"Και μες στην τέχνη πάλι, ξεκουράζομαι απ' την δούλεψή της."

Sunday, 19 June 2011

Το αστρο του Λεωνιδα Μπαλαφα.


Ως φανατικοτατη θαυμαστρια του Λεωνιδα Μπαλαφα αποφασισα να κανω μια αναρτηση αφιερωμα για τον ιδιο και την δουλεια του.
Χθες παρευρεθηκα στη συναυλια που εδωσε στην "Τεχνοπολις" στο Γκαζι (18/6/2011) και πραγματικα περασα καταπληκτικα οπως ολοι εκεινοι που βρεθηκαν εκει. Το κεφι του, ο χορος του, η επικοινωνια με το κοινο και τα τραγουδια του ειναι αρκετα για να σε γοητευσουν και να σε κανουν να διασκεδασεις με την ψυχη σου!
Για οσους απο εσας δεν εχετε εχετε ερθει σε επαφη με τη μουσικη του σας προτρεπω να πατησετε αμεσως "Λεωνιδας Μπαλαφας" στο Youtube και να αφεθειτε στο μουσικο ταξιδι που σας επιφυλασσει .

Ας ξεκινησουμε λοιπον!

Ο Λεωνιδας Μπαλαφας εκ καταγωγης καρδιτσιωτης, γεννηθηκε και μεγαλωσε στην Αθηνα το 1981.
Απο μικρος μυημενος σε μουσικες αναζητησεις, ακολουθουσε τον γαμπρο του σε ραδιοφωνικες εκπομπες τραγουδωντας on-air.
Εχει παρακολουθησει μαθηματα ορθοφωνιας και φωνητικης σε διαφορα ωδεια ενω για πρωτη φορα επιασε κιθαρα στα χερια του σε ηλικια 14 χρονων.
 Το 1999 κανει την παρθενικη του εμφανιση στο Σταυρο του Νοτου και στη συνεχεια στη Μπουατ Απανεμια ενω το 2004 συμμετεχει στη μουσικη σκηνη το Ονομα του Ροδου και στην Αρχιτεκτονικη.
Εχοντας κερδισει την πρωτη θεση στο All Star Fame του τηλεοπτικου σταθμου Ant1 το 2005, ενα χρονο μετα τον βλεπουμε και στις τηλεοπτικες οθονες μας στο Fame Story 4, καταπλησσοντας το κοινο με τις εξαιρετικες φωνητικες του ικανοτητες, αλλα και με την ιδιορρυθμη καλλιτεχνικη του παρουσια, το οποιο σαν ανταλλαγμα του χαρισε την πρωτια.
Παρ'ολα αυτα μετα τη συμμετοχη του στο μουσικο αυτο talent-show φαινεται οτι κι ο ιδιος δεν εχει απενοχοποιησει την αναμειξη του στο παιχνιδι αυτο λεγοντας σε συνεντευξεις του οτι ισως δεν ανταποκρινοταν η συμμετοχη του σε μια τετοια παραγωγη στην προσωπικοτητα του:

"Επέλεξα έναν άλλο τρόπο γιατί υπήρχαν κάποιοι συγκεκριμένοι λόγοι. Με πήγε το κύμα, ο άνεμος και εγώ τον ακολούθησα. Μπορεί εάν δεν το έκανα να μην ήμουν εδώ τώρα. Ούτε εγώ ένιωσα καλά. Όχι ότι δεν ήταν κάτι διαφορετικό από το συνηθισμένο αλλά όχι ότι ήταν εκατό της εκατό ευχάριστο. Δεν ξέρω τελικά αν ήταν για μένα."

