"Και μες στην τέχνη πάλι, ξεκουράζομαι απ' την δούλεψή της."

Monday, 6 June 2011

Και "α" και "ου" και πού είναι τα λεφτά?

Και ενω το θερμομετρο του καιρου ανεβαινει σιγα-σιγα για το καλοκαιρι το θερμομετρο της κοινωνιας εχει χτυπησει κοκκινο εδω και 10 μερες στη καρδια ολων των μεγαλων πολεων της Ελλαδας και της Ευρωπης.
Πολιτες καθε ηλικιας, πολιτικης ταυτοτητας και ιδεολογιας συγκεντρωνονοται καθημερινα σε κεντρικες πλατειες δειχνωντας την αγανακτηση τους οχι μονο στην τωρινη κυβερνηση αλλα σε ολες τις κυβερνησεις απο την μεταπολιτευση μεχρι σημερα για τις λανθασμενες πολιτικες πρακτικες που ακολουθουθησαν και οδηγησαν τη χωρα στη χρεωκοπια. Μια χρεωκοπια ενδεδυμενη την προσωπιδα της μη χρεωκοπιας.
Ολα αυτα οδηγουν σε ενα φαυλο κυκλο  με λεφτα που υπαρχουν, αλλα στην πορεια εξαφανιστηκαν, με σκανδαλα, πολιτικες υπεκφυγες  και ενα εξαθλιωμενο λαο στη μεση, τοσο στην τσεπη του, αλλα ακομη περισσοτερο στην αξιοπρεπεια του.
Και ενω καποιος θα περιμενε την αναληψη ευθυνων και παραιτηση απ'τις καρεκλες, φαινεται οτι το θρασος σε μερικους εχει αντικαταστησει το φιλοτιμο που οχι μονο δεν ντρεπονται με ολη τη σημασια της λεξεως αλλα μας κατηγορουν οτι "μαζι τα φαγαμε".
Ε, λοιπον κυριοι δεν τα φαγαμε μαζι. Η μοναδικη συσκευη Siemens στο σπιτι μου ειναι μια σκουπα και αυτη ουτε καν δικη μου αλλα της μανας μου και προς πληροφορηση ορισμενων ουτε εχω στην κατοχη μου οικοπεδα στο Βατοπεδι.
Οι "Αγανακτισμενοι", πληθαινουν μερα με τη μερα με αποκορυφωμα τη χτεσινη συγκεντρωση στο στο Συνταγμα που ξεπερασε τους 150.000! Πρωτοφανης αντιδραση που περιγραφει με τον καλυτερο τροπο οτι επιτελους ο κομπος εφτασε στο χτενι κι ηρθε καιρος πληρους ανασυγκροτησης και αναδιαμορφωσης της πολιτικης ζωης.
Εχθες, λοιπον 5/6/2011,  παρακολουθουσα την πρωινη εκπομπη στο Mega "Mega Σαββατοκυριακο" με καλεσμενο τον Στελιο Ραμφο, ενα σπουδαιο Ελληνα φιλοσοφο και συγγραφεα.
Συμφωνα με τον ιδιο, ελαττωμα των Ελληνων που συνεβαλε με τον τροπο του στην σημερινη κατασταση, ειναι η εστιαση στη μερικοτητα, στο αποκλειστικο ενδιαφερον για το προσωπικο συμφερον αφηνοντας στην απ'εξω την το κοινο συμφερον. Ποιος μπορει να μην παραδεχτει κατι τετοιο? Αφηνοντας εξω τους προσωπικους παραγοντες που ποικιλουν στον καθενα οφειλουμε να αναγνωρισουμε το μεριδιο του Κρατους και σε αυτο. Οταν το Κρατος σε κοροιδευει και σε θυμαται μονο σε προεκλογικες εκστρατειες ταζοντας σου λαγους με πετραχειλια που στη συνεχεια οι υποσχεσεις αυτες εξατμιζονται, οταν σε χρησιμοποιει και σε χειριζεται επιδεξια σαν