"Και μες στην τέχνη πάλι, ξεκουράζομαι απ' την δούλεψή της."

Saturday, 31 December 2011

Η Μηχανή του Χρόνου.

Καθώς κάπνιζα ένα από τα τελευταία μου τσιγάρα και ο καπνός που έβγαινε παχύς και πυκνός από το στόμα μου, διαχεόταν στον χώρο, δημιουργούσε ένα τείχος ανάμεσα σε μένα και στον ήλιο που ξεπρόβαλλε δειλά-δειλά πίσω από την θάλασσα. Μηχανευόμουν τρόπους για να αλλάξω το σκηνικό, για να γυρίσω τον χρόνο πίσω. Χωρίς να καταλάβω πως, ξεπήδησε από την «κόγχη» του μυαλού μου μια τρελή, παλαβή, αλλά εντελώς απέλπιδα ιδέα….
Ας ξεκινήσω σύμφωνα με τα πεπραγμένα μου λοιπόν. Αρχικά όλα ξεκίνησαν κατά την διάρκεια της παιδικής μου ηλικίας. Είχα τρελά όνειρα εγώ ή τουλάχιστον πίστευα σε ένα όνειρο πέραν κάθε φαντασίας. Ήθελα ο κόσμος που ζω να μην έχει την μορφή και την υφή που γνωρίζουμε σήμερα, αλλά μέσα σε αυτόν να υπήρχαν μάγοι, δράκοι, μεταφυσικά πλάσματα και ότι μπορεί να χωρέσει ο νους ενός φαντασιόπληκτου.


Δεν σας κρύβω πως πολλές φορές το ευχήθηκα κιόλας. Μεγαλώνοντας βέβαια κατάλαβα πως όλα αυτά τα υπερφυσικά, μεταφυσικά και άλλοτε απόκοσμα όντα ήταν εφικτό να ζουν μόνο στην φαντασία μου. Αναζήτησα τότε κάτι πραγματοποιήσιμο, γήινο θα έλεγα…
Στα πρώτα σκαλοπάτια των εφηβικών μου χρόνων, εκεί που η τρέλα σου χτύπα για πρώτη φορά την πόρτα, άρχισε να μπαίνει μέσα μου το μικρόβιο της γνώσης, και έτσι ξεκίνησα να διαβάζω ιστορικά βιβλία, αλλά και βιβλία για μεγάλους εφευρέτες όπως ο Νεύτων, ο Τέσλα η ο Έντυσον (αν συνυπολογίσετε και τα κατάλοιπα της φαντασίας τον παιδικών μου χρόνων, καταλαβαίνετε πως μερικές φορές δημιουργούσα ένα συνονθύλευμα φανταστικών και πραγματικών ιστοριών, αρκετά επικίνδυνων για την ψυχική μου υγεία). Ήθελα που λετε να κατανοήσω το μεγαλείο του έργου τους και με κυρίευε ένα πρωτόγνωρο δέος κάθε φορά που αντιλαμβανόμουν το εύρος των ικανοτήτων τους. Κάπου βαθιά μέσα μου, στις πιο ανεξερεύνητες πτυχές του εγώ μου, είχα διακαή πόθο να υλοποιήσω κάτι μοναδικό, κάτι ανεπανάληπτο, κυρίως για την ικανοποίηση του εγωισμού μου. Δεν σου κρύβω πως ποθούσα κάτι ανάλογο των έργων τους. Βέβαια δεν έβρισκα τίποτα που να μπορώ ή έστω να έχω ελπίδες να πραγματοποιήσω και να είναι άξιο αναφοράς και κατ’ επέκταση να είναι ενδιαφέρον τόσο ώστε να το αναγάγω ως όνειρο ζωής. Έτσι κάπου εκεί τελείωναν άδοξα τα μεγαλεπήβολα σχέδιά μου για να δημιουργήσω ουσιαστικά το δικό μου «όνειρο ζωής».
Αχ, «όνειρο ζωής ή θανάτου» (τι να είναι άραγε;)

Από τότε πέρασε καιρός, πλέον ξέρω, ξέρω τι θα ανήγαγα ως «όνειρο ζωής», αλλά το μόνο που μπορώ να σας πω, είναι πως το όνειρο αυτό βρίσκεται με το ένα πόδι στην σφαίρα της φαντασίας μου και με το άλλο πόδι στον ανεκπλήρωτο πόθο μου να το υλοποιήσω....

Γιώργος Τρίχας

Friday, 30 December 2011

"Οι καμπανες ανοιγουν αψηλα ,μ’ακους, ενα περασμα βαθυ να περασω περιμενουν οι αγγελοι με κερια και νεκρωσιμους ψαλμους. Πουθενα δεν παω, μ’ακους;"

Πρεπει να ημουν στα μονοπατια της εφηβειας οταν πρωτοξεκινησε.
Μα απ'ο,τι καταλαβα με τον καιρο ηταν στο σωμα μου θαμμενο.
Χρονια να υφερπει χαιρεκακα και υπομονετικα γνωριζοντας πως με ειχε δικια του απο την πρωτη ανασα που πηρα. Δεν βιαζοταν, ηξερε ακριβως τι θα εκανε, πως, ποτε και γιατι.
Κι εγω εκει να παιζω τα αφελη μου παιχνιδια, αδυνατωντας να αισθανθω οτιδηποτε, ουτε καν μια ανατριχιλα στο λαιμο που θα με προιδεαζε για ο,τι προκειται να υποστω.
Σιγα σιγα ομως κατεφθασε το πληρωμα του χρονου και μεμιας ενιωσα κατι σαν, σαν πως να το πω, παγωμενα χερια να μου πιεζουν το νου και τη λογικη, να την τυφλωνουν, να τη χτυπανε αλυπητα, σκληρα ως που να χυθει αιμα.
Το αιμα μου.
Ενιωθα αυτα τα δεσμα χρονο με το χρονο να γινονται πιο δυνατα, πιο θανατερα να με αναγκαζουν ανελεητα να τα ικανοποιω και εγω να υποκυπτω μετα απο ωρες παλης με τον εαυτο μου για να νικησω και να ξεφυγω....να ξεφυγω!
Δε τ' αντεχες. σε τρομοκρατουσαν το βραδυ πριν τον υπνο κι εσυ εκλαιγες, εκλαιγες πολυ γιατι δεν μπορουσες να σωθεις.
Ο καιρος περασε και νομιζα οτι διαλυθηκε αυτος ο αορατος πνιγμος που με εζωνε.
Οτι τα καρφια σταματησαν να ερχονται προς το μερος μου.
Νομιζα οτι ζουσα παλι.
Και τωρα χρονια μετα, ωχ Θεε το ζω ξανα, με πνιγει πιο δυνατα απο πριν. Αυτος ο νοσηρος βασανιστης με σκοτωνει μεσα απο τον ιδιο μου τον εαυτο, ησυχα κι απαρατηρητα απο τον κοσμο, ετοιμος να ξεγλιστρησει φορωντας το πιο αθωο προσωπακι που εχει δει τουτη η Γη, κρυβοντας απο κατω την πιο μαυρη κολαση, σαπια και καυτη.
Και τωρα ο φονιας μου, αυτος ο επιδεξιος τιμωρος ξεκινησε να ραινει τον επιταφιο μου με τριανταφυλλα. Κοκκινα τριανταφυλλα, αυτα που αγαπω πιο πολυ! Τι ειρωνικο!

Αλλα αυτη τη φορα δεν υπολογισε οτι εχω εσενα.
Και τωρα για σενα απο τα δεσμα μου θα απελευθερωθω. Οποιο κι αν ειναι το τιμημα, εγω θα το πληρωσω.

Tuesday, 27 December 2011

Πόσο σε αγαπώ.

Ποσό σε αγαπώ άραγε, κανείς ξέρει?
Και εσύ θα με αγαπάς άραγε, κανείς ξέρει?
Είναι η ερωτικη αγάπη ότι πιο δυνατό συναίσθημα σε τούτον εδώ τον κόσμο, κανείς ξέρει?
Υπάρχει μεγαλύτερο συναίσθημα από τον ερώτα και την αγάπη, κανείς ξέρει?
Εγώ το μόνο που ξέρω είναι ότι είσαι η μητέρα της αγάπης και του έρωτα μου!

Γιώργος Τρίχας

Thursday, 15 December 2011

Η Αγαπη και η Φωτια

Θα σας πω μια ιστορια για την αγαπη και τη φωτια.
Η φωτια που λετε ειναι η διδυμη αδερφη της αγαπης.
Ω, ναι της αγαπης!
Δε θα ναι η πρωτη φορα που το ακουτε αλλα ισως ειναι η πρωτη φορα που θα ακουσετε την ιστορια.
Για να δουμε...
Μια φορα κι εναν καιρο ηταν αυτες οι δυο αδερφες, η Αγαπη και η Φωτια.
Μεσα στο ανθος της ηλικιας τους δε θα τις ξεχωριζες.
Ομορφες κι οι δυο, ψηλες και ντελικατες με τα φουστανια τους να ανεμιζουν στο αερακι ηταν σαν δυο σταγονες νερο μεχρι να τις γνωρισεις.
Τοτε θα τις ξεχωριζες και μονο απο τη μιλια.
Η Αγαπη ηταν μια καλοσυνατη και γλυκυτατη κοπελα που καταφερνε να κερδιζει τις εντυπωσεις οπου και βρισκοταν, ο,τι και να ελεγε. Ηταν αδυνατο να μην κοιταζες τα ματια της και να μην μαγευοσουν απο τις σπιθες που πετουσαν.
Η Φωτια απο την αλλη με το φλογερο ταμπεραμεντο της ηταν πιο ιδιοτροπη και αποτομη και αυτο  ξενιζε πολλες φορες τους αλλους σε αντιθεση με την αδερφη της.
Ετσι με τον καιρο η ζηλεια φωλιασε στην καρδια της Φωτιας κι αρχιζε να αντιπαθει την αδερφη της και οσους προτιμουσαν εκεινη. Παρ'ολα αυτα η Αγαπη δεν επαυε να την υποστηριζει και να δικαιολογει την συμπεριφορα της.
Την αγαπουσε πολυ.
Ωστοσο, η μονη σκεψη που βασιλευε πια στο μυαλο της Φωτιας ηταν να εξαφανισει με καποιο τροπο την Αγαπη. "Πρεπει να την εξαφανισω" ελεγε και ξαναλεγε στον εαυτο της.
Δεν ειναι λιγες οι ιστοριες με μαγισσες, ετσι λοιπον και στη δικη μας η Φωτια απευθυνθηκε σε μια γρια μαγισσα ωστε να απαλλαχθει απο τη αδερφη της.
"Δωστης να πιει αυτο" ειπε χαιρεκακα εκεινη και η Φωτια εσπευσε να αρπαξει το μικρο μπουκαλακι με το παχυρρευστο υγρο που περιειχε.
Την επομενη μερα εκανε πολυ ζεστη κι ετσι με την πρωτη ευκαιρια που διψασε η Αγαπη προσφερθηκε η Φωτια να της δωσει να ξεδιψασει κατι. Βεβαια, φροντισε μεσα στο νερο που της εδινε να εχει ηδη ριξει το φιλτρο εκεινο που της ειχε δωσει η μαγισσα.
Μολις το ηπιε εξαφανιστηκε μεμιας.
Σαν να ανοιξε η γη και την καταπιε.
Η Φωτια ενουσιαστηκε τοσο πολυ που ουτε ενδιαφερθηκε για το τι εγινε η αδερφη της.
Καθως περναγε ομως ο καιρος και η πικρια της Φωτιας εσβησε αρχισε να της λειπει η Αγαπη.
Ετσι αρχισε να την ψαχνει παντου αλλα οι προσπαθειες της δεν εδιναν καρπους.
Στο τελος αποφασισε να παει παλι σ' εκεινη τη μαγισσα και να τη ρωτησει που βρισκεται η αδερφη της.
Βρισκεται παντου και πουθενα. Σε χρυσο κλουβι μεσα σε σωματα αναλωσιμα που οι ανθρωποι ονομαζουν "καρδια".
-Τι εκανα; φωναξε με δακρυα να πνιγουν τα καταπρασινα ματια της.
-Αυτο επρεπε να το σκεφτεις πριν θελησεις να τη διωξεις.
Τα μαγια δε λυνονται, ανοητη.
-Κανε κατι γρια μαγισσα! Κανε κατι σε παρακαλω θελω να ξαναδω την αδερφη μου οποιο κοστος κι αν εχει η επιθυμια μου αυτη.
-Υπαρχει ενας τροπος.
Θα σε κανω φωτια κι ετσι θα μπορεις να βλεπεις την αδερφη σου σε καρδιες που αγαπανε αλλα μη βιαστεις να χαρεις.
Γιατι οι ανθρωποι δεν αγαπανε πια.
Κι ετσι εκεινη η μαυροφορεμενη γρια μαγισσα μεταμορφωσε την Φωτια στη φωτια που ξερουμε εμεις στις μερες μας και τη βλεπουμε οταν καιγεται ενα ξυλο.
Και ειχε δικιο εκεινη η μαγισσα.
Οι ανθρωποι εχουν αποξενωθει, ζουν μοναχικα ή με παρεα της μιας νυχτας που ξεγλιστραει το πρωι και παλι μενουν μονοι κι αδειοι. Περναει η μερα κι ερχεται η νυχτα και παλι βγαινει ο ηλιος κι παλι το φεγγαρι κι εκεινοι μενουν σταθεροι απορροφημενη σε μια ζωη ανουσια και φορτικη που απειλει να τους απομυζησει ο,τι ομορφο εχουν μεσα τους. Γνωστοι κι αγνωστοι ολοι ξενοι μεταξυ τους, ξενοι.
Παρ' ολα αυτα, τυχαινει καμια φορα δυο ανθρωπινες ζωες να συναντηθουν και να δημιουργηθει ενα παραμυθι ομορφο σαν αυτα που μας λεγανε οι γιαγιαδες για ερωτες αιωνιους και δυνατους.
Καθε τετοια φορα που συμβαινει δυο ανθρωποι να αγαπηθουν και τυχει να σταθουν μπροστα στη Φωτια οι φλογες της φουντωνουν δυνατα και χαρουμενα που ξαναβλεπει την Αγαπη μεσα στις καρδιες τους.
Ειναι η μοναδικη φορα που οι δυο αδερφες σμιγουν ξανα.




Wednesday, 14 December 2011

Περα απο το θανατο.