 Μια νικη,οσο και να το κανουμε, σε ενα talent-show ειναι αμφιλεγομενη. Απο τη μια φυσικα και η αναγνωρισιμοτητα που κερδιζουν οσοι παιρνουν μερος ειναι ενα μεγαλο ατου, αλλα απο την αλλη δεν ειναι λιγες οι φορες που συμμετεχοντες επωμιζονται τη ταμπελα "του ρεαλιτι", κατατασσοντας τους στην υποτιμημενη κατηγορια των εμπορικων καλλιτεχνων με αμφισβητουμενη μουσικη διαρκεια στο χωρο.
Ωστοσο, η επιτυχια του Λεωνιδα Μπαλαφα επιβεβαιωνεται λιγα χρονια μετα το μεγαλο "μπαμ" οπου θεωρειται ενας απο τους πιο σημαντικους τραγουδοποιους της γενιας του επισυοντας το θαυμασμο γυρω απο το ονομα του και το ταλεντο του..
Υπηρετωντας το δικο του προσωπικο μουσικο στυλ καταφερνει να παρασυρει το κοινο του σε πρωτογνωρα μουσικα μονοπατια, που τον ακολουθει πιστα σε καθε συναυλια ή χωρο που εμφανιζεται.


Τι το διαφορετικο εχει ομως?



Οπως προανεφερα αυτο που δινει την ξεχωριστη πινελια στην παρουσια του Λεωνιδα ειναι η ιδιαιτερη μουσικη του και ο ιδιος σαν προσωπικοτητα οπου οπως εξομολογειται κι ο ιδιος στους στιχους του "Happy end" ειναι τρελος, νευρικος, ενοχικος αλλα και ρομαντικος.
Ακροβατωντας μεταξυ jazz, blues, reggae, rock και funk ηχους, τραγουδα γραφει και συνθετει στιχους στους δισκους του, εχοντας διαμορφωσει το προσωπικο του στιγμα στο μουσικο χωρο κερδιζοντας τις εντυπωσεις με τη μουσικη του γκαμα και τα ακουσματα του.
Το σιγουρο οταν ακους τον Λεωνιδα ειναι οτι δε θα βαρεθεις ποτε γιατι το φλερτ του με τα τοσα ειδη μουσικης καρποφορουν μια ασυνηθιστη μαγεια που μετουσιωνεται σε τραγουδια, τα οποια κατα την γνωμη μου ειναι διαλεγμενα ενα-ενα.

Παρα την ενασχοληση του ομως με τη μουσικη ο Λεωνιδας δεν παυει να ειναι ευαισθητοποιημενος για τον τοπο που ζουμε αποδεικνυοντας οτι δεν ειναι ενας απο του βολεμενους που αδιαφορει για οσα συμβαινουν γυρω του.

Προσφατα, τον ειδαμε σε συναυλια στην Κερατεα να ενισχυει με το παρον του τις ενεργειες των κατοικων για αποτροπη δημιουργιας ΧΥΤΑ στην περιοχη.
Κερατεα 10/4/2011,
προσωπικο αρχειο.

Οι εγνοιες του ομως προχωρουν παρα περα, συνθετοντας τραγουδια για ολα αυτα που τον ενοχλουν οπως στον "Πλατανο".
Κατοικος μεχρι και σημερα των Κατω Πατησιων βλεπει απο τη δικη του οπτικη γωνια το ζητημα των μεταναστων τους οποιους υπερασπιζεται σθεναρα απεναντι στις διαφορες ρατσιστικες εκδηλωσεις.
"Έχει αγριέψει η περιοχή αλλά έχουμε αγριέψει κι εμείς. Και δε μας φταίνε οι μετανάστες.
Όπως μιλώ σε όλους, έτσι μιλάω και σε αυτούς τους ανθρώπους που ήρθαν κατατρεγμένοι από την άκρη του κόσμου και σήμερα ζουν στοιβαγμένοι όπως κατά μία έννοια κι εγώ, στη γειτονιά μου "


Οπως λοιπον βλεπετε η ιδιαιτεροτητα του ως ανθρωπου ειναι αυτη που απορρεει κιολας απο τραγουδια του.
Αν και οπως ειδαμε αποτελει ενα πολυσυνθετο χαρακτηρα δεν θελει να βγαζει και το ιδιο στα τραγουδια του. Προτιμα να αναφερεται στα τραγουδια του στα ζητηματα που τον απασχολουν περνωντας τα μηνυματα του με απλο τροπο χωρις υπερβολες.
Αναζητα τα απλα λογια και νοηματα στα τραγουδια, στις ματιες, στις σχεσεις του στους ανθρωπους και στα παντα, γεγονος που χαιρει επιδοκιμασιας απο το κοινο του που βρισκει τον εαυτο του να ταυτιζεται στα κομματου, βρισκοντας το εργο του οικειο απαλλαγμενο απο περιττες φαμφαρολογιες.
 Η αγαπη και ο ερωτας του Λεωνιδα για αυτο που κανει σε συνδυασμο με το ακαταπαυστο μερακι και την χαρα του για τη δουλεια του, του εχει εξασφαλισει ενα εισιτηριο διαρκειας στα μουσικα δρωμενα.

