"Και μες στην τέχνη πάλι, ξεκουράζομαι απ' την δούλεψή της."

Monday, 1 November 2010

Οσο με χτυπας τοσο δυναμη μου δινεις


Και εννοω εσενα ρε ζωη,

που ο,τι γνωρισα καλο
μου το 'χεις βγαλει σκαρτο.
που οση αγαπη εδωσα
ουτε την μιση δεν πηρα πισω.

Μα ολα αυτα δε σου 'φτασαν
κι οταν στα ποδια καταφερα και σταθηκα,
μια σπρωξια μου εριξες 
για να βρεθω και παλι κατω.

Τοσα κοψιματα και μελανιες στο σωμα μου μετραω
για να γελας εσυ κι φιλος σου,ο χρονος
που απ' τα λαθη μου
το μαθημα μου ακομα δεν το πηρα.

Δεν εμαθα να αμφισβητω το "φαινεσθαι" των αλλων,
οσων με δηθεν μεγαλη αγαπη κοντα μου ειπαν να 'ρθουν.
Μα η αληθεια,στο τελος φανηκε
πως για μενα τιποτα καλο δεν ειχαν.

Με τετοιο παθος σ'αρεσει να γκρεμιζεις,καθε τι ομορφο που απ'το δρομο μου τυχαινει να περνα.
Τα ονειρα και τα πιο βαθια μου "θελω".
ειναι για σενα ενα ευχαριστο παιχνιδι,
που σε κανει απο γελιο να παραλυρεις καθε φορα που τα συντριβεις.

Για επιλογο,ενα μεγαλο ευχαριστω σου κρατησα
μαζι με ενα μυστικο μου.
Μαθε ,λοιπον, παιχνιδιαρα μου ζωη
πως οσο με χτυπας,αλλο τοσο δυναμη μου δινεις.

Καθε χαστουκι της ζωης,θα πρεπε να 'ναι για μας διπλασιο θαρρος και δυναμη.
Τουλαχιστον,εγω αυτο πιστευω.Δεν ωφελει να παραδιδουμε τα οπλα τοσο ευκολα.
Οχι,δεν θα της κανουμε το χατιρι.
Δε θα το βαλουμε κατω.

Οσο με πολεμας παντα μπροστα σου θα με βρισκεις. ;-)

5 comments: