"Και μες στην τέχνη πάλι, ξεκουράζομαι απ' την δούλεψή της."

Tuesday, 2 November 2010

Το συνδρομο της Μητροπολης.

Back to basics, λοιπον.


Ξεσκονιζοντας τις θεωριες μου, επεσα πανω σε μια αγαπημενη,η οποια προσφερει μια ουτοπικη μαλλον διασταση (οπως τη χαρακτηρισε κι ενας φιλος μου :P) για τα ανθρωπινα συναισθηματα.
Η ουτοπια λοιπον οπως καταλαβαινουμε κι απο την ετυμολογια της  (ου+τοπος) σημαινει μια ονειρικη κατασταση,η οποια λογω της ιδανικοτητας της δεν υπαρχει.
Βεβαια ως γνωστος καταβαραθρωτης αποψεων,ερχομαι εγω να πω το εξης απλο: Τι ειναι η ζωη διχως ονειρα?

Anyway,στο θεμα μας.Ας αρχισουμε με τη σημασιολογικη ερμηνεια της λεξης "μητροπολη".
Ο ορος μητροπολη προερχεται απο την αρχαια λεξη μητροπολις (μητηρ+πολις) για να δηλωσει οτι μια πολη/περιοχη αποτελουσε την εδρα των τοτε αποικιων.

Οι αποικιες ειχαν ως εδρα τους τις μητροπολεις και πολλες φορες εξαρτωνταν πολιτικα,οικονομικα κτλ απ'αυτες.
Η μονη επιθυμια καθε αποικου ηταν να γυρισει πισω στην πολυαγαπημενη του πατριδα,οπως τις θεωρουσαν.

Ετσι λοιπον και στις ανθρωπινες σχεσεις ερχεται η στιγμη εκεινη που γνωριζουμε το ατομο αυτο που μελλοντικα θα αποτελεσει την εδρα μας,το λιμανι μας.
Μπορει να ειναι ενας συναδελφος απο τη δουλεια ή το κοριτσι της διπλανης πορτας.
Δεν ξερει κανεις ποιος θα 'ναι καθε φορα ουτε κι εχει σημασια.Ουτε το "ποτε" θα 'ρθει το ξερουμε.
Αλλα,οταν ερθει θα το νιωσουμε,μεσα βαθια.Θα νιωσουμε μια ζεστασια,τη θαλπωρη του κατασταλαγματος.

Παρ'ολα αυτα ,οι σημερινες μας τασεις φυγης μας οδηγουν πολλες φορες για διαφορους λογους να απομακρυνθουμε απ' την εδρα μας. Να φυγουμε μακρυα αναζητωντας κατι καινουριο.
Στην αρχη δεν μας λειπει.Ειμαστε ενθουσιασμενοι με το "διαφορετικο" που λειτουργει ως ενα καλο υποκαταστατο.Αλλα, δεν παυει να ειναι υποκαταστατο.

Οσος χρονος κι αν περασει,οσες φορες κι αν φυγουμε,ενα ειναι το σιγουρο,
Θα επιστρεψουμε.

Γιατι ανηκουμε εκει που αφηνουμε την καρδια μας. Ανηκουμε στο λιμανι μας.
Σε καθε χαρα μαζι του το γιορταζουμε,αλλα και καθε δυσκολια μαζι του την ξεπερναμε.

Βεβαια, πριν κλεισω και την αποψινη αναρτηση θελω να αναφερω εναν ασταθμητο παραγοντα:
Οτι το λιμανι ισως δε μας περιμενει εκει την επομενη φορα που θα επιστρεψουμε.

Γι'αυτο καλο θα ειναι οταν το βρουμε να μην το αφησουμε,γιατι στις μερες μας ειναι δυσευρετα τα λιμανια.Πιστεψτε με.


xx φιλια σε ολους

2 comments:

  1. Τα λιμάνια είναι όντως δυσεύρετα και πολύ ανυπόμονα πολλές φορές για να μας περιμένουν. Το θέμα είναι να ρίξουμε άγκυρα τη σωστή στιγμή. Κι αυτό εξαρτάται από το πόσο ικανοί είμαστε να κυβερνήσουμε το πλοίο της ζωής μας.
    Συνέχισε να γράφεις...

    ReplyDelete
  2. Συμφωνω απολυτα. Τα παντα στη ζωη ειναι το σωστο "timing", η σωστη στιγμη οπως ανεφερες ευστοχα. Το θεμα ειναι να καταλαβουμε ποτε ερχεται και να μην την αγνοησουμε..

    ReplyDelete