Enjoy!!




Saturday, 11 June 2011

Ειναι γλυκια η αμαρτια.


"Είμαι περισσότερο αμαρτωλός απ’ την ίδια την αμαρτία. "

William Shakespeare


Το αρχεγονο μηλο, εναρκτηριος σταθμος ή η αφορμη για να ελευθερωθει μεσα απο τη φυση του ανθρωπου το θεριο της αμαρτιας ετοιμο να καψει τους ελευθερωτες του σε μια πυρινη θαλασσα στεναγμων και τυψεων?
Ποιος μπορει να κατηγορησει την Ευα που εφαγε το μηλο?
Ουδεις!
Σε αντιθεση, με τον Αδαμ ειχε το "γνωθι σ'αυτον" να ενδωσει στην περιεργεια της για το  "αγνωστο " και αυτο αθωωνει την ιδια την ανομη πραξη, ο σκοπος αλλωστε αγιαζει τα μεσα.
Η αβουλια,ωστοσο, δεν συγχωρειται , αλλα επωμιζεται το στιγμα της αμαρτιας πιο εντονα κι ειναι για τους αποδεκτες πιο εξοντωτικο.
Αμαρτια θα πει οτι αμαρτανω για κατι που ποθω με λαχταρα ,που υπερβαινει τον ιδιο μου τον εαυτο κι οχι ακολουθω αβουλα και βουβα το συρμο κατι που δεν λεγεται αμαρτια αλλα ηλιθιοτητα.

Τι μας οδηγει ομως στην αμαρτια? Σιγουρα οχι καποιος πονηρος οφις αλλα ο,τι αντιτιθεται τοσο σε εμας οσο και στις αρχες μας.
Το απαγορευμενο παντα καλει σαν Σειρηνα τοσο τους υποστηρικτες του οσο και τους εναντιωτες και πολλες φορες ειναι πιο γλυκο για οσους το μαχονται σθεναρα γιατι η ηθικη πτωση εξαλειφεται απο την ικανοποιηση σε συνδυασμο με την αισθηση του "κρυφου", αυτου του συστατικου που συμβαλλει στο να διατηρηθει αμειωτο το ενδιαφερον για το αντικειμενο του ποθου. Τα λιγα λεπτα επαφης εξυψωνουν και δινουν την αισθηση της αναπτερωσης. Βεβαια η μαγικη στιγμη αυτη κραταει ελαχιστα κι ετσι η προσμονη φουντωνει συνεχως μεχρι την επομενη φορα.
Αρα η ελλειψη εντεινει την επιθυμια κι ο πειρασμος γινεται ολο και πιο βασανιστικα δυσκολος να αποφευχθει.
Κι ο πειρασμος διαφορετικος καθε φορα για τον καθενα. Παιρνει καθημερινα διαφορετικες μορφες, αλλες φορες ανθρωπου κι αλλες αψυχων και υλικων που παρ'ολα αυτα δεν παυουν να φερουν πανω τους της σφραγιδα της επικειμενης ρηξης του "εγω" με το "εγω".
Οταν ο πειρασμος συναντησει το παθος, τοτε ειναι σχεδον αδυνατο να αντισταθεις γιατι ο καρπος τους ειναι η πιο δυνατη ελξη στον επιγειο κοσμο, μια ελξη τοσο δυνατη που τραβαει ολο το "ειναι" σε μια απυθμενη αβυσσο.
Και πως, λοιπον, αντιστεκεσαι στον πανουργο πειρασμο?
Ισως η ερωτηση θα πρεπε να ειναι γιατι να αντισταθεις?
Γιατι να μην ενδωσεις σε ενα παθος που σου καιει τα σωθικα και που η μονη λυτρωση ειναι η επαφη με το αντικειμενο που στριφογυρναει μες στο μυαλο, λαγνεια και παθος ολα μαζι μπερδεμενα σε ενα παιχνιδι. Παιχνιδι ανομιας και Ερινυων το ονομαζω εγω.Γιατι τις ωρες που καθεσαι μονος σπιτι και σκεφτεσαι τον Ποθο σου δεν εισαι μονος σου. Σε καθε σκεψη που κανεις εμφανιζονται εκεινες με τα γαμψα νυχια τους και σε κυνηγουν, καραδοκουν στην γωνια να σε αρπαξουν και να σε ξεσκισουν.
Μα στην τελικη, ισως αμαρτια ειναι οταν δεν ενδιδεις σε αυτο που θες πιο πολυ, γιατι τοτε διαπραττεις εγκλημα οχι συμφωνα με το πρωτοκολλο των αρχων και των εθιμων, αλλα εναντιον του ιδιου σου του εαυτου και ειναι αυτος ο μεγας κριτης που θα λογοδοτησεις μια μερα για οσα του στερησες ανηλεως.