Εισαι εδω;
Με συγχωρεις αλλα αργησα.
Δεν σ'ακουω ομως. Εισαι εδω;
Θα καθισω λιγο. Περιεργο.
Ξαφνικα με πιασε ενας πονος.
Τοσο δυνατος λες και παλευω μεσα σε κυματα
Κουραζομαι,
δεν αντεχω την παγωμενη πνοη της θαλασσας ετσι οπως με ξεσκιζει
φοβαμαι.
Τι ειναι αυτη η ευωδια; Θυμιαμα;
Απο ποια πηγη αναβλυζει μεσα σε τουτη τη σιγη;
Μιλησε μου αγαπη μου! Ακομα να ρθεις;
"..μεχρι να τους χωρισει ο θανατος" ελεγε εκεινος ο γερακος θυμασαι;
Λιγα ηξερε κι εκεινος, δε συμφωνεις;
Οι ανθρωποι ειναι αδυναμοι οταν περπατανε μονοι, οταν βρουν το ομως το κομματι εκεινο του μισου τους που τους λειπει γινονται Αθανατοι.
Νικουν το θανατο δηλαδη καρδια μου.
Εγω σε βρηκα εδω και καιρο, θυμασαι; Η δικη μας τελειωση ανοιξε τουτη δω την πορτα για να διαβουμε, να περασουμε μαζι το τρομερο αυτο κατωφλι.
Ετσι ειναι ο Παραδεισος στο θανατο, ομως; Ησυχος και λαμπερος;
Που εισαι αγαπη μου; Δεν ηρθες;
Αρχιζω και φοβαμαι μ'ακους;
Θελω το σκοταδι μαζι με το θορυβο σου.
Τα βαρυγδουπα φιλια σου να μου σπασουν τα αυτια.
Που εισαι?
Δεν ειναι η μοναξια του θανατου που με ζωνει αλλα η δικη σου ελλειψη που αδυνατω να χωρεσω στο κενο αυτο τοπιο απο χρωμα.
Μιλησε μου αγαπη μου, που εισαι; 


-Ησυχασε, εδω ειμαι .

Tuesday, 1 November 2011

Ελλαδα: "Απο το μνημονιο ερχομαι και στην κορφη το χαος"

Η Ελλαδα απο αρχαιοτατων χρονων οπως μας μαθαινουν στα θρανια απο τα μαθητικα μας χρονια παντα παλευε στις αντιξοοτητες και παντα στο τελος εβρισκε το δρομο της (..και ξανα προς τη δοξα τραβα.. που λεει και το τραγουδακι). Παντα ηταν αυτη που κοντρα στα προγνωστικα εκανε τη διαφορα και ανετρεπε τα μεχρι τοτε δεδομενα.
Τωρα ομως?
Τωρα ομως η απειλη δεν ειναι ενας ακομη Τρωικος Πολεμος αλλα μια χρηματοοικονομικη λαιλαπα που παρασυρει μια χωρα 10.000.000 ανθρωπων στο εσχατο σημειο της ανθρωπινης απαξιωσης και που το τρενακι αυτο του τρομου λειτουργει ως ντομινο διαλυσης μιας ολοκληρης Ευρωπης!
Στο σημειο που βρισκομαστε οι Δουρειοι Ιπποι εχουν εκλειψει και τη θεση τους εχουν παρει η απολυτη πολιτικη αμηχανια σε συνδυασμο με τις πιο ανευθυνες πολιτικες πρακτικες που εχουν διεξαχθει στον Ελλαδικο χωρο μετα την μεταπολιτευση.
Πολλοι ακομα και τωρα καθονται και σπανε το κεφαλι τους για να βρουν το μιτο εκεινο που θα τους οδηγησει στην απαντηση στο "τις πταιει?"
Το να ψαχνουμε ακομα να βρουμε την αιτια που οδηγηθηκαμε εδω που ειμαστε ειναι οχι μονο ακρως ακαιρο, αλλα ετσι καταφαινεται η ανωριμοτητα μας ως πολιτικα οντα (πραγμα για το οποιο θα μετανιωνε ακομα και ο Αριστοτελης οταν αποκαλουσε ετσι το ανθρωπινο ειδος)
Αν ακομα δεν ειμαστε σε θεση να συνειδητοποιησουμε οτι ο λογος που βρεθηκαμε στο χειλος του γκρεμου ειναι οι λανθασμενες ενεργειες ανθρωπων που εκμεταλλευτηκαν την ψηφο μας με σκοπο τη δικη τους βολη, αν ακομα δεν ειμαστε προθυμοι να αναγνωρισουμε ως φταιχτη και τον ιδιο μας τον εαυτο που επαναπαυτηκε και συνεχισε αβουλως να ψηφιζει ενα ματσο ανικανων να διοικει τη χωρα, τοτε συγχωρεστε με αλλα καλα να παθουμε.
Εδω που φτασαμε θα πρεπει να ειμαστε ωμοι με την πραγματικοτητα και να αντικρυσουμε καταματα την αληθεια:
Καταστρεφομαστε μερα με τη μερα!
Γι'αυτο ακριβως πρεπει να χρησιμοποιησουμε την πιο σκληρη γλωσσα  και τις πιο δυνατες λεξεις για να αφυπνισουμε τα κοιμισμενα πνευματα και να χαστουκισουμε τις κεκοιμημενες συνειδησεις παντα σε συσχετισμο με αμεσες δρασεις.
Δεν μπορει ενα ολοκληρο εθνος να καθεται στο θαλαμο αναμονης και να περιμενει μοιρολατρικα τις εξελιξεις μοιαζοντας τοσο ανημπορο και αξιολυπητο στα ματια του κοσμου.
Οφειλουμε στη χωρα να παλεψουμε οχι ως εθνικιστικο και ταχα πατριωτικο καθηκον αλλα επειδη εμεις ειμαστε αυτοι που την απαρτιζουμε και χωρις Ελληνες δεν υπαρχει καν Ελλαδα.
Αν υπαρχει ενας λογος που καμια σημερινη "επανασταση" δεν εχει λειτουργησει, ειναι επειδη δεν εχουμε κινηθει ολοι ανεξαιρετως, μαζικα και συσσωμοι κατα των εγκληματιων αυτων του κρατους που οδηγουν στην ανεχεια και τον ηθικο ξεπεσμου χιλιαδες νοικοκυρια.
Φανταστειτε ολους εμας που δυσανασχετουμε με αυτα τα "μετρα λιτοτητας" και "αφανισμου των Ελληνων" να προσθεσω εγω,  να ξεχυνομαστε στους δρομους.
Δεν μιλαω για 10.000 ουτε για 100.000.
Μιλαω για εκατομμυρια απο εμας, αν κατανοουσαμε ποση δυναμη εχουμε και ριχνομασταν στο δρομο επαναστατωντας για το μελλον το δικο μας και των απογονων μας, τοτε ποιος θα μπορουσε να μας αμφισβητησει? Τοτε με ποιον δε θα μπορουσαμε να τα βαλουμε?
Φυσικα δεν κανω λογο σε βια ουτε προβοκατορικα τερτιπια χυδαιων οργανων που επιβουλευονται εις βαρος μας!
Αναφερομαι σε μια καθαρη επανασταση εκ των κολπων της κοινωνιας, με σκοπο να δρασει ως Καθαρση στα βρωμικα πολιτικα κυκλωματα με μοναδικο στοχο να πνιξει τους καταστρατηγητες της και να καθιερωσει μια πραγματικη Δημοκρατια που τη δυναμη θα την κατεχει επιτελους και κυριολεκτικα μονο ο λαος.

Friday, 7 October 2011

Νιωθω μια διακαη αναγκη να γραψω χωρις να ξερω τι. Λενε οτι οταν ξεκινας να γραφεις οι λεξεις αρχιζουν και παρατασσονται απο μονες τους σε γαιτανακι προτασεων.
Αυτο κανω κι εγω τωρα.
Ξεκιναω να γραφω διχως σκοπο αναρρωτωμενη αν θα καταφερω να βγαλω κατι.
Να βγαλω κατι?
Τι εννοω με αυτο? Ουτε κι η ιδια ξερω.
Ισως ειναι μια υποτυπωδης αποτυπωση των οσων επιθυμω να αγγιξω με τη γραφη. Θα θελα να μπορω να αγγιξω καθε θεαρεστη μα και καθε παραπεταμενη εννοια οπως ενας ανδρας αγγιζει μια γυναικα στο παιχνιδι αποπλανησης Ω, ναι τοσο γλαφυρα και βασανιστικα ομορφα οπως ανατριχιαζει το σωμα σε καθε επαφη. Δυνατα μα και γαληνια σιναμα.
Να μπορεσω να αποτυπωσω ολα αυτα που υπαρχουν με λεξεις στο χαρτι και το χαρτι να μην μπορει να αντεξει το βαρος τους γιατι δε θα κρυβουν μονο την ορατη καταγραφη γεγονοτων αλλα την εκθεση ψυχης εμψυχων και αψυχων.
Μερικες φορες ειναι πιο ευκολο να γραπωσεις την ψυχη απο κατι που δεν εχει καν, απο το να βγαλεις την ψυχη σε ενα συναισθημα, σε μια ιδεα, απο μια Ιδεα υπερτατη και υπερλαμπρη σαν φωτεινο αστρο σε καταμαυρο ουρανο.
Αλλα απαντηστε μου σε κατι:
Γιατι παντα προσεχουμε το αστερι κι οχι τον χαωδη ουρανο που καταπινει αδηφαγα το βλεμμα μας με μια διαστροφικη ευχαριστηση και αυταρεσκεια?
Πως ειναι δυνατον ενας ολοκληρος ουρανος να κρυβεται πισω απο ενα αθωο αστερι οσο αθωο μπορει να χαρακτηριστει οταν ηθελημενα ή εξ' αμελειας συνεργει στο βρωμικο αυτο παιχνιδι?
Τοσο βρωμικο οσο ενας βουρκος που κοχλαζει κι η ανασα του γλυφει το λαιμο του καθενα απο εμας που ανεμελα και αβιαστα προσεχουμε το "κερασακι" στην τουρτα κι οχι την τουρτα. Μηπως πεινασατε? Μηπως θα θελατε λιγο καλοψημενο "θελω" με ενα καλο κρασι αυταπαρνησης? Ή μηπως ενα γερο χαστουκι για να ξυπνησετε κι εσεις κι εγω μαζι με σας και να παρουμε τα "θελω" μας στα χερια μας? Ναι, να τα κρατησουμε σφιχτα στα δυο μας χερια και να παλεψουμε γι'αυτα, να φτασουμε στα ακρα των ακροτητων και στις ακροτητες των ακρων.
Οταν αποφασισεις να λερωσεις τα χερια σου για κατι που ποθεις δεν υπαρχει γυρισμος.
Ευθεια μ' ακους? Ευθεια!

Friday, 12 August 2011

Δεν ξερω γιατι και δεν ξερω τι θα επρεπε.
Μη μου φοβασαι τα δακρυα δε χαθηκαν τελικα.
Ξαναγεμισαν κι ηρθαν να καθαρισουν τα ματια απο τα ονειρα και τις ελπιδες.
Μη γελας.
Ειναι τοσο ελαφρο το γελιο οταν μεσα η ψυχη πονα.
Και πονα δυνατα γιατι το μαχαιρι ξαναγυρνα πιο ακονισμενο και πιο μυτερο.
Γιατι ειναι η αρχη, η ιδια αρχη μετα απο το τελος και ξανα το ιδιο.
Μη μου νοιαζεσαι.
Δικα μου ειναι τα δακρυα δε σ' αγγιζουν.
Εγω δεν εχω λογο, μονο μπορω να ονειροβατω.
Αλλα αυτες οι ονειροβασιες παντα με κανουν και πεφτω, πεφτω, τοσο βαθια τοσο απομακρα απο εσενα και τον καθε ενα που ειναι δυσκολο να ξανανεβω. Κι ομως το κανω γιατι το ξερω πως θα ρθει η στιγμη που θα ξανακανω την ιδια διαδρομη, πιο δυσκολη και πιο θανατερη απο αυτην εδω.
Ναι, ετσι ειναι οταν περνας μεσα απο αγρια ματωμενα αγκαθια που πανω τους ειναι το δικο σου αιμα, ξεραμενο και μαυρο πια απ'τις πολλες φορες. Να νιωθεις να σκιζεται το δερμα σου και να πλημμυριζει ο τοπος κι ο πονος βασανιστικος αλλα οφειλεις να τον υπομεινεις.
Γιατι? Γιατι ετσι πρεπει.
Μην με κοιτας οταν δακρυζω. Σταματα!
Ειναι στιγμες που τα δακρυα καλυπτουν τα παντα και πνιγεσαι, κοβεται η ανασα και η αβυσσος βαθαινει πιο πολυ. Γινεται πιο σκοτεινη και σε τρομαζει τοσο που κλεινεις τα ματια και περιμενεις τη βολη. Απο καπου θα ερθει αυτο ειναι το μονο σιγουρο.
Ξεθωριαζει η ψυχη και μενει διχως χρωμα κατι νυχτες σαν κι αυτη εδω. Σκετο σκοταδι.
Θα σου πω κατι αλλα μην γελασεις. Ελα πιο κοντα.
Μερικες φορες το σκοταδι ειναι πιο ομορφο απο το φως. 
Κρυβει καλα αυτα που πρεπει να κρυφτουν και σε αγκαλιαζει με στοργη, γινεσαι ενα με αυτο.
Σε κουρασα ομως πιστευω.
Νομιζω οτι ηρθε η ωρα να αρχισω να ανεβαινω παλι το δρομο μου.
Γιατι στο υποσχεθηκα,
οτι θα μαι παντα εκει να σε κοιτω και να γελαω.
Κι αν σε κοιτω και τα ματια μου καμια φορα δακρυσουν, μην ξεγελιεσαι.
Δεν ειναι τα ματια μου που κλαινε, αλλα η καρδια μου.


Sunday, 19 June 2011

Το αστρο του Λεωνιδα Μπαλαφα.


Ως φανατικοτατη θαυμαστρια του Λεωνιδα Μπαλαφα αποφασισα να κανω μια αναρτηση αφιερωμα για τον ιδιο και την δουλεια του.
Χθες παρευρεθηκα στη συναυλια που εδωσε στην "Τεχνοπολις" στο Γκαζι (18/6/2011) και πραγματικα περασα καταπληκτικα οπως ολοι εκεινοι που βρεθηκαν εκει. Το κεφι του, ο χορος του, η επικοινωνια με το κοινο και τα τραγουδια του ειναι αρκετα για να σε γοητευσουν και να σε κανουν να διασκεδασεις με την ψυχη σου!
Για οσους απο εσας δεν εχετε εχετε ερθει σε επαφη με τη μουσικη του σας προτρεπω να πατησετε αμεσως "Λεωνιδας Μπαλαφας" στο Youtube και να αφεθειτε στο μουσικο ταξιδι που σας επιφυλασσει .

Ας ξεκινησουμε λοιπον!

