"Και μες στην τέχνη πάλι, ξεκουράζομαι απ' την δούλεψή της."

Tuesday, 21 December 2010

Και να τωρα που φτασαμε....



Και να τωρα που φτασαμε να βλεπουμε τα δικα μας αποκαΐδια αυτη τη φορα, να τα σηκωνει αναλαφρα ο ανεμος και να τα σκορπιζει στα τεσσερα σημαδια του οριζοντα.
Ειναι αληθεια σκληρο να ζεις το ιδιο σεναριο ξανα και ξανα.
Σκληρο και επωδυνο να πατας στα ιδια βηματα που εχεις πατησει κι αλλες φορες.

Και μια μερα απ'τις πολλες, με βρηκε να καθομαι αφηρημενη μες στις σκεψεις μου ο φιλος μου ο Βορρας.Τον καλωσορισα με θερμη και τον εβαλα να κατσει σε μια πορφυρη πολυθρονα. Μου πε πως εχει κατι για μενα και μου δειξε ενα μικρο εβενινο κουτακι, γεμισμενο με λιγες σταχτες.Αμιλητος εφυγε και καθως εκλεινε η πορτα πισω του εμεινα εγω να κοιτω τις σταχτες σκεφτικη.

Λιγο καιρο μετα συναντησα στο δρομο τον Νοτο. Χαρηκα πολυ που τον ειδα. Καθισαμε κατω απο ενα δεντρο και λεγαμε τις ιστοριες μας. Αχ! Ποσο καιρο ειχα να τον δω? Οταν εφτανε η ωρα του αποχαιρετισμου μου δωσε ενα πουγγι βελουδινο λεγοντας μου πως το βρηκε στην αυλη του. Εγω πηρα το μικρο πουγγακι και δεν το ανοιξα παρα μονο στο σπιτι. Μεσα ειχε λιγες σταχτες κι αυτο.

Περασαν μηνες μετα απ'αυτο και μια μερα ποτιζα τις τριανταφυλλιες στον κηπο μου. Ο κηπος μου ειναι απ΄τους πιο ωραιους και μεγαλους που εχετε δει, γεματος ροζα, τουλιπες, μικρα χαμομηλακια, κρινους, και δυο βελανιδιες. Χμ, πως μου ρθε να βαλω βελανιδιες ουτε που το θυμαμαι. Τελοσπαντων, το απογευματακι περασε και η Ανατολη για να με δει. Βιαστικη οπως παντα
μου ειπε τα λιγοστα νεα της και στο τελος μου αφησε ενα πολυ μικρο δοχειακι.Περασαν μερικες στιγμες πριν το ανοιξω και δω τις γνωστες σταχτες μεσα.

Τις προαλλες ειχα παει για μια βολτα στη θαλασσα. Μ'αρεσει να περπατω τα δειλινα πλαΐ στο κυμα και να ακουω τον αφρο να ξεβραζεται πανω στα βοτσαλα της αμμου. Ετσι και εκεινη την ημερα περπατουσα αργα με το αερακι να φυσαει τα μαλλια μου οταν ξαφνικα ενιωσα ενα αγγιγμα πισω μου. Ηταν η Δυση. Δε μιλησε παρα μου χαμογελασε και μου δωσε κι αυτη με τη σειρα της ενα καταλευκο πορσελανινο βαζακι και εφυγε. Ηξερα τι θα εβλεπα μολις το ανοιγα. Και αυτο ειδα: λιγοστες σταχτες να ξεχωριζουν μεσα στο ασπρο φοντο.




Πηγα στο σπιτι μου και απλωσα ολες τις σταχτες στο τραπεζι.Το τζακι εκαιγε σιγανα στην αλλη ακρη του δωματιου.Τι επρεπε να κανω?Να κρατουσα αραγε τις σταχτες και μεσα απ'αυτες θα ξεπροβαλλε μια νεα αρχη ή να τις σκορπουσα ξανα οσο πιο μακρυα μου μπορουσα? Σκεφτηκα πολυ ωρα πριν παρω την αποφαση μου.

Δε θα σας πω ομως τι εκανα. Δεν εχει σημασια κιολας.
Σημασια εχει οτι οσος καιρος κι αν περασει παντα ερχεται μια δευτερη ευκαιρια.
Το μονο που μενει να κανεις ειναι ειτε να την αρπαξεις οσο πιο γρηγορα μπορεις, ειτε να την αφησεις να φυγει γιατι εχεις φυγει κι εσυ πια απο τα παλια.

Η επιλογη ειναι στο χερι του καθενα μας.

7 comments:

  1. Υπέροχοι οι συμβολισμοί σου...

    ReplyDelete
  2. Πολύ όμορφη ανάρτηση πραγματικά.

    ReplyDelete
  3. Σας ευχαριστω και τους δυο για τα καλα σας λογια! :)

    ReplyDelete
  4. Απιστευτη η αναρτηση. =)

    ReplyDelete
  5. Σ' ευχαριστω Irvine! :)

    ReplyDelete
  6. Πολύ όμορφη παρομοιώσεις...Θα πρέπει να είσαι και πολύ καλή διπλωμάτισσα για να τα πηγαίνεις καλά και με τους τέσσερις ορίζοντες :P
    Πέρα από την πλάκα εγώ σαν αναγνώστης το έλαβα το μήνυμα και νομίζω αυτό έχει σημασία.
    Απορώ πως δεν το σκέφτηκα εγώ πρώτος να το γράψω! :P

    Συνέχισε έτσι και ας ευχηθούμε για άυριο όλοι μαζί χρόνια μου πολλά! :P

    ReplyDelete
  7. Σ' ευχαριστω Φοινικα! ;)

    ReplyDelete