Wednesday, 8 June 2011

Michelangelo Antonioni : Ο Νεωτεριστης της Αλλοτριωσης

O Μικελαντζελο Αντονιονι υπηρξε ενας απο τους πιο σπουδαιους Ιταλους σκηνοθετες και σεναριογραφους.Θεωρειται επαξιος εκπροσωπος του μινιμαλισμου και του νεορεαλισμου, πραγμα που αποδεικνυεται περιτρανα μεσα απο το σπουδαιο κινηματογραφικο του εργο οπως για παραδειγμα στις ταινιες η Εκλειψη,(Eclipse), Η Κραυγη,(Il Grido), Η Νυχτα (La Notte).
Ξεκινωντας απο την Έκλειψη βλεπουμε ενα ζευγάρι να χωριζει και μετεπειτα την γυναικα να περιπλανιεται στην πολη και να βρισκει παρηγορια στην αγκαλια ενος νεαρου χρηματιστη.
 Μια απλη ιστορια που ο Αντονιονι καταφερνει να μετουσιωσει σε ενα αριστουργημα που αποτελει ρηξικέλευθο για τα μεχρι τοτε δεδομενα και δημιουργει μια νεα ταση, το μοντερνισμο που θα χαρακτηριστει απο πολλους ως αιρετικος εξαιτιας της αναιρετικης φυσης του σε καθετι ξεπερασμενο και τετριμμενο.
Η ταινια αρχιζει, λοιπον , με τον χωρισμο της Βιτορια και του Ρικαρντο (Monica Vittii, Fransisco Rabal).
Υστερα απο μια αυπνη νυχτα συζητησεων καταλαβαινουν οτι η σχεση τους βρισκεται σε αδιεξοδο. Μολις ξημερωνει ερχεται μαζι και η ωρα της αληθειας, η ωρα της αποφασης. Και η αποφαση ειναι μια χωριζουν.
Απο το σημειο αυτο και μετα ξεκινα η περιπλανηση της Βιτορια και η γνωριμια της με τον γοητευτικο χρηματιστη της μητερας της Πιερο (Alain Delon)
Εκεινος ειναι ενας στυγνος υλιστης, ενας λαγνος των υλικων απολαυσεων που εχει ταχθει στο κυνηγι του χρηματος βαζοντας το πανω απο ολα και δε δισταζει να το παραδεχτει και στη Βιτορια.
Ο Ερωτας. Ενας ερωτας που δεν ειναι αυτοσκοπος της ταινιας, ενας σκοπος κινηματογραφησης ενος ακομα γλυκαναλατου ρομαντζου, αλλα η αφορμη για να καταδειχτει μια αλλη πλευρα της κοινωνιας, εκεινης της αποξενωσης, της μανιας για το χρημα και της απομακρυνσης.
Προχωρωντας στην επομενη ταινια βλεπουμε την περιπλανηση ενος αντρα αυτη τη φορα στην ιταλικη ενδοχωρα, του Αλντο (Steve Cochran). Στην κραυγη ο Αλντο εχει παρανομο δεσμ εδω και πολλα χρονια με την Ιρμα. Οταν ομως εκεινη πληροφορειται το θανατο του συζυγου της στην Αυστραλια, διωχνει απο κοντα της τον Αλντο για χαρη ενος αλλου ανδρα. Συντετριμμενος, περιπλανιεται στην κοιλαδα του Παδου, προσπαθωντας να βρει παρηγορια σε τρεις αλλες γυναικες.Πρεπει να εργαστει για να επιζησει με την κορη του, γνωριζοντας παραλληλα τον περιστασιακο ερωτα, που ομως δεν εκπληρωνει το κενο και αναγκαζεται να τριγυρναει σαν φαντασμα σε διαφορες πολεις κυνηγημενος απο το παρελθον.
Η ιστορια αυτη τοποθετειται σε ενα εργατοαγροτικο πλαισιο,στοιχειο που εντεινει περεταιρω το ενδιαφερον για την ταινια.Εχοντας μνημες ακομα απο τον νεορεαλισμο ο Αντονιονι δημιουργει αυτο το καλλιτεχνημα, οπου κατω απο την ιστορια αγαπης λανθανει μια διαφορετικη οπτικη γωνια που επικεντρωνεται στον πονο των ανθρωπων, στην απελπισια των σχεσεων, στη μοιρα, στην ελλειψη επικοινωνιας.
Τελος, η Νυχτα αποτελει τη δεύτερη ταινία της "τριλογιας της αλλοτριωσης", οπως εχει χαρακτηριστει έχει παρομοιο θεμα με την "Περιπετεια" και μια πλοκη εξισου απλη, που καλυπτει το μισο εικοσιτετραωρο της ζωης ενος ζευγαριου που μετα απο δεκα χρονια γαμου αρχιζει να συνειδητοποιει (με αφορμη το θανατο ενος φιλου τους), οτι ζει μια ψευτικη και συμβατικη ζωη. Παρουσιάζει οσα συμβαινουν σε μια νυχτα, αλλα και στην ψυχολογικη νυχτα στην οποια βρισκονται εγκλωβισμενοι οι ηρωες της ταινιας, σε μια συγκεκριμενη πολη (το Μιλανο) και μια συγκεκριμενη εποχη (τον ανοικοδομητικό οργασμό της δεκαετιας του '60), ενα Μιλανο παραμορφωμενο απο το βλεμμα του σκηνοθετη, που μοιαζει με μια αχανη κλινικη, οπου ολα ειναι αποστειρωμενα και γεωμετρικα. Οι δυο συζυγοι ειναι απροθυμοι να προσφερουν στον ερωτα τους, στασιμοι συμβιβασμενοι, αποξενωμενοι απο το χωρο, ενα Μιλανο που αποπνεει ορθολογισμο και ψυχρη αφαιρεση, αντανακλωντας τα συναισθηματα των ηρωων.
Ο Αντονιονι γνωστος για τη θεματολογια περι μοναξιας καταφερνει να αγγιξει το κοινο του και να του εφιστησει τη προσοχη στα μελανα σημεια των ανθρωπινων σχεσεων. Συμφωνα και με τον Πλατωνα Ριβελλη:
"Ο κινηματογράφος του Αντονιόνι είναι ο κινηματογράφος της μοναξιάς. Η μοναξιά μέσα στον κόσμο, η αδυναμία επικοινωνίας γενικά και η αδυναμία επικοινωνίας των δύο φύλων ειδικότερα. Η διαπίστωση αυτή μπορεί σήμερα να φαίνεται δεδομένη. Στη δεκαετία του '50 όμως, όταν διατυπώθηκε τόσο καθαρά για πρώτη φορά, όχι απλώς δεν ήταν συνηθισμένη, αλλά ενόχλησε πολλούς. Μετά τον πόλεμο όλοι είχαν ανάγκη να πιστεύουν σε σταθερές αξίες. Ο νεορεαλισμός άρχισε να τις καταρρίπτει, προβάλλοντας τις δυσκολίες, τις αδικίες και τα αδιέξοδα που έπλητταν τους "μή έχοντες". Το επόμενο βήμα ήταν λογικό να αφορά τις καταρρέουσες αξίες της οικογένειας, της συζυγικής πίστης, της συναδελφικότητας, αξίες που από καιρό είχαν αδειάσει από το περιεχόμενό τους, χωρίς κανένας να τολμήσει να το επισημάνει. Δεν τον απασχολεί η μοίρα των τραγικών ηρώων, όπως τον Βισκόντι. Δεν συνδέει την τύχη τους με την κοινωνική τους τοποθέτηση, όπως κάνει ο Παζολίνι. Για τον Αντονιόνι, οι άνθρωποι είναι μόνοι απέναντι στον εαυτό τους και στον κόσμο και στην προσπάθειά τους να επικοινωνήσουν αλληλοπληγώνονται. Η σχέση τους με τον κόσμο και η αδυναμία τους να προσαρμοστούν είναι σημαντικότερη αιτία της καταστροφής τους από την ίδια την κατάσταση στον κόσμο "
Ο Μικελαντζελο Αντονιονι αν και υπηρξε εκφραστης του νεορεαλισμου καταφερε να τον οδηγησει σε νεα πρωτοποριακα μονοπατια,εισαγωντας το μοντερνισμο και αφηνοντας ως παρακαταθηκη μια απο τις πιο αξιολογες κληρονομιες στην ιστορια του κινηματογραφου πραγμα που το χαρισε μια θεση στο πανθεο των μεγαλων κινηματογραφιστων ολων των εποχων.

