γελιο να παραλυρεις καθε φορα που τα συντριβεις.

Για επιλογο,ενα μεγαλο ευχαριστω σου κρατησα
μαζι με ενα μυστικο μου.
Μαθε ,λοιπον, παιχνιδιαρα μου ζωη
πως οσο με χτυπας,αλλο τοσο δυναμη μου δινεις.

Καθε χαστουκι της ζωης,θα πρεπε να 'ναι για μας διπλασιο θαρρος και δυναμη.
Τουλαχιστον,εγω αυτο πιστευω.Δεν ωφελει να παραδιδουμε τα οπλα τοσο ευκολα.
Οχι,δεν θα της κανουμε το χατιρι.
Δε θα το βαλουμε κατω.

Οσο με πολεμας παντα μπροστα σου θα με βρισκεις. ;-)

Το Νησι.

Η τηλεοπτικη σειρα "Το Νησι" αποτελει μια απο τις πιο αξιολογες παραγωγες που εχει παρουσιασει τα τελευταια χρονια η ελληνικη τηλεοραση.
Βασιζεται στο βιβλιο της Victoria Hislop το οποιο εχει γινει best seller και η ιδια η συγγραφεας εχει τιμηθει με το βραβειο της καλυτερης πρωτοεμφανιζομενης συγγραφεα απο τα British Book Awards. Τη διασκευη του για τη σειρα ανελαβε η Μιρελλα Παπαοικονομου και τη σκηνοθεσια ο Θοδωρης Παπαδουλακης.

Σε συνεντευξη της, η συγγραφεας αποκαλυψε πως αρνηθηκε προτασεις απο στελεχη εταιρειων του Hollywood για μεταφορα του βιβλιου σε ταινια εναντι του ποσου των 300.000 λιρων.(!)
Η ιδια αναφερει οτι ο λογος που αποφασισε να δωσει την αδεια σε ελληνικη εταιρεια τηλεοπτικων παραγωγων για να γυρισει το σηριαλ (με σαφως λιγοτερη αμοιβη :P) ηταν για να μπορει ανετα να εκφραζει την γνωμη της ως προς το καλλιτεχνικο αποτελεσμα.

Οσον αφορα το βιβλιο,φανταστειτε το ως μια πυλη μεσα απο την οποια ερχομαστε σε επαφη με ενα κομματι της ιστοριας μας που δε γνωριζαμε πολλοι και που εχει ως επικεντρο το πολυπαθο παρελθον ενος νησιου πολυ κοντα στην Κρητη.
Η Σπιναλογκα ειναι ενα μικρο νησακι που κλεινει απο τα βορεια τον κολπο της Ελουντας στην επαρχια Μεραμπελλου του νομου Λασιθιου.Το αρχικο του ονομα ηταν Καλυδων αλλα μετα την καταληψη απο τους Ενετους πηρε την τελικη ονομασια του "Σπιναλογκα" που σημαινει μακρυ αγκαθι (spina lunga).

Το νησακι αυτο απο το 1905 και μετα χρησιμοποιηθηκε ως λεπροκομειο,στο οποιο μεταφερθηκαν ολοι οσοι επασχαν απο τη νοσο του Hansen ή αλλιως λεπρα.Στην περιοχη κατευθαναν και ατομα απο την υπολοιπη Ελλαδα που ειχαν προσβληθει απο τη νοσο.

"Το Νησι" λοιπον αναβιωνει την τοτε κατασταση με επικεντρο την οικογενεια Πετρακη της οποιας ενα μελος πασχει απο αυτην την ασθενεια.Σκοπος της ολης ιστοριας ειναι να εξυφανει εναν υμνο για τη ζωη αλλα και το ανθρωπινο μεγαλειο. Τονιζει οτι ακομα και σε περιοδους εξαιρετικα δυσκολες ο ανθρωπος δεν παυει να ειναι ανθρωπος και συνεχιζει να ζει,να ελπιζει,να ονειρευται,να ερωτευεται κτλ.


Η ιστορια λοιπον ξεκινα με την Αλεξις μια κοπελα που κατοικει στην Αγγλια, η οποια αναζητωντας τις ριζες της,φτανει στην Κρητη και συναντιεται με μια γυναικα που γνωριζε την οικογενεια της.Μεσα απο της αφηγησεις της Φωτεινης,η Αλεξις θα κανει ενα ταξιδι στο παρελθον γνωριζοντας ετσι την προγιαγια της την Ελενη,καθως και τις κορες της,αλλα και τους ανδρες που επαιξαν καθοριστικο ρολο στις ζωες τους. Παραλληλα βλεπουμε και τους κατοικους της Σπιναλογκας που δεν παραιτηθηκαν απο το δικαιωμα στη ζωη και συνεχισαν τον αγωνα.

Στους δυο απο τους βασικους πρωταγωνιστικους ρολους βρισκονται ο Στελιος Μαινας ως Γιωργης,
και η Κατερινα Λεχου ως η Ελενη.