Ο Λεωνιδας Μπαλαφας εκ καταγωγης καρδιτσιωτης, γεννηθηκε και μεγαλωσε στην Αθηνα το 1981.
Απο μικρος μυημενος σε μουσικες αναζητησεις, ακολουθουσε τον γαμπρο του σε ραδιοφωνικες εκπομπες τραγουδωντας on-air.
Εχει παρακολουθησει μαθηματα ορθοφωνιας και φωνητικης σε διαφορα ωδεια ενω για πρωτη φορα επιασε κιθαρα στα χερια του σε ηλικια 14 χρονων.
 Το 1999 κανει την παρθενικη του εμφανιση στο Σταυρο του Νοτου και στη συνεχεια στη Μπουατ Απανεμια ενω το 2004 συμμετεχει στη μουσικη σκηνη το Ονομα του Ροδου και στην Αρχιτεκτονικη.
Εχοντας κερδισει την πρωτη θεση στο All Star Fame του τηλεοπτικου σταθμου Ant1 το 2005, ενα χρονο μετα τον βλεπουμε και στις τηλεοπτικες οθονες μας στο Fame Story 4, καταπλησσοντας το κοινο με τις εξαιρετικες φωνητικες του ικανοτητες, αλλα και με την ιδιορρυθμη καλλιτεχνικη του παρουσια, το οποιο σαν ανταλλαγμα του χαρισε την πρωτια.
Παρ'ολα αυτα μετα τη συμμετοχη του στο μουσικο αυτο talent-show φαινεται οτι κι ο ιδιος δεν εχει απενοχοποιησει την αναμειξη του στο παιχνιδι αυτο λεγοντας σε συνεντευξεις του οτι ισως δεν ανταποκρινοταν η συμμετοχη του σε μια τετοια παραγωγη στην προσωπικοτητα του:

"Επέλεξα έναν άλλο τρόπο γιατί υπήρχαν κάποιοι συγκεκριμένοι λόγοι. Με πήγε το κύμα, ο άνεμος και εγώ τον ακολούθησα. Μπορεί εάν δεν το έκανα να μην ήμουν εδώ τώρα. Ούτε εγώ ένιωσα καλά. Όχι ότι δεν ήταν κάτι διαφορετικό από το συνηθισμένο αλλά όχι ότι ήταν εκατό της εκατό ευχάριστο. Δεν ξέρω τελικά αν ήταν για μένα."

 Μια νικη,οσο και να το κανουμε, σε ενα talent-show ειναι αμφιλεγομενη. Απο τη μια φυσικα και η αναγνωρισιμοτητα που κερδιζουν οσοι παιρνουν μερος ειναι ενα μεγαλο ατου, αλλα απο την αλλη δεν ειναι λιγες οι φορες που συμμετεχοντες επωμιζονται τη ταμπελα "του ρεαλιτι", κατατασσοντας τους στην υποτιμημενη κατηγορια των εμπορικων καλλιτεχνων με αμφισβητουμενη μουσικη διαρκεια στο χωρο.
Ωστοσο, η επιτυχια του Λεωνιδα Μπαλαφα επιβεβαιωνεται λιγα χρονια μετα το μεγαλο "μπαμ" οπου θεωρειται ενας απο τους πιο σημαντικους τραγουδοποιους της γενιας του επισυοντας το θαυμασμο γυρω απο το ονομα του και το ταλεντο του..
Υπηρετωντας το δικο του προσωπικο μουσικο στυλ καταφερνει να παρασυρει το κοινο του σε πρωτογνωρα μουσικα μονοπατια, που τον ακολουθει πιστα σε καθε συναυλια ή χωρο που εμφανιζεται.


Τι το διαφορετικο εχει ομως?



Οπως προανεφερα αυτο που δινει την ξεχωριστη πινελια στην παρουσια του Λεωνιδα ειναι η ιδιαιτερη μουσικη του και ο ιδιος σαν προσωπικοτητα οπου οπως εξομολογειται κι ο ιδιος στους στιχους του "Happy end" ειναι τρελος, νευρικος, ενοχικος αλλα και ρομαντικος.
Ακροβατωντας μεταξυ jazz, blues, reggae, rock και funk ηχους, τραγουδα γραφει και συνθετει στιχους στους δισκους του, εχοντας διαμορφωσει το προσωπικο του στιγμα στο μουσικο χωρο κερδιζοντας τις εντυπωσεις με τη μουσικη του γκαμα και τα ακουσματα του.
Το σιγουρο οταν ακους τον Λεωνιδα ειναι οτι δε θα βαρεθεις ποτε γιατι το φλερτ του με τα τοσα ειδη μουσικης καρποφορουν μια ασυνηθιστη μαγεια που μετουσιωνεται σε τραγουδια, τα οποια κατα την γνωμη μου ειναι διαλεγμενα ενα-ενα.

Παρα την ενασχοληση του ομως με τη μουσικη ο Λεωνιδας δεν παυει να ειναι ευαισθητοποιημενος για τον τοπο που ζουμε αποδεικνυοντας οτι δεν ειναι ενας απο του βολεμενους που αδιαφορει για οσα συμβαινουν γυρω του.

Προσφατα, τον ειδαμε σε συναυλια στην Κερατεα να ενισχυει με το παρον του τις ενεργειες των κατοικων για αποτροπη δημιουργιας ΧΥΤΑ στην περιοχη.
Κερατεα 10/4/2011,
προσωπικο αρχειο.

Οι εγνοιες του ομως προχωρουν παρα περα, συνθετοντας τραγουδια για ολα αυτα που τον ενοχλουν οπως στον "Πλατανο".
Κατοικος μεχρι και σημερα των Κατω Πατησιων βλεπει απο τη δικη του οπτικη γωνια το ζητημα των μεταναστων τους οποιους υπερασπιζεται σθεναρα απεναντι στις διαφορες ρατσιστικες εκδηλωσεις.
"Έχει αγριέψει η περιοχή αλλά έχουμε αγριέψει κι εμείς. Και δε μας φταίνε οι μετανάστες.
Όπως μιλώ σε όλους, έτσι μιλάω και σε αυτούς τους ανθρώπους που ήρθαν κατατρεγμένοι από την άκρη του κόσμου και σήμερα ζουν στοιβαγμένοι όπως κατά μία έννοια κι εγώ, στη γειτονιά μου "


Οπως λοιπον βλεπετε η ιδιαιτεροτητα του ως ανθρωπου ειναι αυτη που απορρεει κιολας απο τραγουδια του.
Αν και οπως ειδαμε αποτελει ενα πολυσυνθετο χαρακτηρα δεν θελει να βγαζει και το ιδιο στα τραγουδια του. Προτιμα να αναφερεται στα τραγουδια του στα ζητηματα που τον απασχολουν περνωντας τα μηνυματα του με απλο τροπο χωρις υπερβολες.
Αναζητα τα απλα λογια και νοηματα στα τραγουδια, στις ματιες, στις σχεσεις του στους ανθρωπους και στα παντα, γεγονος που χαιρει επιδοκιμασιας απο το κοινο του που βρισκει τον εαυτο του να ταυτιζεται στα κομματου, βρισκοντας το εργο του οικειο απαλλαγμενο απο περιττες φαμφαρολογιες.
 Η αγαπη και ο ερωτας του Λεωνιδα για αυτο που κανει σε συνδυασμο με το ακαταπαυστο μερακι και την χαρα του για τη δουλεια του, του εχει εξασφαλισει ενα εισιτηριο διαρκειας στα μουσικα δρωμενα.

Enjoy!!




Saturday, 11 June 2011

Ειναι γλυκια η αμαρτια.


"Είμαι περισσότερο αμαρτωλός απ’ την ίδια την αμαρτία. "

William Shakespeare


Το αρχεγονο μηλο, εναρκτηριος σταθμος ή η αφορμη για να ελευθερωθει μεσα απο τη φυση του ανθρωπου το θεριο της αμαρτιας ετοιμο να καψει τους ελευθερωτες του σε μια πυρινη θαλασσα στεναγμων και τυψεων?
Ποιος μπορει να κατηγορησει την Ευα που εφαγε το μηλο?
Ουδεις!
Σε αντιθεση, με τον Αδαμ ειχε το "γνωθι σ'αυτον" να ενδωσει στην περιεργεια της για το  "αγνωστο " και αυτο αθωωνει την ιδια την ανομη πραξη, ο σκοπος αλλωστε αγιαζει τα μεσα.
Η αβουλια,ωστοσο, δεν συγχωρειται , αλλα επωμιζεται το στιγμα της αμαρτιας πιο εντονα κι ειναι για τους αποδεκτες πιο εξοντωτικο.
Αμαρτια θα πει οτι αμαρτανω για κατι που ποθω με λαχταρα ,που υπερβαινει τον ιδιο μου τον εαυτο κι οχι ακολουθω αβουλα και βουβα το συρμο κατι που δεν λεγεται αμαρτια αλλα ηλιθιοτητα.

Τι μας οδηγει ομως στην αμαρτια? Σιγουρα οχι καποιος πονηρος οφις αλλα ο,τι αντιτιθεται τοσο σε εμας οσο και στις αρχες μας.
Το απαγορευμενο παντα καλει σαν Σειρηνα τοσο τους υποστηρικτες του οσο και τους εναντιωτες και πολλες φορες ειναι πιο γλυκο για οσους το μαχονται σθεναρα γιατι η ηθικη πτωση εξαλειφεται απο την ικανοποιηση σε συνδυασμο με την αισθηση του "κρυφου", αυτου του συστατικου που συμβαλλει στο να διατηρηθει αμειωτο το ενδιαφερον για το αντικειμενο του ποθου. Τα λιγα λεπτα επαφης εξυψωνουν και δινουν την αισθηση της αναπτερωσης. Βεβαια η μαγικη στιγμη αυτη κραταει ελαχιστα κι ετσι η προσμονη φουντωνει συνεχως μεχρι την επομενη φορα.
Αρα η ελλειψη εντεινει την επιθυμια κι ο πειρασμος γινεται ολο και πιο βασανιστικα δυσκολος να αποφευχθει.
Κι ο πειρασμος διαφορετικος καθε φορα για τον καθενα. Παιρνει καθημερινα διαφορετικες μορφες, αλλες φορες ανθρωπου κι αλλες αψυχων και υλικων που παρ'ολα αυτα δεν παυουν να φερουν πανω τους της σφραγιδα της επικειμενης ρηξης του "εγω" με το "εγω".
Οταν ο πειρασμος συναντησει το παθος, τοτε ειναι σχεδον αδυνατο να αντισταθεις γιατι ο καρπος τους ειναι η πιο δυνατη ελξη στον επιγειο κοσμο, μια ελξη τοσο δυνατη που τραβαει ολο το "ειναι" σε μια απυθμενη αβυσσο.
Και πως, λοιπον, αντιστεκεσαι στον πανουργο πειρασμο?
Ισως η ερωτηση θα πρεπε να ειναι γιατι να αντισταθεις?
Γιατι να μην ενδωσεις σε ενα παθος που σου καιει τα σωθικα και που η μονη λυτρωση ειναι η επαφη με το αντικειμενο που στριφογυρναει μες στο μυαλο, λαγνεια και παθος ολα μαζι μπερδεμενα σε ενα παιχνιδι. Παιχνιδι ανομιας και Ερινυων το ονομαζω εγω.Γιατι τις ωρες που καθεσαι μονος σπιτι και σκεφτεσαι τον Ποθο σου δεν εισαι μονος σου. Σε καθε σκεψη που κανεις εμφανιζονται εκεινες με τα γαμψα νυχια τους και σε κυνηγουν, καραδοκουν στην γωνια να σε αρπαξουν και να σε ξεσκισουν.
Μα στην τελικη, ισως αμαρτια ειναι οταν δεν ενδιδεις σε αυτο που θες πιο πολυ, γιατι τοτε διαπραττεις εγκλημα οχι συμφωνα με το πρωτοκολλο των αρχων και των εθιμων, αλλα εναντιον του ιδιου σου του εαυτου και ειναι αυτος ο μεγας κριτης που θα λογοδοτησεις μια μερα για οσα του στερησες ανηλεως.

Wednesday, 8 June 2011

Michelangelo Antonioni : Ο Νεωτεριστης της Αλλοτριωσης

O Μικελαντζελο Αντονιονι υπηρξε ενας απο τους πιο σπουδαιους Ιταλους σκηνοθετες και σεναριογραφους.Θεωρειται επαξιος εκπροσωπος του μινιμαλισμου και του νεορεαλισμου, πραγμα που αποδεικνυεται περιτρανα μεσα απο το σπουδαιο κινηματογραφικο του εργο οπως για παραδειγμα στις ταινιες η Εκλειψη,(Eclipse), Η Κραυγη,(Il Grido), Η Νυχτα (La Notte).
Ξεκινωντας απο την Έκλειψη βλεπουμε ενα ζευγάρι να χωριζει και μετεπειτα την γυναικα να περιπλανιεται στην πολη και να βρισκει παρηγορια στην αγκαλια ενος νεαρου χρηματιστη.
 Μια απλη ιστορια που ο Αντονιονι καταφερνει να μετουσιωσει σε ενα αριστουργημα που αποτελει ρηξικέλευθο για τα μεχρι τοτε δεδομενα και δημιουργει μια νεα ταση, το μοντερνισμο που θα χαρακτηριστει απο πολλους ως αιρετικος εξαιτιας της αναιρετικης φυσης του σε καθετι ξεπερασμενο και τετριμμενο.
Η ταινια αρχιζει, λοιπον , με τον χωρισμο της Βιτορια και του Ρικαρντο (Monica Vittii, Fransisco Rabal).
Υστερα απο μια αυπνη νυχτα συζητησεων καταλαβαινουν οτι η σχεση τους βρισκεται σε αδιεξοδο. Μολις ξημερωνει ερχεται μαζι και η ωρα της αληθειας, η ωρα της αποφασης. Και η αποφαση ειναι μια χωριζουν.
Απο το σημειο αυτο και μετα ξεκινα η περιπλανηση της Βιτορια και η γνωριμια της με τον γοητευτικο χρηματιστη της μητερας της Πιερο (Alain Delon)
Εκεινος ειναι ενας στυγνος υλιστης, ενας λαγνος των υλικων απολαυσεων που εχει ταχθει στο κυνηγι του χρηματος βαζοντας το πανω απο ολα και δε δισταζει να το παραδεχτει και στη Βιτορια.
Ο Ερωτας. Ενας ερωτας που δεν ειναι αυτοσκοπος της ταινιας, ενας σκοπος κινηματογραφησης ενος ακομα γλυκαναλατου ρομαντζου, αλλα η αφορμη για να καταδειχτει μια αλλη πλευρα της κοινωνιας, εκεινης της αποξενωσης, της μανιας για το χρημα και της απομακρυνσης.
Προχωρωντας στην επομενη ταινια βλεπουμε την περιπλανηση ενος αντρα αυτη τη φορα στην ιταλικη ενδοχωρα, του Αλντο (Steve Cochran). Στην κραυγη ο Αλντο εχει παρανομο δεσμ εδω και πολλα χρονια με την Ιρμα. Οταν ομως εκεινη πληροφορειται το θανατο του συζυγου της στην Αυστραλια, διωχνει απο κοντα της τον Αλντο για χαρη ενος αλλου ανδρα. Συντετριμμενος, περιπλανιεται στην κοιλαδα του Παδου, προσπαθωντας να βρει παρηγορια σε τρεις αλλες γυναικες.Πρεπει να εργαστει για να επιζησει με την κορη του, γνωριζοντας παραλληλα τον περιστασιακο ερωτα, που ομως δεν εκπληρωνει το κενο και αναγκαζεται να τριγυρναει σαν φαντασμα σε διαφορες πολεις κυνηγημενος απο το παρελθον.
Η ιστορια αυτη τοποθετειται σε ενα εργατοαγροτικο πλαισιο,στοιχειο που εντεινει περεταιρω το ενδιαφερον για την ταινια.Εχοντας μνημες ακομα απο τον νεορεαλισμο ο Αντονιονι δημιουργει αυτο το καλλιτεχνημα, οπου κατω απο την ιστορια αγαπης λανθανει μια διαφορετικη οπτικη γωνια που επικεντρωνεται στον πονο των ανθρωπων, στην απελπισια των σχεσεων, στη μοιρα, στην ελλειψη επικοινωνιας.
Τελος, η Νυχτα αποτελει τη δεύτερη ταινία της "τριλογιας της αλλοτριωσης", οπως εχει χαρακτηριστει έχει παρομοιο θεμα με την "Περιπετεια" και μια πλοκη εξισου απλη, που καλυπτει το μισο εικοσιτετραωρο της ζωης ενος ζευγαριου που μετα απο δεκα χρονια γαμου αρχιζει να συνειδητοποιει (με αφορμη το θανατο ενος φιλου τους), οτι ζει μια ψευτικη και συμβατικη ζωη. Παρουσιάζει οσα συμβαινουν σε μια νυχτα, αλλα και στην ψυχολογικη νυχτα στην οποια βρισκονται εγκλωβισμενοι οι ηρωες της ταινιας, σε μια συγκεκριμενη πολη (το Μιλανο) και μια συγκεκριμενη εποχη (τον ανοικοδομητικό οργασμό της δεκαετιας του '60), ενα Μιλανο παραμορφωμενο απο το βλεμμα του σκηνοθετη, που μοιαζει με μια αχανη κλινικη, οπου ολα ειναι αποστειρωμενα και γεωμετρικα. Οι δυο συζυγοι ειναι απροθυμοι να προσφερουν στον ερωτα τους, στασιμοι συμβιβασμενοι, αποξενωμενοι απο το χωρο, ενα Μιλανο που αποπνεει ορθολογισμο και ψυχρη αφαιρεση, αντανακλωντας τα συναισθηματα των ηρωων.
Ο Αντονιονι γνωστος για τη θεματολογια περι μοναξιας καταφερνει να αγγιξει το κοινο του και να του εφιστησει τη προσοχη στα μελανα σημεια των ανθρωπινων σχεσεων. Συμφωνα και με τον Πλατωνα Ριβελλη:
"Ο κινηματογράφος του Αντονιόνι είναι ο κινηματογράφος της μοναξιάς. Η μοναξιά μέσα στον κόσμο, η αδυναμία επικοινωνίας γενικά και η αδυναμία επικοινωνίας των δύο φύλων ειδικότερα. Η διαπίστωση αυτή μπορεί σήμερα να φαίνεται δεδομένη. Στη δεκαετία του '50 όμως, όταν διατυπώθηκε τόσο καθαρά για πρώτη φορά, όχι απλώς δεν ήταν συνηθισμένη, αλλά ενόχλησε πολλούς. Μετά τον πόλεμο όλοι είχαν ανάγκη να πιστεύουν σε σταθερές αξίες. Ο νεορεαλισμός άρχισε να τις καταρρίπτει, προβάλλοντας τις δυσκολίες, τις αδικίες και τα αδιέξοδα που έπλητταν τους "μή έχοντες". Το επόμενο βήμα ήταν λογικό να αφορά τις καταρρέουσες αξίες της οικογένειας, της συζυγικής πίστης, της συναδελφικότητας, αξίες που από καιρό είχαν αδειάσει από το περιεχόμενό τους, χωρίς κανένας να τολμήσει να το επισημάνει. Δεν τον απασχολεί η μοίρα των τραγικών ηρώων, όπως τον Βισκόντι. Δεν συνδέει την τύχη τους με την κοινωνική τους τοποθέτηση, όπως κάνει ο Παζολίνι. Για τον Αντονιόνι, οι άνθρωποι είναι μόνοι απέναντι στον εαυτό τους και στον κόσμο και στην προσπάθειά τους να επικοινωνήσουν αλληλοπληγώνονται. Η σχέση τους με τον κόσμο και η αδυναμία τους να προσαρμοστούν είναι σημαντικότερη αιτία της καταστροφής τους από την ίδια την κατάσταση στον κόσμο "
Ο Μικελαντζελο Αντονιονι αν και υπηρξε εκφραστης του νεορεαλισμου καταφερε να τον οδηγησει σε νεα πρωτοποριακα μονοπατια,εισαγωντας το μοντερνισμο και αφηνοντας ως παρακαταθηκη μια απο τις πιο αξιολογες κληρονομιες στην ιστορια του κινηματογραφου πραγμα που το χαρισε μια θεση στο πανθεο των μεγαλων κινηματογραφιστων ολων των εποχων.

Monday, 6 June 2011

Και "α" και "ου" και πού είναι τα λεφτά?

Και ενω το θερμομετρο του καιρου ανεβαινει σιγα-σιγα για το καλοκαιρι το θερμομετρο της κοινωνιας εχει χτυπησει κοκκινο εδω και 10 μερες στη καρδια ολων των μεγαλων πολεων της Ελλαδας και της Ευρωπης.
Πολιτες καθε ηλικιας, πολιτικης ταυτοτητας και ιδεολογιας συγκεντρωνονοται καθημερινα σε κεντρικες πλατειες δειχνωντας την αγανακτηση τους οχι μονο στην τωρινη κυβερνηση αλλα σε ολες τις κυβερνησεις απο την μεταπολιτευση μεχρι σημερα για τις λανθασμενες πολιτικες πρακτικες που ακολουθουθησαν και οδηγησαν τη χωρα στη χρεωκοπια. Μια χρεωκοπια ενδεδυμενη την προσωπιδα της μη χρεωκοπιας.
Ολα αυτα οδηγουν σε ενα φαυλο κυκλο  με λεφτα που υπαρχουν, αλλα στην πορεια εξαφανιστηκαν, με σκανδαλα, πολιτικες υπεκφυγες  και ενα εξαθλιωμενο λαο στη μεση, τοσο στην τσεπη του, αλλα ακομη περισσοτερο στην αξιοπρεπεια του.
Και ενω καποιος θα περιμενε την αναληψη ευθυνων και παραιτηση απ'τις καρεκλες, φαινεται οτι το θρασος σε μερικους εχει αντικαταστησει το φιλοτιμο που οχι μονο δεν ντρεπονται με ολη τη σημασια της λεξεως αλλα μας κατηγορουν οτι "μαζι τα φαγαμε".
Ε, λοιπον κυριοι δεν τα φαγαμε μαζι. Η μοναδικη συσκευη Siemens στο σπιτι μου ειναι μια σκουπα και αυτη ουτε καν δικη μου αλλα της μανας μου και προς πληροφορηση ορισμενων ουτε εχω στην κατοχη μου οικοπεδα στο Βατοπεδι.
Οι "Αγανακτισμενοι", πληθαινουν μερα με τη μερα με αποκορυφωμα τη χτεσινη συγκεντρωση στο στο Συνταγμα που ξεπερασε τους 150.000! Πρωτοφανης αντιδραση που περιγραφει με τον καλυτερο τροπο οτι επιτελους ο κομπος εφτασε στο χτενι κι ηρθε καιρος πληρους ανασυγκροτησης και αναδιαμορφωσης της πολιτικης ζωης.
Εχθες, λοιπον 5/6/2011,  παρακολουθουσα την πρωινη εκπομπη στο Mega "Mega Σαββατοκυριακο" με καλεσμενο τον Στελιο Ραμφο, ενα σπουδαιο Ελληνα φιλοσοφο και συγγραφεα.
Συμφωνα με τον ιδιο, ελαττωμα των Ελληνων που συνεβαλε με τον τροπο του στην σημερινη κατασταση, ειναι η εστιαση στη μερικοτητα, στο αποκλειστικο ενδιαφερον για το προσωπικο συμφερον αφηνοντας στην απ'εξω την το κοινο συμφερον. Ποιος μπορει να μην παραδεχτει κατι τετοιο? Αφηνοντας εξω τους προσωπικους παραγοντες που ποικιλουν στον καθενα οφειλουμε να αναγνωρισουμε το μεριδιο του Κρατους και σε αυτο. Οταν το Κρατος σε κοροιδευει και σε θυμαται μονο σε προεκλογικες εκστρατειες ταζοντας σου λαγους με πετραχειλια που στη συνεχεια οι υποσχεσεις αυτες εξατμιζονται, οταν σε χρησιμοποιει και σε χειριζεται επιδεξια σαν μαριονετα για να εκπληρωσει τους φιλοδοξους στοχους του οχι φυσικα για ενα καλυτερο τοπο αλλα για ενα πιο πολυτελες εξοχικο, οταν δεν σε υπολογιζει ως ισοτιμο αλλα σαν υποτακτικο, οταν σε υποβαλλει σε αιματηρη αφαιμαξη για να πληρωσεις τα δικα της σπασμενα απο μιζες χρονων , τοτε το ιδιο το Κρατος απομακρυνει τον πολιτη και βαζει το ιδιο την ταφοπλακα πανω στην σχεση εμπιστοσυνης κρατους-πολιτη.
Ο Σ. Ραμφος, ακομη,  τονισε πως πρεπει να δοθει στους "Αγανακτισμενους" η δυνατοτητα να εκφραστουν και να ερθουν σε επαφη με τους κυβερνωντες διαφορετικα ολο αυτο το κυμα οργης ειναι πιθανο να οδηγησει σε ακραιες συμπεριφορες.
Αυτο ακριβως χρειαζεται αλλωστε. Μια συμπραξη.
Μια συμπραξη απο αυτους που ισχυριζονται οτι μοχθουν για τη χωρα εχοντας ξεχασει ομως στην ουσια οτι ειναι παιδια της, με αυτους που πραγματικα μοχθουν τοσο για τον τοπο οσο και για την επιβιωση τους.
Ενα αλλο θεμα που εχει προκυψει ειναι εαν οι  "Αγανακτισμενοι ειναι ενα καλοδουλεμενο κινημα ή μια φουσκα που θα σκασει? "
Το μονο σιγουρο για το οποιο μπορουμε να μιλαμε ειναι η καινοτομια του νεου κινηματος και η μεγαλη ανταποκριση των πολιτων που ειχε καιρο να δει το πολιτικο προσκηνιο.
Ο καθενας κατεβαινει για να διαδηλωσει για το δικο του λογο γι'αυτο και η δυναμη του κινηματος ειναι τοσο ισχυρη. Δεν τους χωριζουν τα κομματα αλλα τους ενωνει η οργη.
Η οργη για το ενοικιο που δεν μπορει να πληρωσει, γιατις δοσεις των δανειων που πλησιαζουν κι ουτε αυτες μπορει να τις πληρωσει για μια ζωη που του ρουφανε και τις μικρες απολαυσεις που ειχε.
Χιλιαδες λογοι που κανουν τη φωνη αυτη να βγαινει καθε μερα και πιο βροντερη.
Στο χερι ολων μας ειναι να διατηρησουμε την "αγανακτηση" ζωντανη και αισθητη μεχρι να ιδρωσουν μερικα αυτια και να εισακουστουμε.
Σε αυτη τη χωρα δεν ειμαστε πιονια αλλα λαος απο τον οποιο θα επρεπε να πηγαζουν ολες οι αποφασεις κι οχι να αποφασιζουν για αυτον χωρις αυτον.
Το καζανι κοχλαζει στην ελληνικη κοινωνια με το μνημονιο να κρεμεται πανω απο τα κεφαλια ολων μας και να φανταζει πιο απειλητικο απο ποτε.
Ακομα δεν εχουμε δει τιποτα γι' αυτο πρεπει να ενωσουμε ολοι μαζι τις φωνες μας και να κατεβουμε να διαδηλωσουμε οπως ο καθενας μπορει.

Ραντεβου στο Συνταγμα, ραντεβού στις πλατείες!


Thursday, 12 May 2011

Ντροπη.

Εικoνες αποτροπιασμου παρακολουθησαμε ολοι στις οθονες μας κατα τη διαρκεια της Γενικης Απεργιας που πραγματοποιηθηκε εχθες, 11/5/2011. Ανδρες των ΜΑΤ  ντροπιασαν για ακόμη μια φορα την ελληνικη αστυνομια ξυλοκοπωντας ανελεητα εναν 31χρονο διαδηλωτη,ενω ηταν ηδη ακινητοποιημενος στο εδαφος.


Tuesday, 19 April 2011

Νομπελ ηλιθιοτητας.

Εγκληματικη χαρακτηριστηκε η επιθεση κατα του νομπελιστα James Watson που ελαβε χωρα στις 14/4/11 στο Πανεπιστημιο Πατρας.


Ωστοσο, δεν χαρακτηριστηκαν το ιδιο εγκληματικες οι θεωριες του εν λογω επιστημονα συμφωνα με τις οποιες οι εγχρωμοι ειναι λιγοτερο ευφυεις απο τους λευκους:
"All our social policies are based on the fact that their intelligence is the same as ours - whereas all the testing says not really" (= Ολες οι κοινωνικες πολιτικες μας ειναι βασισμενες πανω στο γεγονος οτι η ευφυια τους ειναι ιδια με τη δικη μας - πραγμα που οι ερευνες διαψευδουν."

Αμεσως λοιπον την αποπειρα επιθεσης εσπευσαν οι καλοθελητες να καταδικασουν την εν λογω πραξη με τιτλους οπως: Επιθεση σε επιστημονα και μαλιστα Νομπελιστα.

Διαχωριζοντας τη θεση μου απ' την αρχη για να αποφυγω παρανοησεις δηλωνω οπως εχω απειρες φορες δηλωσει οτι ειμαι κατα της χρησης βιας και βιαιοπραγιας εναντι οποιουδηποτε.
Η βια δεν πρεπει να χρησιμοποιειται παρα μονο σε μηχανισμο αυτοαμυνας.
Παρ' ολα αυτα απο ποτε ενα Νομπελ ειναι πανακεια και δικαιοδοτει την καθε "Ιδιοφυια" να προχωρει σε φυλετικους διαχωρισμους υποβαθμιζοντας ανθρωπους?
Με την προφαση του Νομπελ και της καταξιωσης παρουσιασαν τα ΜΜΕ ως θυμα τον γενετιστη. Το "θυμα" αυτο ομως εχει κατα καιρους χαρακτηριστει ως ρατσιστης και φασιστης εξαιτιας προκλητικων του δηλωσεων:   






(="In 1997, he told a British newspaper that a woman should have the right to abort her unborn child if tests could determine it would be homosexual. He later insisted he was talking about a "hypothetical" choice which could never be applied. He has also suggested a link between skin colour and sex drive, positing the theory that black people have higher libidos, and argued in favour of genetic screening and engineering on the basis that "stupidity" could one day be cured. He has claimed that beauty could be genetically manufactured, saying: "People say it would be terrible if we made all girls pretty. I think it would great.
(= Το 1997, ειπε σε μια βρετανικη εφημεριδα οτι μια γυναικα θα επρεπε να εχει το δικαιωμα να κανει εκτρωση στο αγεννητο παιδι της αν οι εξετασεις θα μπορουσαν να καθορισουν οτι θα γεννιοταν ομοφυλοφιλο. Αργοτερα επεμενε οτι μιλουσε για μια « υποθετικη »επιλογη που θα μπορουσε  και να μην εφαρμοστει ποτε. Εχει προτεινει επισης μια συνδεση μεταξυ του χρωματος του δερματος και της σεξουαλικης ορμης, προωθωντας τη θεωρια οτι οι εγχρωμοι ανθρωποι εχουν υψηλοτερη λιμπιντο, και ταχθηκε υπερ της γενετικης μηχανικης διαλογης με το σκεπτικό οτι η «βλακεια» μπορει μια μερα να θεραπευτει. Εχει ισχυριστει οτι η ομορφια θα μπορουσε να κατασκευαστει γενετικα λεγοντας: "Οι ανθρωποι λενε οτι θα ηταν τρομερο αν καναμε ολα τα κοριτσια ομορφα. Νομιζω οτι θα ηταν σπουδαιο.)