Monday, 6 June 2011

Και "α" και "ου" και πού είναι τα λεφτά?

Και ενω το θερμομετρο του καιρου ανεβαινει σιγα-σιγα για το καλοκαιρι το θερμομετρο της κοινωνιας εχει χτυπησει κοκκινο εδω και 10 μερες στη καρδια ολων των μεγαλων πολεων της Ελλαδας και της Ευρωπης.
Πολιτες καθε ηλικιας, πολιτικης ταυτοτητας και ιδεολογιας συγκεντρωνονοται καθημερινα σε κεντρικες πλατειες δειχνωντας την αγανακτηση τους οχι μονο στην τωρινη κυβερνηση αλλα σε ολες τις κυβερνησεις απο την μεταπολιτευση μεχρι σημερα για τις λανθασμενες πολιτικες πρακτικες που ακολουθουθησαν και οδηγησαν τη χωρα στη χρεωκοπια. Μια χρεωκοπια ενδεδυμενη την προσωπιδα της μη χρεωκοπιας.
Ολα αυτα οδηγουν σε ενα φαυλο κυκλο  με λεφτα που υπαρχουν, αλλα στην πορεια εξαφανιστηκαν, με σκανδαλα, πολιτικες υπεκφυγες  και ενα εξαθλιωμενο λαο στη μεση, τοσο στην τσεπη του, αλλα ακομη περισσοτερο στην αξιοπρεπεια του.
Και ενω καποιος θα περιμενε την αναληψη ευθυνων και παραιτηση απ'τις καρεκλες, φαινεται οτι το θρασος σε μερικους εχει αντικαταστησει το φιλοτιμο που οχι μονο δεν ντρεπονται με ολη τη σημασια της λεξεως αλλα μας κατηγορουν οτι "μαζι τα φαγαμε".
Ε, λοιπον κυριοι δεν τα φαγαμε μαζι. Η μοναδικη συσκευη Siemens στο σπιτι μου ειναι μια σκουπα και αυτη ουτε καν δικη μου αλλα της μανας μου και προς πληροφορηση ορισμενων ουτε εχω στην κατοχη μου οικοπεδα στο Βατοπεδι.
Οι "Αγανακτισμενοι", πληθαινουν μερα με τη μερα με αποκορυφωμα τη χτεσινη συγκεντρωση στο στο Συνταγμα που ξεπερασε τους 150.000! Πρωτοφανης αντιδραση που περιγραφει με τον καλυτερο τροπο οτι επιτελους ο κομπος εφτασε στο χτενι κι ηρθε καιρος πληρους ανασυγκροτησης και αναδιαμορφωσης της πολιτικης ζωης.
Εχθες, λοιπον 5/6/2011,  παρακολουθουσα την πρωινη εκπομπη στο Mega "Mega Σαββατοκυριακο" με καλεσμενο τον Στελιο Ραμφο, ενα σπουδαιο Ελληνα φιλοσοφο και συγγραφεα.
Συμφωνα με τον ιδιο, ελαττωμα των Ελληνων που συνεβαλε με τον τροπο του στην σημερινη κατασταση, ειναι η εστιαση στη μερικοτητα, στο αποκλειστικο ενδιαφερον για το προσωπικο συμφερον αφηνοντας στην απ'εξω την το κοινο συμφερον. Ποιος μπορει να μην παραδεχτει κατι τετοιο? Αφηνοντας εξω τους προσωπικους παραγοντες που ποικιλουν στον καθενα οφειλουμε να αναγνωρισουμε το μεριδιο του Κρατους και σε αυτο. Οταν το Κρατος σε κοροιδευει και σε θυμαται μονο σε προεκλογικες εκστρατειες ταζοντας σου λαγους με