Η θεωρια του "κλικ".

Με αφορμη ορισμενες συζητησεις που ειχα με φιλους αποφασισα να αναλυσω μια απο τις ποικιλες θεωριες μου που εχω αναπτυξει για τη ζωη,τον ερωτα κτλ. xD

Η θεωρια του "κλικ" λοιπον απτεται σε πολλους τομεις στην καθημερινη μας ζωη αλλα σ'αυτο το post  θα επικεντρωθουμε στο κομματι που αφορα τις σχεσεις και τον ερωτα.

Ας ξεκινησουμε λοιπον με μια υποθετικη κατασταση δυο ανθρωπων που καταληγουν να συναψουν σχεση μεταξυ τους.Με τον καιρο δενονται, περνανε μεσα απο διαφορες φασεις, ερχονται ολο και πιο κοντα,αγαπιουνται πραγματικα μεχρι που..

ερχεται η ρηξη,

η οποια ρηξη μπορει να οφειλεται σε χιλους δυο λογους οπως για παραδειγμα η τριβη της καθημερινοτητας,η φθορα του χρονου και των διαφορων καυγαδων ,ή απλα μπορει να μην πηγαινει αλλο πια.

Τι συμβαινει ομως οταν ο ενας απ'τους δυο θελει να ειναι ξανα μαζι?

Σε αυτην την περιπτωση υπαρχουν τα εξης βηματα:
1)Επαναπροσδιορισμος των "θελω" μας.
2)Επανεκτιμηση της καταστασης για το αν αξιζει μια νεα ευκαιρια.
3)Προσπαθεια επανασυνδεσης(μπορει και παραπανω απο μια :P)
 εδω αναλογα με την εκβαση των προσπαθειων πηγαινουμε στο βημα 4 και 5 αντιστοιχα
4)Τελικη επανασυνδεση.
ή
5)Εφαρμοζεται η θεωρια του "κλικ".

Για να αναλυσουμε την θεωρια αυτη πρεπει να μπουμε στο μυαλο του "χωρισμενου" ή αλλιως του κολλημενου με τον/την πρων. ('νταξει γινομαι κυνικη.. :P)

Ο κολλημενος λοιπον αρχικα θεωρει πως μετα τον μεγαλο ερωτα με τον/την πρωην δεν υπαρχει τιποτα αλλο,παρα μονο το χαος.Αδιαφορει για το ενδεχομενο μιας καινουριας σχεσης και παραμενει προσκολλημενος σε σκιες του παρελθοντος,πραγμα πολυ καλο ειδικα αν ειναι μαζοχιστης. xD

Μιλωντας απο προσωπικη πειρα ειναι εξαιρετικα επωδυνο να ζεις με αναμνησεις,οι οποιες το μονο που κανουν ειναι να σπρωχνουν πιο βαθια το μαχαιρι στην πληγη.Το εχω δοκιμασει και πιστεψτε με δεν ειναι καθολου ευχαριστο.Ειναι σαν να εγκλωβιζεσαι οικειοθελως σε ενα δωματιο κλειστο διχως παραθυρα,ουτε φως και να πετας και το κλειδι.
Ο,τι εγινε στο παρελθον,ανηκει και στο παρελθον.
Πρεπει να αφηνουμε το χτες και να βαδιζουμε στο αυριο γιατι καλως ή κακως το αυριο ειναι η μονη μας ελπιδα για κατι καλυτερο.Θα μας συμβουν σπουδαια πραγματα αν αφησουμε ομως να μας συμβουν.

Η ολη θεωρια του "κλικ" λοιπον μπορει να συνοψιστει στην ακολουθη φραση:
"Ολα ειναι ενα κλικ στο μυαλο."

Με αλλα λογια ειναι στο δικο μας το χερι το αν θα αποφασισουμε να προχωρησουμε ή θα επιλεξουμε να παραμεινουμε σε μια τελειωμενη κατασταση που το μονο που καταφερνει ειναι να μας "χαλαει".

Το μονο που εχουμε να κανουμε,ειναι αυτο το ρημαδι το "κλικ" στο μυαλο.Να κοιταξουμε γυρω μας και να δουμε ποσα αλλα αξιολογα πραγματα υπαρχουν.Να δουμε πως δεν ηρθε και το τελος του κοσμου και πως το μελλον ανοιγεται διαπλατα μπροστα μας,ακρως υποσχομενο νεες συγκινησεις.

Αλλωστε, οπως ειπα και σε εναν φιλο μου σημερα:" Υπαρχουν και αλλου κερασιες που κανουνε κερασια". :P

xx φιλια

Ρωμιοσυνη (?)


Aυτά τα δέντρα δε βολεύονται με λιγότερο ουρανό,
αυτές οι πέτρες δε βολεύονται κάτου απ' τα ξένα βήματα,
αυτά τα πρόσωπα δε βολεύονται παρά μόνο στον ήλιο,
αυτές οι καρδιές δε βολεύονται παρά μόνο στο δίκιο.