Ποιος εχει το δικαιωμα να παρεμβει στη φυση καποιου μονο και μονο για να αποτρεψει την ομοφυλοφιλια με τη προφαση οτι μια τετοια κατασταση θα ηταν ανωμαλια, ενω ανωμαλια δεν ειναι η προσκολληση μυαλων σε ρατσιστικες και στερεοτυπικες αντιληψεις?
Τι ειδους ιθυνων νους ειναι καποιος που βρισκει σπουδαιο να γεννιουνται ολοι ομορφοι σαν κουκλες εργοστασιου, για την ακριβεια να κατασκευαζονται στην ουσια αφου θα επενεβαινε κι εκει το μαγικο "χερι" της Επιστημης εξαφανιζοντας τη διαφορετικοτητα και μαζοποιωντας τον ιδιο τον Ανθρωπο? Η ομορφια ειναι καθαρα υποκειμενικο στοιχειο και ειναι παραλογο να μπει σε διαδικασια τυποποιησης.
Τετοιες δηλωσεις οχι μονο δικαιολογουν το μενος διαφορων εναντιομενων σε αυτους που τις ξεστομισαν αλλα αποδεικνυουν οτι ειναι αρρωστα μυαλα και παραφρονες.

Ο επιστημονας εχει καθηκον να προωθει την επιστημη του συμφωνα με το ευρυτερο "καλο" ολων και να πραττει φρονιμως. Η ανακαλυψη της ατομικης βομβας για παραδειγμα υπηρξε οντως μια απ'τις μεγαλυτερες ανακαλυψεις αλλα μην ξεχναμε οτι αυτη ηταν και η ανακαλυψη που αφαιρεσε χιλιαδες ζωες στη Χιροσιμα. Τιθεται λοιπον εδω το ζητημα αν ειναι ωφελιμο ή οχι ο επιστημονας να πραττει ανεξαρτητα ή να πρεπει να προβλεπει καταστροφες οπως η προαναφερθεισα και να θετει ορια.
Οι δηλωσεις του Watson και του καθε Watson ειναι γονιμο εδαφος για φασιστικες και αριες συμπεριφορες δινοντας την αφορμη ρατσιστικων συμπεριφορων με απενοχοποιημενο χαρακτηρα.

Οφειλουμε μεν να καταδικαζουμε περιστατικα βιας αλλα αυτο δεν πρεπει και να ταυτιζεται με "αγιοποιηση" επικινδυνων ανθρωπων για την ανθρωποτητα.

"Και οι ειδήσεις παραπλανεύτρες που ποτίζουν τις αισθήσεις
να μεγαλώσουν, να ωριμάσουν
και να γίνουν παραισθήσεις..."

Διαβάστε:
http://www.independent.co.uk/news/science/fury-at-dna-pioneers-theory-africans-are-less-intelligent-than-westerners-394898.html

Monday, 14 March 2011

Ενδιαφερον με ημερομηνια ληξης.


Εικονες βιβλικης καταστροφης μεταδιδουν εδω και μερες ολα τα ειδησεογραφικα δελτια μετα τον σεισμο που επληξε την Ιαπωνια πριν λιγες μερες.
8,9 ριχτερ ταρακουνησαν για τα καλα την χωρα του ανατελλοντος ηλιου προκαλωντας τσουναμι υψους 10 μετρων που σαρωσε τα παντα στο περασμα του οδηγωντας στο θανατο εκατονταδες ανθρωπους.

Κι ενω ολος ο πλανητης εχει στρεψει την προσοχη του στην ιαπωνικη χερσονησο παρακολουθωντας σοκαρισμενος τις φοβερες καταστροφες εχουμε τους διαφορους ηλιθιους να μας υπενθυμιζουν οτι η βλακεια δεν ξεπερνιεται ακομα και στις εσχατες ωρες.

Αραδες τα status στο facebook που στελνουν εγκαρδιοτατες ευχες στους Ιαπωνες για να ξεπερασουν τις δυσκολες στιγμες που διανυουν κι αλλα τοσα τα διαφορα groups που ξεμυτανε με γενικο πανω-κατω τιτλο: Save Japan.
Groups που αντιμετωπιζουν αυτο το θλιβερο γεγονος σαν ενα ακομη forum διασημοτητων, οπου ο καθενας λεει το μακρυ και το κοντο του γεμιζοντας τις γραμμες στο facebook με μειλιχιες δηλωσεις που σταζουν πονο και επιφανειακη απογνωση για την τρομερη αυτη τραγωδια.
Κι εγω αναρρωτιεμαι αν εστω κι ενας απ' αυτους μπηκε στη θεση καποιου απο αυτους τους ανθρωπους που ειτε η καρδια τους κοντευει να σπασει μεχρι να σφιξουν τα αγαπημενα τους προσωπα που ακομα αναζητωνται απο τις σωστικες δυναμεις στην αγκαλια τους, ειτε ειδαν τις περιουσιες τους να καταπινονται απο τα νερα μεσα σε κλασματα του δευτερολεπτου.

Χωρις να θελω να αμφισβητησω την προθεση κανενος πρεπει να πω οτι οι εκδηλωσεις υποστηριξης τετοιου ειδους καθε αλλο παρα δοκιμες μπορω να τις χαρακτηρισω.
Στοιχηματιζω ομως οτι μεσα σε 15 μερες τα γεγονοτα αυτων των ημερων θα αποτελουν μια μακρινη και θολη αναμνηση οπως ακριβως το ιδιο συνεβη και με την καταστροφη στην Αΐτη και θα ασχολουμαστε παλι με το τι θεση παιρνει στα προγνωστικα η Ελλαδα στη Eurovision.
Θα μου πειτε και τι θελεις να κανουμε? Να παμε εμεις στην Ιαπωνια να ψαξουμε μεσα λασπονερα για επιζωντες?
Οχι δε θα σας πω αυτο.
Μπορει σ'αυτην την τραγωδια να ειναι λιγοστα αυτα που μπορουμε να πραξουμε για να βοηθησουμε τους συνανθρωπους μας και στις περισσοτερες περιπτωσεις οι ευχες μας να ειναι το μονο που ειμαστε σε θεση να συμβαλλουμε,παρ'ολα αυτα η διακινηση ευχων στο facebook και σε καθε facebook αναιρει και την αξια της ευχης. Γνωμη μου, αν θελετε.
Οπως ελεγα λοιπον μπορει να ειναι περιορισμενες οι δυνατοτητες μας αυτη τη φορα ομως δεν ειναι το ιδιο περιορισμενες αν ριξουμε μια ματια γυρω μας.
Ειναι αναγκη να γινονται συνεχως κοσμοκαταστροφες για να ευαισθητοποιηθουν οι σκληροτραχηλες χορδες μας τη στιγμη που διπλα μας υπαρχουν χιλιαδες ανθρωποι που ζουν σε αντιξοοτατες συνθηκες? Η Ιαπωνια βρισκεται συνεχως διπλα μας με τις διαστασεις που μπορει να παρει σε μια χωρα σαν την Ελλαδα.
Αστεγοι,πυροπαθεις,σεισμοπαθεις, μεταναστες, ολοι παιδια του ιδιου Θεου ζητουν συνεχως τη βοηθεια μας.Οσο οι καμερες ειναι στραμμενες σε αυτες τις συμφορες ολοι σπευδουμε να ενδιαφερθουμε για αυτο που απασχολει την επικαιροτητα. Μολις το θεμα ξεχαστει και σβησουν τα φωτα, σβηνει κι ο πιδακας ενδιαφεροντος που μολις ειχε ξεπηδησει,χωρις ομως να τερματιζεται και η οδυσσεια των πληγεντων.
Σημερα ακομα υπαρχουν ανθρωποι που ζουν σε λυομενα κατω απο εξευτελιστικες συνθηκες διαβιωσης ,αφου εχασαν τα σπιτια τους, λογω πλημμυρων ή πυρκαγιων (με πιο χαρακτηριστικο τις φωτιες στην Ηλεια πριν 3,5 χρονια).
Και τι κανουμε γι αυτο? Τιποτα.
Ποιος ενδιαφερεται σημερα αν ο κυριος Χ. εχασε το σπιτι του στις πυρκαγιες του 2007 και τωρα μενει με την γυναικα και τα τεσσερα παιδια τους σε λυομενο στυλ ποντικοτρυπας λιγοτερων απο 25 τετραγωνικων,οταν τα 25 αυτα τετραγωνικα, για αλλους στα Βορεια Προαστια αποτελουν μονο την τουαλετα στα αμετρητα τετραγωνικα των μινι παλατιων που ζουν?
Η Ελλαδα ειναι γεματη απο κοινωνικες ομαδες που βρισκονται χρονια τωρα σε απελπιστικες καταστασεις και εμεις τους εχουμε γυρισει την πλατη.
Καιρος να συνειδητοποιησουμε οτι ο κοσμος μας χρειαζεται την αλληλεγγυη ολων για να προχωρησει κι ας αφησουμε στην ακρη τα κροκοδειλια δακρυα Ας βοηθησουμε οπως μπορουμε αυτους που εχουν αναγκη επειδη νοιαζομαστε κι οχι για να το παιξουμε ευαισθητοι ευεργετες εκ του ασφαλους.Η αναγκη του διπλανου ισως μια μερα ειναι δικη μας αναγκη.
Ροδα ειναι και γυριζει.

"Together we stand,divided we fall." Pink Floyd




Saturday, 5 March 2011

Δοξαρο...μαχίες στη Eurovision!



Να δουμε το χορο του μας ζητα ο Λουκας Γιωρκας με τον Stereo Mike στη φετινη Eurovision που θα πραγματοποιηθει στο Dusseldoff της Γερμανιας.
Με ενα διαφορετικο τραγουδι απ' ο,τι εχουμε συνηθισει να στελνουμε στη  Eurovision, θα διαγωνισθει φετος η Ελλαδα κι οπως καθε χρονο οι αποψεις πανε κι ερχονται.
Παντρεμα ραπ με βαρυ ζειμπεκικο θα ακουσει η Ευρωπη κι ηδη αρχισαν οι γκρινιες για το κατα ποσο ειναι δοκιμη ή οχι μια τετοια αποπειρα σε ενα διεθνη διαγωνισμο.
Μουσικοι και μη εβγαλαν για αλλη μια φορα τα...δοξαρια τους κι ετοιμαζονται για γερη μαχη πανω στο πενταγραμμο.

Ειλικρινα βαρεθηκα να βλεπω δηθεν κουλτουριαρηδες και μουσικοφιλους να φαμφαρολογουν λες και ακουγαν απο την κουνια τους Μοτσαρτ και Μπετοβεν καταδικαζοντας τη λαικη μουσικη ως κατι κατωτερο κι εξευτελιστικο.
Δε σας κρυβω οτι στις μουσικες επιλογες μου προτιμω ξενη μουσικη απο ροκ μεχρι τζαζ κι απο μεταλ μεχρι τα πιο soft blues, αλλα επουδενι δεν αφοριζω κανενα αλλο ειδος. Ολα τα ειδη κρυβουν τη δικη τους ομορφια κι ολα μαζι συνθετουν το αχανες φασμα της μουσικης τεχνης.
Οπως διαβασα αλλωστε και καπου τωρα τελευταια:"Αν εχει νοτες...ειναι μουσικη..."(εξαιρουνται τα σκυλαδικα σχετικα με νινια που σερνουν καραβια και μπλουζακιων που δεν αλλαζονται..)
Στην τελικη, στην Ελλαδα βρισκομαστε, εκει που πρωτοξεκινησε το λαικο και το ρεμπετικο τραγουδι με σπουδαιους λαικους ερμηνευτες και συνθετες οπως ο  Καζαντζιδης, Χιωτης,Τσιτσανης, Βαμβακαρης, κλπ.
Ανουσιοι ψευτοδιαχωρισμοι ποιοτικου και εμπορικου ωφελουν μονο τις κοντρες που πριμοδοτουνται στα ΜΜΕ. Στη μουσικη υπαρχει χωρος για ολους αρκει το κομματι να ειναι ολοκληρωμενο, υπο την εννοια της μουσικης τελειωσης και να αγγιζει τον ακροατη. Ενα τραγουδι μπορει να ειναι ποιοτικο με ψαγμενους στιχους και πολυσυνθετη μελωδια και να κανει θραυση στο κοινο.
Σπουδαιοι "ποιοτικοι" καλλιτεχνες οπως ο Μαχαιριτσας κι ο Σαββοπουλος εχουν πουλησει χιλιαδες δισκους, ακριβως γιατι η μουσικη τους βρισκει στοχο στην καρδια.
Ποιος αναιρει την ποιοτητα αυτων των καλλιτεχνων?

Επιστρεφοντας στο κομματι που θα μας αντιπροσωπευσει, εχω να πω οτι ειναι απολυτως φυσικο σ'αλλους να αρεσει και σ'αλλους οχι, αν θελουμε να μιλαμε για ελευθερια αποψεων.
Αυτο που ειναι αναμφισβητητο ομως ειναι οτι αποτελει μια πρωτοποριακη μουσικη προταση για τα ακουσματα του εξωτερικου, αφου δεν ειναι συνηθισμενοι στο ρυθμο των εννεα ογδοων (9/8)
κι αυτο ακριβως ισως "δωσει" στο κομματι μια ισχυρη ωθηση.
Μπορει οντως το "Watch my dance" να παρεκκλινει απο την πεπατημενη αλλα η αληθεια ειναι οτι εχουμε πηξει απο wanna be ποπ ειδωλα που κω**χτυπιουνται πανω στη σκηνη.
Φαινεται οτι η γενικοτερη μαζοποιηση εχει χτυπησει και τη Eurovision αφου σε γενικη εικονα καθε χρονο ολα τα τραγουδια ειναι πανω κατω τα ιδια χωρις να προωθουνται τα διαφορετικα στοιχεια των λαων δινοντας ετσι μια πιο ενδιαφερουσα αποψη στο διαγωνισμο.