πετραχειλια που στη συνεχεια οι υποσχεσεις αυτες εξατμιζονται, οταν σε χρησιμοποιει και σε χειριζεται επιδεξια σαν μαριονετα για να εκπληρωσει τους φιλοδοξους στοχους του οχι φυσικα για ενα καλυτερο τοπο αλλα για ενα πιο πολυτελες εξοχικο, οταν δεν σε υπολογιζει ως ισοτιμο αλλα σαν υποτακτικο, οταν σε υποβαλλει σε αιματηρη αφαιμαξη για να πληρωσεις τα δικα της σπασμενα απο μιζες χρονων , τοτε το ιδιο το Κρατος απομακρυνει τον πολιτη και βαζει το ιδιο την ταφοπλακα πανω στην σχεση εμπιστοσυνης κρατους-πολιτη.
Ο Σ. Ραμφος, ακομη,  τονισε πως πρεπει να δοθει στους "Αγανακτισμενους" η δυνατοτητα να εκφραστουν και να ερθουν σε επαφη με τους κυβερνωντες διαφορετικα ολο αυτο το κυμα οργης ειναι πιθανο να οδηγησει σε ακραιες συμπεριφορες.
Αυτο ακριβως χρειαζεται αλλωστε. Μια συμπραξη.
Μια συμπραξη απο αυτους που ισχυριζονται οτι μοχθουν για τη χωρα εχοντας ξεχασει ομως στην ουσια οτι ειναι παιδια της, με αυτους που πραγματικα μοχθουν τοσο για τον τοπο οσο και για την επιβιωση τους.
Ενα αλλο θεμα που εχει προκυψει ειναι εαν οι  "Αγανακτισμενοι ειναι ενα καλοδουλεμενο κινημα ή μια φουσκα που θα σκασει? "
Το μονο σιγουρο για το οποιο μπορουμε να μιλαμε ειναι η καινοτομια του νεου κινηματος και η μεγαλη ανταποκριση των πολιτων που ειχε καιρο να δει το πολιτικο προσκηνιο.
Ο καθενας κατεβαινει για να διαδηλωσει για το δικο του λογο γι'αυτο και η δυναμη του κινηματος ειναι τοσο ισχυρη. Δεν τους χωριζουν τα κομματα αλλα τους ενωνει η οργη.
Η οργη για το ενοικιο που δεν μπορει να πληρωσει, γιατις δοσεις των δανειων που πλησιαζουν κι ουτε αυτες μπορει να τις πληρωσει για μια ζωη που του ρουφανε και τις μικρες απολαυσεις που ειχε.
Χιλιαδες λογοι που κανουν τη φωνη αυτη να βγαινει καθε μερα και πιο βροντερη.
Στο χερι ολων μας ειναι να διατηρησουμε την "αγανακτηση" ζωντανη και αισθητη μεχρι να ιδρωσουν μερικα αυτια και να εισακουστουμε.
Σε αυτη τη χωρα δεν ειμαστε πιονια αλλα λαος απο τον οποιο θα επρεπε να πηγαζουν ολες οι αποφασεις κι οχι να αποφασιζουν για αυτον χωρις αυτον.
Το καζανι κοχλαζει στην ελληνικη κοινωνια με το μνημονιο να κρεμεται πανω απο τα κεφαλια ολων μας και να φανταζει πιο απειλητικο απο ποτε.
Ακομα δεν εχουμε δει τιποτα γι' αυτο πρεπει να ενωσουμε ολοι μαζι τις φωνες μας και να κατεβουμε να διαδηλωσουμε οπως ο καθενας μπορει.

Ραντεβου στο Συνταγμα, ραντεβού στις πλατείες!