  Γ. Ριτσος


Οι πρωτοι στιχοι της "Ρωμιοσυνης"

Ας προσπαθησουμε να ορισουμε την εννοια της Ρωμιοσυνης. Με τη βοηθεια ενος λυμματος βρηκα ηδη εναν ορισμο :
Ο νεότερος ελληνισμός, συνήθ. σε προτάσεις που μιλούν για τους αγώνες του, τα παθήματά του, τους ηρωισμούς και τις ελπίδες του.

What the fuck?(!)

Διακρινετε εσεις αγωνες του σημερινου μας εθνους για ενα καλυτερο μελλον?
Αναγνωριζετε συστηματικες προσπαθειες με σκοπο την αλλαγη των "κακως κειμενων"?
Εγω παντως οχι.

Το μονο που βλεπω ειναι η παθητικοτητα μας ως λαου που δεχεται στεγνα ως επι το πλειστον αυτα που του πασαρουν και το μονο που κανει ειναι να μοιρολατρει.Οσο εμεις καθομαστε ανενεργοι τοσο ο "δημοκρατικος" ζυγος γινεται ολοενα και πιο πιεστικος.





Στην περιοδο που διανυουμε γνωστη ως "η περιοδος του μνημονιου" η χωρα μας εχει μπει σε ενα τουνελ απο σκληροτατα οικονομικα μετρα που μεχρι στιγμης εχουν συμβαλει σε μεγαλυτερη καταβαραθρωση της και θεωρειται απο πολλους ειδικους οτι θα ειναι θαυμα αν καταφερει στο τελος να ορθοποδησει.

Που ειναι οι κινητοποιησεις?



Στη Γαλλια,που το οικονομικο προβλημα δεν αγγιζει καν το μεγεθος της Ελλαδας,ολοκληρη η γαλλικη κοινωνια εχει ξεσηκωθει,απο καταληψεις σε σχολεια εως και μαζικες απεργιες και διαδηλωσεις.
Η Ιρλανδια μια χωρα με ελλειμμα της ταξης του 32% δεν μπηκε σε επιτηρηση λογω της εναντιωσης του λαου στα μετρα.

Εξαιρεση στην Ελλαδα αποτελουν οι ορισμενες κινητοποιησεις και απεργιες που εχουν οργανωθει απο τα διαφορα συνδικαλιστικα κινηματα, που οντας ομως στην ουσια ανοργανωτες και διχως να βρισκουν αντικρυσμα στην υπολοιπη κοινωνια πεφτουν στο κενο.

Η παθητικοτητα μας ,ομως, ως λαου διαφαινεται και σε αλλους τομεις, πχ οσον αφορα την ψυχαγωγια και αυτα που μας πλασαρουν ως προιοντα προς τηλεοπτικη "βρωση". Τρανταχτο παραδειγμα τηλεοπτικου σκουπιδιου το Big Brother.
Γιατι καλε Alpha να με νοιαζει αν η Ελινα εχει κανει μονιμο τατουαζ τα φρυδια της και σε ποιο σημειο του σπιτιου ξεχασε το string της μετα την αποχωρηση της?
Η μονη οαση αναμεσα στα αναμασημενα και νωθρα τηλεοπτικα προγραμματα ειναι η τηλεοπτικη σειρα "Το Νησι",μια πραγματικα ακρως αξιολογη παραγωγη την οποια θα αναλυσω περισσοτερο σε επομενο post.

Γιατι ομως οδηγηθηκαμε στο να δρουμε πλεον ως μαριονετες σε οσα μας πλασαρουν?
Εγω πιστευω γιατι βολευτηκαμε με λιγοτερο ουρανο,θυμιζοντας σας τους πρωτους στιχους της "Ρωμιοσυνης".
Βολευτηκαμε σε μια κατασταση οικειοθελους ναρκωσης και παραλυσης που δε μας επιτρεπει να αφυπνιστουμε και να διεκδικησουμε οσα μας αναλογουν.

"I can't explain you would not understand
This is not how I am.


I have become comfortably numb." Pink Floyd





Ας σταματησουμε να βολευομαστε με κατι λιγοτερο.
Ας κατακτησουμε το δικαιωμα μας σε μια ζωη που αξιζει να τη ζει κανεις και που δε μας αναλωνει.

xx φιλια

Art..What about now?

Προσωπικα αγαπω την τεχνη.
Πασης φυσεως τεχνη.

Ειτε αναφερομαστε στη ζωγραφικη, στη μουσικη,στην αρχιτεκτονικη ή τη λογοτεχνια η ουσια ειναι η ιδια. Ιδια η αγαπη που εναποθεσε ο καλλιτεχνης στο "δημιουργημα" του,ιδιος και ο θαυμασμος ολων εμας που τα παρατηρουμε.
"School of Athens", Raphael

Ludwig van Beethoven
(Λουντβιχ βαν Μπετοβεν)
St Peter's Basilica, Michelangelo , in Rome
Oscar Wilde
"The picture of Dorian Gray"