Ακομα κατι που θελω να τονισω ειναι οτι μαλλον εχουμε παρεννοησει το ολο ζητημα, εχοντας προσδωσει μια υπερβολικη αιγλη σε ενα διαγωνισμο καθαρα ψυχαγωγικο.
Και μη βιαστειτε να μου πειτε οτι προβαλλεται πολιτισμικα η εκαστοτε χωρα κι αυξανεται ο τουρισμος ή οτι προωθουνται οι καλλιτεχνες, γιατι πρωτον τα εξοδα διοργανωσης τις περισσοτερες φορες υπερβαινουν τα εσοδα απο αυτους που επισκεπτονται τη χωρα για χαρη του διαγωνισμου και δευτερον δεν εχει κανει τρανταχτη εντυπωση (με λιγοστες εξαιρεσεις) καποιος διαγωνιζομενος τα τελευταια χρονια.
Αν το να βγουν στη φορα γυμνες φωτογραφιες οπως για παραδειγμα της περσινης νικητριας την κανουν και γνωστη μετεπειτα στο ευρυ κοινο ε, τοτε να στειλουμε του χρονου μια ομαδα ξεβρακωτων να σας πω για ποτε μας μαθαινει ολη η Ευρωπη!
Αυτο που πρεπει να συνειδητοποιησουμε ειναι οτι προκειται για ενα απλο διαγωνισμο, ενα ευχαριστο για να περασει η ωρα μουσικο event.
Αν κοιταξουμε γυρω μας θα δουμε οτι υπαρχουν αρκετα πιο σοβαρα και ψυχοπλακωτικα πραγματα που χρειαζεται να αντιμετωπισουμε και δεν αξιζει να παθιαζομαστε με κατι που ο ρολος του ειναι ακριβως ο αντιθετος. Αυτο βεβαια ερχεται σε συγκρουση με τη χαρα των ΜΜΕ που ειναι να περιπλεκουν τα πραγματα και να σχολιαζουν ωρες επι ωρων ενα γεγονος μονο και μονο για να γεμιζουν τις στηλες τους και φυσικα να ικανοποιουν το "τερας" της τηλεθεασης.
Γυριστε τους την πλατη και καθιστε αναπαυτικα να απολαυσετε τη βραδια με ενα πιο χαλαρο υφος μπας και ξεχαστουμε για λιγο απο τις εγνοιες μας γιατι το μελλον προβλεπεται ζοφερο οσο ποτε.

Κλεινοντας να σας υπενθυμισω οτι σαν Ελληνες ειναι καθηκον μας να στηριξουμε τη συμμετοχη μας ανεξαρτητα απο το αν μας αρεσει ή οχι.Δεν ειναι αναγκη να πεσουμε ωσαν μαινομενες υαινες και να την λιντσαρουμε γιατι μην ξεχνατε οτι στην Στρουμφοευρωπη, ο Ευρωδρακουμελ περιμενει στη γωνια να μας φαει οχι για τη λαχταριστη γευση μας αυτη τη φορα, αλλα επειδη του χρωσταμε τα μαλλιοκεφαλα μας. ;-)

Καλη επιτυχια Ελλαδα!




Και για οσους δεν το εχουν ακουσει:

Wednesday, 2 March 2011

Ο Ρεντης βαφτηκε κοκκινος.

1/3/2011.

Αλλη μια ημερομηνια που χαραχτηκε χτες στα μαυρα καταστιχα της ελληνικης αστυνομιας.

Αν και καθε τοσο τα βαζουμε και με το δικιο μας, με τα φαινομενα "μπατσων", δεν πρεπει να ξεχναμε οπως εχω πει ξανα και ξανα οτι υπαρχουν εξαιρεσεις αστυνομικων που με κινδυνο της ζωης τους ριχνονται καθημερινα στη μαχη κατα της εγκληματικοτητας.
Μια τετοια εξαιρεση ηταν και τα δυο παιδια, που σε τοσο νεαρη ηλικια εφυγαν χθες το απογευμα αδικα απο τη ζωη.

Ιωαννης Ευαγγελινελης             Γεωργιος Σκυλογιαννης
Καλο ταξιδι....


Δυο νεαροι αστυνομικοι, ο Γεωργιος Σκυλογιαννης και ο Ιωαννης Ευαγγελινελης, ηλικιας 22 και 23 χρονων αντιστοιχα σκοτωθηκαν λιγο μετα τις 6μιση ωρα το απογευμα επειτα απο αιματηρη συμπλοκη στο Ρεντη.
Πιο συγκεκριμενα κατα τις 18:40 το απογευμα εγινε κληση στην Αμεση Δραση για ληστεια σε περιπτερο στο Μενιδι,συμφωνα με την οποια αναφερθησαν τρεις δραστες οπλισμενοι με καλαζνικωφ να διαφευγουν με κλεμμενο γκρι Volvo.

Αφου εντοπιστηκε το αυτοκινητο στη λεωφορο Κηφισσου, αστυνομικοι της ομαδας ΔΙ.ΑΣ (δικυκλης αστυνομευσης) αρχισαν να καταδιωκουν το γκρι Volvo ωσπου το αυτοκινητο μπηκε σε παραδρομο της λεωφορου στο υψος της Λαχαναγορας.Τοτε το αυτοκινητο σταματησε ξαφνικα, κατεβηκαν οι κακοποιοι και γαζωσαν με τα καλαζνικωφ στην κυριολεξια τους 4 αστυνομικους.
Απο τη βροχη των σφαιρων χτυπηθηκαν θανασιμα οι δυο αστυνομικοι ενω αλλοι δυο τραυματιστηκαν στην κοιλια και στο ποδι και νοσηλευονται στο Γενικο Κρατικο Νικαιας εκτος κινδυνου.

Μπορει το μακελειο να τελειωσε, αλλα η τραγωδια τωρα αρχιζει.
Σημερα δυο μαναδες θρηνουν τα παιδια τους που επεσαν ενω εκτελουσαν το καθηκον τους, δυο παιδια πανω-κατω 24 χρονων που δεν εκαναν τιποτα αλλο απο τη δουλεια τους.
Ποια ειναι η θεση της Πολιτειας σε αυτο?

Ενα χρονο πριν στις 16/2/2010 ο υπουργος Προστασιας του Πολιτη Μιχαλης Χρυσοχοΐδης με αφορμη την επισης αιματηρη συμπλοκη στο Βυρωνα, παραδεχθηκε οτι "στο κέντρο της Αθηνας πωλουνται με μεγάλη ευκολια οπλα, οπως τα Καλασνικωφ, τα οποια απειλουν χιλιάδες ζωες".
Ενα χρονο μετα καποια απο αυτα τα καλαζνικωφ που ανεφερε αφαιρεσαν δυο ζωες στο Ρεντη.
Τραγικη ειρωνεια ή τραγικη ανευθυνοτητα που οδηγησε στα χθεσινα γεγονοτα, αλλα και που θα οδηγησει δυστυχως και σε περισσοτερα αφου δεν λαμβανονται τα απαραιτητα μετρα?
Η υποτιθεμενη ασφαλεια που θα επρεπε να αποπνεει το κρατος στον πολιτη εχει απο καιρο αποσαθρωθει και εχει δωσει τη θεση της σε συνεχη αγωνια ενδεχομενων επιθεσεων. Η ζωη μας εχει μετατραπει σε ενα κακογουστο Survivor, ενα παιχνιδι επιβιωσης που το μοναδικο τιμημα ειναι η ιδια η ζωη. Κι ομως, παρ'ολο που τα ποσοστα παραβατικοτητας εχουν χτυπησει εδω και καιρο κοκκινο, η καλη μας κυβερνηση βαυκαλιζει το λαο με ψευτικες υποσχεσεις για εννομη ταξη.

Ποιος τολμαει να βγει βραδυ στην Ομονοια οταν παει κι ερχεται το εμποριο των "σιδερικων", ναρκωτικων και παει λεγοντας?
Κατα καιρους εχω παρει την ηλιθιοτατη απαντηση: "Και γιατι να βγεις στην Ομονοια το βραδυ?"
Παντα απανταω το ιδιο:
Δεν υπαρχει πια ασφαλης περιοχη να βγεις που να σου διασφαλιζει οτι θα βγεις σωος.
Αλλα και για τον ιδιο λογο που βγαινω βραδυ στο Θησειο, ετσι θελω να βγαινω και Ομονοια και σε καθε Ομονοια που δυστυχως εχουν μετατρεψει οι εγκληματιες σε κρατος εν κρατει.
Γιατι δηλαδη να φοβαμαι να βγω σε ενα κατα τα αλλα κρατος Προνοιας και Δικαιου οπου ομως το δικιο μου εχει καταντησει σαν κι αυτα τα χαζα ανεκδοτα που τα λες και ξεκαρδιζεται ο αλλος.Μονο που σ'αυτη την περιπτωση δε γελαει κανεις οταν το ανεκδοτο καταληγει σε αδικοχαμενες ζωες.

Βεβαια, ως γνωστον τοις πασι πλεον, τα διαφορα κυκλωματα εχουν καλα στηριγμενες τις βασεις τους πισω απο κοστουμαρισμενους στα διαφορα υψηλα κλιμακια της πολιτικης,της αστυνομιας κτλ.
Γι'αυτους τους ανθρωπους μια ζωη ειναι κατι λιγοτερο απο ενα ενοχλητικο κουνουπι το καλοκαιρι, μπροστα στα ποσα που παιζονται. Homo homini lupus, δηλαδη, καταβαραθρωνοντας καθε ηθικη αξια και ευαισθησια. Ολα στο βωμο του πλουτου πια, οταν ο ανθρωπος δεν ειναι πια ανθρωπος αλλα εχει εξαχρειωθει ηθικα και πνευματικα, οταν εχει πορωθει μεχρι αηδιας κι πληρους αποστροφης.

Ως ποτε ομως?
Χωρις να θελω ουτε κατα διανοια να παραστησω εναν αλλο Φεραιο, θελω να παραφρασω λιγο τα λογια του λεγοντας: Ως ποτε θα ζουμε κατω απο αυτο το αρρωστο πια καθεστως, που καθε αλλο παρα δημοκρατια κι ελευθερια θυμιζει? Δεν μπορω να πιστεψω οτι στην Ελλαδα, αυτος ο φαυλος κυκλος παιζεται σε επαναληψη χρονια τωρα χωρις αποτελεσμα.Ειναι αραγε τοσο δυσκολο για την αστυνομια να "μπουζουριασει" τα οπλοστασια μεγατονων στο κεντρο της Αθηνας ή ειναι ακομα πιο δυσκολο να λαβει η κυβερνηση ατεγκτα μετρα κατα της εγκληματικοτητας για να μετριαστει οσο το δυνατον περισσοτερο αυτη η μαστιγα?
Πρεπει να παραδεχτω ομως, οτι οταν μπροστα απ'αυτα φονικα εργαλεια υψωνονται προστατευτικες αγκαλες εκατομμυριων, τοτε ναι ειναι απο δυσκολο εως αδυνατο.

Φονοι, ληστειες κι ο,τι αλλο εγκληματικο μπορει να βαλει ο νους λαμβανουν χωρα καθημερινα σε καθε γειτονια και συνοικια της χωρας.Κι οσο αυξανονται οι γκανγστερικες επιθεσεις, τοσο μεγαλωνει κι η αδρανεια του κρατους μπροστα στο λαο που το μονο που ζηταει ειναι αυτη η αναθεματισμενη ληψη μετρων που μετρα χρονια ανυπαρξιας.

Καθε μερα βλεπουμε πολιτες να παιρνουν τον νομο στα χερια τους και να προσπαθουν να προστατεψουν μονοι τους τις ζωες τους και τις περιουσιες τους.

Αντε καλε μου ληστη να ληστεψεις καναν εκπροσωπο της υπεροχοτατης Βουλης μας.
Τι? Γελασατε κι εσεις?
Ας τολμησει ο καθε ληστακος να απλωσει τα χερια του σε δαυτους και την επομενη θα μαζευει σαπουνια απο τα ντους των φυλακων, για να μην πω τιποτα αλλο.
Διαχωρισμος στο χρημα, στην τσεπη, στις ανεσεις, αλλα και στη ζωη?

Παντα θελω να κλεινω τις αναρτησεις μου με ενα αισιοδοξο μηνυμα γιατι η ελπιδα κι η αισιοδοξια ειναι το μονο που μας εχουν απομεινει. Ομως αυτη τη φορα δεν ξερω τι αισιοδοξο να πω. Αν δεν ξυπνησουν οι κυβερνωντες οχι μονο δε θα δουμε προκοπη αλλα η μικρη μας ψωροκωσταινα θα μετατραπει σε αιματοβαμμενη Αγρια Δυση οπου ο ο μονος κανονας που θα υπαρχει, ειναι οτι δεν θα υπαρχουν κανονες πια.

Σας φιλω.

Monday, 28 February 2011

And the Oscar goes to....


Βραδια Oscar η χτεσινη κι ολα τα φωτα ειχαν στραφει στo Kodak Theater του Hollywood και Highland Center του Los Angeles για την 83η απονομη των βραβειων.

Ολη η αφροκρεμα του Hollywood παρευρεθηκε εκει με τρανταχτες ομως τις απουσιες των Brad Pitt, Angelina Jolie και George Clouney.

Αδιαμφισβητητος νικητης των φετινων βραβειων ειναι σιγουρα η ταινια "The King's Speech" που περιγραφει τη ζωη του βασιλια Γεωργιου του εκτου και το προβλημα τραυλισμου που αντιμετωπιζε.



Η ταινια κερδισε συνολικα 4 βραβεια Oscar:
- Καλυτερης ταινιας
-Σκηνοθεσιας, Tom Hooper
-Πρωτοτυπου σεναριου, David Seidler
-Α' ανδρικου ρολου για τον Colin Firth.


Στην κατηγορια του Α' βραβειου για την καλυτερη γυναικεια ερμηνεια κερδισε το χρυσο αγαλματιδιο η Natalie Portman για το ρολο της στην ταινια The Black Swan.


Τελικα το βραβειο καλυτερης ξενογλωσσης ταινιας πηγε στη Δανια για την ταινια "In a better world" (Haeven), (Suzanne Bier).
Μπορει ο Κυνοδοντας να γυρισε με αδεια χερια ομως μην ξεχναμε οτι χαρισε στην Ελλαδα μια υποψηφιοτητα στα Oscar που ειχε να δει 33 χρονια.Το σιγουρο ειναι παντως οτι καταφερε να κερδισει τις εντυπωσεις.



Τελος, αναμεσα στους νικητες ηταν:

  • O Christian Bale και η Melissa Leo με τα βραβεια Β' ανδρικου και Β' γυναικειου ρολου για την ταινια "The Fighter".

Κινημα "Δεν Πληρωνω"



Το κινημα "Δεν πληρωνω" ειναι ενα λαικο κινημα ανυπακοης στα διαφορα οικονομικα μετρα  που φορτωνει συνεχως η κυβερνηση το λαο.Ξεκινησε ανοιγοντας τους σταθμους των διοδιων αλλα επεκτεινεται συνεχως και με γοργους ρυθμους και στις αστικες συγκοινωνιες, προτρεποντας τους επιβατες να μην ακυρωνουν εισιτηριο, αλλα και σε αλλους τομεις.



