"Και μες στην τέχνη πάλι, ξεκουράζομαι απ' την δούλεψή της."

Sunday, 26 December 2010

Στης αταξιας τη στροφη.



Με τα ματοκυαλια στα ματια πασχιζεις να δεις το παρακλαδι
κι ομως πισω σου ενα ολοκληρο δασος αφηνεις.
Μη νομιζεις οτι εγω ομως δε το βλεπω!
Και το βλεπω και το ζω.
Ζουγκλα της μυθοποιημενης υποστασης της ευτυχιας
που επιδεξια σερβιρεται σε πιατο πορσελανινο.

Ω ξειν, αγγελειν ηλιθιοις οτι το μετεριζι της αποχαυνωσης
καταρεει σιγα σιγα.
Ξερω πως τα βηματα στην Πεμπτουσια δεν ειναι σεληνιακα αλλα και τα γηινα
ειναι ενα κατι μεσα στο τιποτα.
Μεσα απο διεστραβλωμενο γυαλι κοιτω το ατοφιο χρυσαφενιο φως της Ελευθεριας
κι οσο στρεβλο κι αν φαινεται δεν ειναι, δεν παυει να ειναι ελευθερο και ομορφο.

Τα κυματα ανταριαζονται κατω απο το αγγιγμα του παγωμενου ανεμου
κι απο μεσα αναδυεται ωσαν την Αφροδιτη η απελευθερωση απο τα δεσμα.
Ξεπεταγεται σαν την Ατλαντιδα της σωτηριας μας κι απο παντου ακουγονται ιαχες θριαμβου.
Νησος χαμενη και αποτομη ομως δυσκολο εδαφος για να σπειρεις.
Μην ανησυχεις! Δες!
Απο το χαος βγηκε κι ο κοσμος μας τιποτα δεν παρεληφθη ετοιματζιδικο.

Ανεβαινοντας τα σκαλια προς την αλλαγη νιωθεις το εδαφος να σειεται μανιωδως,
αλλα εγω ανεβαινω απτοητη γιατι Το βλεπω να ξεπροβαλλει πισω απο τα καταπρασινα δαφνοφυλλα.
Πανω απο το κεφαλι μου οι περαστικοι που στην πραγματικοτα καθε αλλο παρα περαστικοι ειναι
πετανε βαΐα και κραυγαζουν με συνεπαρμενες φωνες.
Και μεσα η ψυχη μου αναδιπλωνεται οταν πλησιαζω στην Πηγη. Την μερα αυτη που σπανε τα δεσμα θελει κι αυτη να αποδημησει απο το δεσμιο κορμι μου και να βρεθει στο πανθεο των ελευθερων ψυχων με τους χρυσοποικιλτους πορφυρενιους μανδυες.
Οταν πλησιαζεις στην Πηγη, ολα ανατρεπονται και η σοφια σου δε φτανει πια να εξηγησεις τη μεγαλοπρεπη αυτη στιγμη. Εισαι και παλι παιδι.

1 comment:

  1. Εισαι και παλι παιδι , Και μεσα η ψυχη μου , Την μερα αυτη που σπανε τα δεσμα , Ξερω πως τα βηματα ολα ανατρεπονται , Ω ξειν, Εισαι και παλι παιδι.....

    ReplyDelete