Η απαντηση της κυβερνησης αποστομωτικη απο πλευρας ηλιθιοτητας οπως παντα και ελεχθη δια στοματος του Υπουργου Μεταφορων Μιχαλη Ρεππα:
"Ειστε τζαμπατζηδες."
Ναι,κυριε Ρεππα ειμαστε τζαμπατζηδες γιατι απο τον τοσο πλουτο που εχουμε, τσιγκουνευομαστε να σας πληρωνουμε.Ειμαστε τζαμπατζηδες γιατι απο τα 500e το μηνα που φευγουν αμεσως σε λογαριασμους και σε φορους θελουμε εγωιστικα οπως φαινεται να κρατησουμε το τελευταιο 5ευρω για τον εαυτο μας και να μην το δωσουμε κι αυτο για να ξελασπωσετε εσεις.

Συχνοι λοιπον εχουν γινει πλεον οι απαξιωτικοι χαρακτηρισμοι εναντιον του λαου πραγμα που μαρτυρα οτι το θρασος μερικων ξεπερνα καθε προηγουμενο.
Μετα το "Μαζι τα φαγαμε" του Θ. Παγκαλου φαινεται οτι ειμαστε και τζαμπατζηδες, επειδη δε δεχομαστε να πληρωνουμε τα σπασμενα αλλων.
Δε φτανει που εξαιτιας των διαφορων κομματικων "καλοφαγαδων" μπηκαμε στο κλουβι του μνημονιου, απ'οτι φαινεται τολμουν να μας κατηγορουν οτι συμβαλλαμε κι εμεις στην κατασπαταληση του οικομικου πλουτου της χωρας και που αντιστεκομαστε στο πληρες ξεπουλημα της.

Το κινημα Δεν πληρωνω οπως προειπα εξαπλωνεται πλεον και στα ΜΜΕ αφου ως γνωστον οι τιμες των εισιτηριων χτυπησαν κοκκινο με αυξησεις που φτανουν το 40% και για τις καρτες το 80%.Δηλαδη, πλεον ενα εισιτηριο κοστιζει οσο μια φρατζολα ψωμι, αν ειναι δυνατον!
Επειτα απο τα φαινομενα του δεν πληρωνω και της μη ακυρωσης του εισιτηριου ή της μεταβιβασης του σε αλλον κατα την αποβιβαση ορισμενων απο τα λεωφορεια, τη λυση στο προβλημα αυτο και των λαθρεπιβατων φαινεται να ετοιμαζει να δωσει το πολυσυζητημενο ηλεκτρονικο εισιτηριο που δεσμευτηκε η παρουσα ηγεσια του Υπουργειου Μεταφορων να υλοποιησει.
Τι αλλο θα δουμε..


Μετα απο ολα αυτα οπως ειναι φυσικο το κινημα προχωρα ανενδοτο στις κινητοποιησεις του, κοντρα στις κυρωσεις που εξαγγελθηκαν απ'την κυβερνηση και που περιλαμβανουν:
200 ευρω προστιμο και αφαιρεση διπλωματος, αδειας κυκλοφοριας και πινακιδων για 20 μερες για οσους σηκωνουν τις μπαρες στα διοδια, ενώ πλημμελημα θα θεωρειται η μη ακυρωση εισιτηριου στα ΜΜΜ και προβλεπεται 3μηνη φυλακιση κατ' εγκληση της αρμοδιας εταιρειας!
Μπορει η κυβερνηση να βαπτιζει τα μετρα που εφαρμοζει ως το μονο τροπο για να βγουμε απο το οικονομικο αδιεξοδο, αλλα εγω το λεω πληρη αφαιμαξη.

Το μονο που εχω  να πω σε ολους μας ειναι καλη καρδια και καλο κουραγιο!

Δείτε κι εδώ:
http://epitropesdiodiastop.blogspot.com/2011/02/blog-post_8331.html

Sunday, 20 February 2011

Υποθεση Kurt Cobain.





Ξεκινωντας, δε σας κρυβω οτι ειμαι φανατικη fan του Kurt Cobain και των Nirvana και εδω και καιρο ψαχνω πληροφοριες για το μυστηριωδη θανατο του.Πολλοι θαυμαστες αλλα και κοντινα προσωπα του Cobain επιθυμουν χρονια τωρα να ξανανοιξει η υποθεση εξαιτιας των πολλων ανακριβειων και των σκοτεινων σημειων της.

Αυτοκτονια λοιπον ή δολοφονια?

Απο μια πρωτη ματια η ολη υποθεση μοιαζει παιχνιδακι: Αλλος ενας ναρκομανης ψυχωτικος τραγουδιστης μιας ροκ μπαντας που εξαιτιας των ναρκωτικων και της πιεσης αποφασισε να δωσει τελος στη ζωη του.
Ειναι ομως ετσι?
Ας παρουμε τα γεγονοτα απο την αρχη.

Τι συνεβη στη Ρωμη? 4 Μαρτιου 1994

Στις αρχες του μηνα η Courtney Love ειχε φτασει στη Ρωμη για να περασει λιγες μερες με τον Kurt, ο οποιος ειχε ακυρωσει μερος της περιοδειας του στην Ευρωπη λογω ασθενειας. Σ'αυτο το σημειο να πω οτι ο Kurt Cobain καθ'ολη σχεδον τη διαρκεια της ζωης του επασχε απο χρονια βρογχιτιδα και εντονο σωματικο πονο εξαιτιας μιας μη διαγνωσμενης παθησης με το στομαχι του.  Για τον Cobain οι βασανιστικοι πονοι ηταν ανυποφοροι γι'αυτο προσπαθησε να βρει την αιτια τους μεσω αμετρητων επισκεψεων σε γιατρους, κανεις απο τους οποιους ομως δεν καταφερε να βρει που οφειλεται η κατασταση του.
Κατα την αφιξη της στη Ρωμη η Courtney Love μαζι με τον Michael DeWitt, ενεπλακη σε διαπληκτισμο με τον Cobain και ο τελευταιος αποφασισε να την αφησει.Το επομενο πρωι στις 4 Μαρτιου 1994 βρεθηκε απο την Love αναισθητος εχοντας παρει ηρεμιστικα δικα της Rophynol με σαμπανια.Οπως δηλωσε και η ιδια αργοτερα:"Ηταν νεκρος. Πραγματικα νεκρος, ηταν σε κωμα για 20 ωρες με μηχανικη υποστηριξη.Οι γιατροι πιστευαν οτι δε θα τα καταφερει."Σε αλλη μια δηλωση της στο περιοδικο Select Magazine ειχε δηλωσει:Αν νομιζει οτι θα γλιτωσει απο εμενα τοσο ευκολα, ας το ξεχασει. Θα τον ακολουθησω μεχρι τελους."Ο Tom Grant, ο ιδιωτικος ντετεκτιβ που ειχε αναλαβει την υποθεση εκεινη την εποχη πιστευε οτι το γεγονος της 4ης Μαρτιου ηταν η πρωτη αποπειρα δολοφονιας του Cobain απο τη Love κι οτι το Rophynol εισηχθη στη σαμπανια του εν αγνοια του.
Courtney Love
Michael DeWitt



Ας σημειωθει εδω οτι λιγες ωρες πριν φτασει στη Ρωμη η Love εδωσε μια συνεντευξη στο περιοδικο Select κατα τη διαρκεια της οποιας οπως ανεφερε ο ρεπορτερ, η Courtney επαιρνε συνεχως Rophynol λεγοντας χαμογελαστα ενω αδειαζε ενα απο αυτα τα ανθρακουχα σε σκονη σε ενα ποτηρι νερο για να καταπιει ενα Rophynol :"Κοιταξτε,ξερω οτι ειναι ελεγχομενη ουσια.Το πηρα απο το γιατρο μου.Ειναι σαν τα Vallium.Ξερετε, χεστε τα Prozac.Δεν ειμαι καταθλιπτικη,το δοκιμασα για περιπου πεντε ή εξι ημερες και στο τελος τηε εκτης αρχισα να βλεπω οπως ακριβως οταν εισαι σε acid."
Ο Dr. Galletta, που ανελαβε τον Kurt μετα την εισαγωγη του, ελεγε στην ανακοινωση που εξεδωσε:"O Cobain δεν γνωριζει τι του συνεβη.Δεν εχει επανακτησει ολικα τη μνημη του.Οταν βγηκε απο το κωμα,ηταν πολυ πεινασμενος και ζητησε ενα milkshake φραουλας.Κοιταξτε, η εικονα που εβλεπα ηταν ενος νεαρου ανδρα που επαιζε συνεχως με την κορη του.Δεν εμοιαζε σαν ενας νεαρος ανδρας που ηθελε να δωσει τελος."

Επειτα απο περιστατικο στη Ρωμη ο Kurt επεστρεψε στο Seattle στις 12 Μαρτιου με την Courtney.
Λιγες μερες αργοτερα,στις 18 Μαρτιου εγινε κληση απο την Courtney στην αστυνομια απο το Lake Washington Blvd δηλωνοντας οτι ο Kurt θελει να αυτοκτονησει.Οταν εφτασε η αστυνομια ο Kurt τους εξηγησε απλα οτι δεν ηθελε να αυτοκτονησει αλλα προσπαθουσε να κρατησει μακρυα του τη Courtney.Η αστυνομια προειδοποιησε την Love για την ψευτικη κληση και κατησχεσε το οπλο του Cobain για την ασφαλεια του.

Ο Tom Grant(ιδιωτικος ντετεκτιβ) αποκαλυψε οτι η Love καλεσε τη Rosemary Carroll,μια απο τους δικηγορους της και της ειπε να βρει "τον πιο κακο,τον πιο σκληρο δικηγορο διαζυγιων" που μπορουσε να βρει.Ο Kurt καλεσε κι αυτος με τη σειρα του την Carroll και της ειπε να βγαλει εξω απο τη διαθηκη του τη Love.

Συμφωνα με τη νταντα που δουλευε εκεινη την περιοδο στο σπιτι του ζευγαριου, γινονταν συνεχως αναφορες στη διαθηκη και η Courtney εμοιαζε να εχει εμμονη στη διαθηκη αυτη του Kurt.

Tom Grant

Στις 30 Μαρτιου ο Kurt και ο στενος του φιλος Dylan Carlson πηγαν στο Stan Baker Sports κι αγορασαν ενα οπλο επειδη οπως ειπε στον Dylan o Kurt φοβοταν ενδεχομενες εισβολες στο σπιτι.
Το οπλο ηταν Remington 1120-gauge μοντελο, το οποιο προτεινεται απο τους γνωστες οπλων για προστασια στο σπιτι γιατι η σφαιρα δεν διαπερνα τοιχους ωστε να θεσει σε κινδυνο αλλα ατομα που βρισκονται στην αλλη μερια.Ο Kurt πηρε το οπλο στο σπιτι για να ειναι εκει οταν εκεινος θα εβγαινε απο την αποτοξινωση.Ετσι εφυγε απο το Seattle για να παει Exodus Recovery Center μια κλινικη αποτοξινωσης στο Λος Αντζελες, οπου και εμεινε 2 μερες.

Dylan Carlson

Ο Kurt εφυγε απο την κλινικη γυρω στις 7 το απογευμα και αγορασε ενα εισιτηριο αεροπλανου για το Seattle με το Delta #788F, θεση 2F.Στις 8:47 τηλεφωνησε στην Love αφηνοντας της μηνυμα "Το τηλεφωνο της Elizabeth ειναι 213-####-####."
Νωριτερα εκεινη τη μερα επισκεφτηκε τον Kurt στην κλινικη Joe Mama(φιλος της Love).
Ο Joe ειπε:"Περιμενα να τον δω σκατα και μελαγχολικο, αλλα εκεινος ηταν τελεια!", και προσθεσε:"Οταν εφυγε ο Kurt μιλουσα με την Courtney συνεχεια στο τηλεφωνο.Ειχε φρικαρει τρελα κι ετσι περασαμε με το αυτοκινητο απ'τα μερη που συχναζε ο Kurt για να τον βρουμε".
Γιατι αραγε ειχε τρομοκρατηθει η Courtney?Μηπως γιατι φοβηθηκε οτι ο Kurt θα επιχειρουσε να αλλαξει τη διαθηκη?
Για να δουμε τη συνεχεια.

 Ο Kurt εφτασε στο αεροδρομιο Sea-Tac στις 12:47am απο το Λος Αντζελες. Εθεαθη να υπογραφει αυτογραφα και επειτα η Linda Walker απο την εταιρεια Seattle Limousines τον οδηγησε στο σπιτι του στο Lake Washington Blvd.
Εκεινη τη μερα μιλησε με τον Michael DeWitt στο σπιτι κι ο τελευταιος ενημερωσε αργοτερα τη Love για τη συνομιλια αυτη.

Lake Washington Blvd.
Kurt Cobain's house

Saturday, 19 February 2011

Μια ιστορια φρικης για γερα νευρα.


 Όποιος/α έχει ευαίσθητα νεύρα ας μην μπει στη διαδικασία να διαβάσει το παρακάτω γιατί οι σκηνές που αναπαρίστανται μέσα από το κείμενο είναι άκρως σκληρές.
Σας προειδοποιησα εκ των προτερων γιατι εγω οταν το διαβασα ειχα παθει ενα τεραστιο σοκ βλεποντας που μπορει να φτασει ενα αρρωστο μυαλο.

Η ιστορια φρικης που θα σας καταγραψω ειναι πολυ γνωστη αν και παλια, γιατι συγκλονισε την παγκοσμια κοινη γνωμη με την αγριοτητα της.

Όλα ξεκινησαν λοιπον το καλοκαιρι του 1965 οταν ο Lester και η Betty Likens παρεδωσαν τις δυο κορες τους στην Gertrude Baniszewski υπο το ποσο των 20 δολλαριων τη βδομαδα για να τις προσεχει οσο εκεινοι θα ελειπαν σε περιοδεια με το θιασο στον οποιο εργαζονταν.

Sylvia Marie Likens
Jenny Likens


Η Baniszewski ηταν μια ασθματικη γυναικα που στα 37 χρονια της ειχε ηδη τρεις διαλυμενους γαμους 13 εγκυμοσυνες και 6 αποβολες. Ζουσε μαζι με τα επτα παιδια της σε ενα κακοσυντηρημενο σπιτι και κερδιζε τα προς το ζην σιδερωνοντας ή κανοντας baby sitting και απο τα λιγοστα χρηματα που τις εστελναν οι πρωην συζυγοι της. Η μεγαλυτερη κορη της Paula ηταν μονο 17 οταν εμεινε εγκυος απο εναν κατα πολυ μεγαλυτερο, παντρεμενο αντρα.Στο σπιτι της που περισσοτερο εφερνε σε τρωγλη, εκτος απ τα παιδια της και την ιδια μαζευονταν συχνα παιδια της γειτονιας.

Gertrude Baniszewski

Κατα τη διαρκεια της δικης που θα γινοταν μηνες αργοτερα, οταν ο Lester Likens ρωτηθηκε για το εαν ελεγξε το σπιτι που αφησε τα δυο του παιδια απαντησε: οχι, δεν ειμαι αδιακριτος". Αν ηταν ομως εστω και λιγο αδιακριτος δε θα αφηνε ποτε τα παιδια του σε ενα σπιτι που στο εσωτερικο του οποιου δεν υπηρχε σομπα, ουτε επαρκης αριθμος κρεβατιων για ολους, που η κουζινα ηταν καταλληλη μονο για ζεσταμα του φαγητου κι οχι για μαγειρεμα και που το νοικοκυριο της κουζινας περιοριζοταν σε 3 μονο κουταλια που στην πορεια απεμεινε ενα και χρησιμοποιειτο απο ολους.(!)
Η Baniszewski λοιπον δεχτηκε να αναλαβει την 16χρονη Sylvia και την αναπηρη λογω πολιομυελιτιδας 15 χρονη αδερφη της Jenny. Καθως ο πατερας τους εφευγε απο το σπιτι δεν ξεχασε να παροτρυνει την Baniszewski να χρησιμοποιησει αρκετη αυστηροτητα αφου συμφωνα με τα λεγομενα του τα δυο κοριτσια ηταν "αρκετα ατιθασα".

Η Sylvia Likens ηταν ενα συνηθισμενο κοριτσι με καλες επιδοσεις στο σχολειο η οποια ερχοταν απο μια οικογενεια με συνεχη προβληματα που κατεληγαν σε χωρισμους και επανασυνδεσεις γεγονος που την εκανε οπως ελεγε να νιωθει τρομερα παραμελημενη. Ηταν το τριτο παιδι απο τα πεντε και μαζι με την οικογενεια της ειχε αλλαξει μεχρι τα 16 της 14 σπιτια λογω της συχνης μετακινησης των γονιων της.

Η πρωτη βδομαδα παραμονης εκεινης και της αδελφης της Jenny στο σπιτι της Gertrude κυλησε ομαλα γνωριζοντας τα υπολοιπα μελη της οικογενειας και προσαρμοζομενες στο νεο τους σχολειο.
Ωστοσο η φρικη δεν αργησε να ξεκινησει οταν τη δευτερη βδομαδα οι γονεις τους παρελειψαν να στειλουν εγκαιρως τα χρηματα στην Baniszewski κι εκεινη εξαλλη και ωρυομενη τις ξαπλωσε σε ενα κρεβατι με γυμνα τα οπισθια τους για να μπορει να τις χτυπησει καλυτερα με την ξυλινη βεργα.
Η πληρωμη των γονιων της εφτασε την επομενη μερα.

Μεσα στις επομενες μερες τα δυο κοριτσια ξυλοφορτωθηκαν ακομα δυο φορες την πρωτη γιατι η Gertrude υποπτευοταν οτι η Sylvia  παρεσυρε και τα αλλα παιδια να κλεβουν μικροαντικειμενα απ' το σχολειο και τη δευτερη γιατι τα δυο κοριτσια βρεθηκαν να ανταλλασουν αδεια μπουκαλια στο μπακαλικο εναντι χρηματων.
Παρ'ολα αυτα το μενος της Baniszewski ειχε ηδη αρχισει να επικεντρωνεται στην Sylvia.

Μια Κυριακη η Sylvia κατηγορηθηκε απο την Paula στην μητερα της οτι ειχε φαει σαν γουρουνι στο κυριακατικο δειπνο της εκκλησιας. Η Gertrude μαζι με τα υπολοιπα παιδια αναγκασαν την Sylvia να φαει ενα λουκανικο γεμισμενο με ακαθαρσιες τιμωρωντας τη για την αναρμοστη συμπεριφορα της στο δειπνο εκεινο.Η Sylvia εφαγε το κατασκευασμα αυτο και αμεσως μετα εκανε εμετο τον οποιο αναγκαστηκε να φαει στη συνεχεια υπο την απειλη νεας χειροδικιας.

Paula Baniszewski


Θα δουμε στην πορεια της κλιμακωσης των μαρτυριων οτι η Sylvia υπομενε αδιαμαρτυρητα τις κακουχιες διοτι η Baniszewski της ειχε περασει την ιδεα οτι δικαια της συνεβαιναν ολα αυτα εξαιτιας των κακων πραξεων της.
Αποτελεσμα αυτου ηταν οτι οταν τις επισκεφτηκαν οι γονεις τους μετα απο βδομαδες για να δουν τι κανουν εκεινες δεν ειπαν τιποτε για ολα οσα λαμβαναν χωρα εκει μεσα.


Δυο γειτονες ο Raymond και η Phyllis Vermillion θα κατεθεταν υστερα στο δικαστηριο οτι κατα την πρωτη επισκεψη στο σπιτι της Baniszewski η προσοχη τους επεσε σε ενα ομορφο αλλα φοβισμενο κοριτσι με μελανιασμενο ματι. Η ιδια η Gertrude εκεινη τη στιγμη καυχηθηκε πως εκεινη της το εκανε αυτο και πεταξε πανω της ενα ποτηρι καυτο νερο.Ο λογος που γειτονες δεν ανεφεραν τιποτα στην αστυνομια ηταν γιατι θεωρουσαν πως η τιμωρια ειναι "ιδιωτικη" υποθεση.


Παραλληλα με ολα αυτα η Sylvia παρακολουθουσε τα μαθηματα στο σχολειο μαζι με τη Stephanie και την Paula, εβλεπε τηλεοραση, ακουγε μουσικη και ετρωγε το λιγοστο φαγητο μαζι με τους αλλους κατευθειαν απ'τις κονσερβες λογω ελλειψης κουζινικων.

Μια μερα στο τελος του Αυγουστου η Sylvia αφησε ενα φιλο της να ξαπλωσει διπλα της στο κρεβατι εξαγριωνοντας ετσι την Gertrude που τις φωναξε:"Τωρα θα αποκτησεις μωρο!" και την κλωτσησε την ιδια στιγμη με δυναμη στα γεννητικα οργανα. Αν και η Sylvia δεν ειχε σεξουαλικες εμπειριες ειχε πεισθει απο το περιβαλλον της οτι ηταν εγκυος. Αυτο θυμωνε την Paula που ηταν πραγματικα εγκυος.Η Sylvia σαν εκδικηση διεδωσε στο σχολειο οτι η Paula και η Stephanie ηταν πορνες.Αυτο πυροδοτησε την οργη του φιλου της Stephanie, Coy Hubbard, που ξυλοκοπησε αγρια την Sylvia. Απο εκεινη τη μερα η Sylvia εμελλε να γινει ο προσωπικος "σακος" προπονησης του Hubbard.

 
Coy Hubbard


Με τον καιρο η Baniszewski διεδιδε διαφορες κακολογιες για τη Sylvia στη γειτονια στρεφοντας τα παιδια εναντιον της και ενθαρρυνοντας τα να τη χτυπουν κι αυτα.Χαρακτηριστικο παραδειγμα ηταν ενα κοριτσι της γειτονιας η Anne Siscoe που συμπαθουσε την Sylvia αλλα οταν η Gertrude της ειπε οτι η Sylvia  ειχε πει τη μητερα της πορνη εκεινη επιτεθηκε στην Sylvia κλωτσωντας τη με μανια στην κοιλια.
Την ιδια στιγμη αγαπημενη συνηθεια της Paula ηταν να χτυπαει τη Sylvia στο κεφαλι με ο,τι εβρισκε μπροστα της.

Επειτα η Baniszewski χτυπωντας τη Sylvia την επεισε να παραδεχτει οτι ειχε κλεψει μια στολη γυμναστικης απο το σχολικο γυμναστηριο επειδη εκεινη δεν της την αγοραζε και χωρις αυτη δε μπορουσε να παρακολουθησει τα μαθηματα. Με αυτην την προφαση η Gertrude της απαγορευσε να ξαναπαει στο σχολειο χωρις ομως να παραλειψει να την τιμωρησει δερνοντας τη με μια ζωνη, κλωτσωντας τη, καιγοντας με σπιρτα τα "βρωμοδαχτυλα" της και ξαναχτυπωντας τη με τη ζωνη. Απο εκεινη τη στιγμη η χρηση φωτιας θα ηταν το κυριο μεσο βασανισμου της Sylvia.

Η ομαδα των ανηλικων "τιμωρων" που ειχε συσταθει υπο την Gertrude αρχισε να καιει, να χτυπαει, να βασανιζει με καθε λογης τροπο το αμοιρο κοριτσι σε καθημερινη βαση και οπως δηλωσε και ο Coy Hubbard την πετουσε στους τοιχους καθε φορα που εξασκειτο πανω της για το τζουντο.

Σαν να μην εφταναν ολα αυτα η Gertrude την υπεβαλλε σε στριπτιζ μπροστα στα αγορια αναγκαζοντας τη να κανει αυτοικανοποειται μπροστα σε ολους προς τερψιν των αγοριων οπως ελεγε.
Η βαναυσοτητα και ο πονος που υπεμενε η Sylvia ειναι εμφανης στη μετεπειτα ιατροδικαστικη εκθεση οπου ανεφερε οτι ολα σχεδον τα νυχια της ηταν σπασμενα ή γυρισμένα προς τα πισω και το κατω χειλος της ειχε σχεδον αποκοπει στην προσπαθεια της να αντεξει τα δεινα.(!)

Μια ημερα η Sylvia ειτε εξαιτιας της ψυχολογικης πιεσης ειτε λογω των αμετρητων χτυπηματων που ειχε υποστει στην κοιλια και στα γεννητικα οργανα, ουρησε στσο κρεβατι της.
Το γεγονος αυτο εξωθησε τους βασανιστες της να την κλειδωσουν στο κελλαρι και να της απαγορευσουν τη χρηση του μπανιου. Για να την "καθαρισουν" απο τη βρωμια της καθιερωθηκε να γεμιζουν την μπανιερα με βραστο νερο και να την βαζουν μεσα με τη βια, ενω η Paula της ετριβε της πληγες με αλατι.
Μενοντας πλεον στο κελλαρι η Sylvia ηταν της περισσοτερες φορες γυμνη και νηστικη για μερες. Εκει πηγαινε η τερατωδης ομαδα των βασανιστων της για να την χτυπαει, να την καει και να την αναγκαζουν ν'ανεβει τις σκαλες του υπογειου με μοναδικο σκοπο να την ξαναριξουν κατω.

Το κελλαρι


Μια μονο φορα της επιτραπηκε να βγει εξω απο εκει για να φαει με τα χερια μια καυτη σουπα που πριν προλαβει να την φαει επειδη λιμοκτονουσε, τραβηξε το πιατο απο μπροστα της ο 15χρονος γιος της Gertrude και αργοτερα εκεινη την ημερα την αναγκασαν να φαει ακαθαρσιες και ουρα.


Το σοκαριστικο της υποθεσης εγκειται στο οτι αν διαφορα ατομα ειχα αντιδρασει στο δραμα αυτο η μικρη Sylvia θα μπορουσε να ειχε σωθει.Οταν τα δυο κοριτσια επικοινωνησαν με τη μεγαλυτερη αδερφη τους την Diana Shoemaker για να της πουν οτι η Sylvia κακοποιουνταν συνεχως εκεινη θεωρησε οτι τα κοριτσια υπερεβαλλαν.Σε μια επισκεψη της Diana στο σπιτι για να δει τις αδελφες της η Baniszewski την εδιωξε κακην κακως απειλοντας πως θα καλεσει την αστυνομια δεδομενου οτι δεν μπορουσε να αφησει να δει κανεις την Sylvia στην κατασταση που ειχε ερθει.

Η αδερφη των κοριτσιων Diana Shoemaker

Αλλη μια φορα μια νοσοκομα επισκεφτηκε το σπιτι επειτα απο ανωνυμη κληση στο κεντρο υγειας της περιοχης αλλα και παλι το θεμα θαφτηκε επειτα απο διαβεβαιωσεις της Gertrude οτι η μικρη στην οποια αναφεροταν η νοσοκομα ηταν μια πορνη γ'αυτο κι αναγκαστηκε να την πεταξει εξω. Ποιος μπορουσε να φανταστει οτι εκεινη την ωρα το κοριτσι βρισκοταν φιμωμενο και δεμενο στο υπογειο του σπιτιου.
Τραγικο αποκορυφωμα ηταν οταν επισκεφτηκαν το σπιτι δυο αστυνομικοι επειτα απο αναφορα ενος γειτονα τους Bruce Hanlon οτι η Baniszewski μαζι με κατι αλλα παιδια ειχε κλεψει απο το υπογειο του κατι εργαλεια. Αρνουμενη την κατηγορια η Gertrude ειπε στους αστυνομικους οτι εκεινος ειχε προσπαθησει να εισβαλλει στο σπιτι της πηδωντας απο το παραθυρο.Ο Hanlon συνεληφθη και κρατηθηκε.

Το τελευταιο Σαββατοκυριακο της Sylvia της επιτραπηκε να κοιμηθει σε κρεβατι.Ο Coy, η Stephanie κι ο John ακολουθωντας της οδηγιες της Gertrude την εδεσαν στο κρεβατι ωστε να μην μπορει να παει τουαλετα ετσι ωστε να μαθει να μην βρεχει το κρεβατι της. Εκεινη τη νυχτα η Sylvia ομως εβρεξε και παλι το κρεβατι.

Gertrude Baniszewski and John Baniszewski
Gertrude Baniszewski and Stephanie Baniszewski

Την επομενη ημερα αφου την αναγκασαν να επιδοθει σε ενα ακομη στριπτιζ η Gertrude αποφασισε να εκδικηθει για ακομη μια φορα το κοριτσι για τις φημες που ειχε διαδωσει τοτε στο σχολειο για τις κορες της. "Οπως στιγματισες εσυ τις κορες μου ετσι θα σε στιγματισω κι εγω" φερεται να ειπε και προτεινε αμεσως μετα στον Ricky Hobbs να τη βοηθησει σ'αυτο που επροκειτο να κανει. Εκεινος ενθουσιασμενος δεχτηκε κι αφου την εδεσαν, τη φιμωσαν και την ξεγυμνωσαν, η Gertrude εκαψε μια βελονα και χαραξε ενα "I'm" στην κοιλια της κοπελας πριν δωσει την πυρακτωμενη βελονα στον Hobbs για να το αποτελειωσει γραφοντας τη λεξη prostitute. Σε καποια στιγμη εκεινος σταματησε για να ρωτησει πως γραφεται εκεινη η λεξη και μετα συνεχισε. Στη συνεχεια η Paula, ο John κι η Shirley Baniszewski αποφασισαν να γραψουν ενα "S" στο στηθος του κοριτσιου και φωναξαν τη Jenny να το τελειωσει.Η μικρη αδερφη της Sylvia αρνηθηκε και τη βελονα αρπαξε η Shirley οπου στην προσπαθεια της να χαραξει το "S" επειτα απο ενα λαθος που εκανε στην τελευταια καμπυλη το S μετατραπηκε στον αριθμο 3.