μαριονετα για να εκπληρωσει τους φιλοδοξους στοχους του οχι φυσικα για ενα καλυτερο τοπο αλλα για ενα πιο πολυτελες εξοχικο, οταν δεν σε υπολογιζει ως ισοτιμο αλλα σαν υποτακτικο, οταν σε υποβαλλει σε αιματηρη αφαιμαξη για να πληρωσεις τα δικα της σπασμενα απο μιζες χρονων , τοτε το ιδιο το Κρατος απομακρυνει τον πολιτη και βαζει το ιδιο την ταφοπλακα πανω στην σχεση εμπιστοσυνης κρατους-πολιτη.
Ο Σ. Ραμφος, ακομη,  τονισε πως πρεπει να δοθει στους "Αγανακτισμενους" η δυνατοτητα να εκφραστουν και να ερθουν σε επαφη με τους κυβερνωντες διαφορετικα ολο αυτο το κυμα οργης ειναι πιθανο να οδηγησει σε ακραιες συμπεριφορες.
Αυτο ακριβως χρειαζεται αλλωστε. Μια συμπραξη.
Μια συμπραξη απο αυτους που ισχυριζονται οτι μοχθουν για τη χωρα εχοντας ξεχασει ομως στην ουσια οτι ειναι παιδια της, με αυτους που πραγματικα μοχθουν τοσο για τον τοπο οσο και για την επιβιωση τους.
Ενα αλλο θεμα που εχει προκυψει ειναι εαν οι  "Αγανακτισμενοι ειναι ενα καλοδουλεμενο κινημα ή μια φουσκα που θα σκασει? "
Το μονο σιγουρο για το οποιο μπορουμε να μιλαμε ειναι η καινοτομια του νεου κινηματος και η μεγαλη ανταποκριση των πολιτων που ειχε καιρο να δει το πολιτικο προσκηνιο.
Ο καθενας κατεβαινει για να διαδηλωσει για το δικο του λογο γι'αυτο και η δυναμη του κινηματος ειναι τοσο ισχυρη. Δεν τους χωριζουν τα κομματα αλλα τους ενωνει η οργη.
Η οργη για το ενοικιο που δεν μπορει να πληρωσει, γιατις δοσεις των δανειων που πλησιαζουν κι ουτε αυτες μπορει να τις πληρωσει για μια ζωη που του ρουφανε και τις μικρες απολαυσεις που ειχε.
Χιλιαδες λογοι που κανουν τη φωνη αυτη να βγαινει καθε μερα και πιο βροντερη.
Στο χερι ολων μας ειναι να διατηρησουμε την "αγανακτηση" ζωντανη και αισθητη μεχρι να ιδρωσουν μερικα αυτια και να εισακουστουμε.
Σε αυτη τη χωρα δεν ειμαστε πιονια αλλα λαος απο τον οποιο θα επρεπε να πηγαζουν ολες οι αποφασεις κι οχι να αποφασιζουν για αυτον χωρις αυτον.
Το καζανι κοχλαζει στην ελληνικη κοινωνια με το μνημονιο να κρεμεται πανω απο τα κεφαλια ολων μας και να φανταζει πιο απειλητικο απο ποτε.
Ακομα δεν εχουμε δει τιποτα γι' αυτο πρεπει να ενωσουμε ολοι μαζι τις φωνες μας και να κατεβουμε να διαδηλωσουμε οπως ο καθενας μπορει.

Ραντεβου στο Συνταγμα, ραντεβού στις πλατείες!


5 comments:

  1. μιας και δε μένω στην αθήνα εγώ λέω "ραντεβού στο λευκό πύργο"!!! :Ρ
    συμφωνώ με όσα λες στο ποστ σου. εγώ στηρίζω την κίνηση των Αγανακτισμένων και πιστεύω ότι, αν έρθουν σε επαφή με στελέχη της κυβέρνησης και συντάξουν αιτήματα, μπορούν να καταφέρουν πολλά πράγματα. κυρίως, αυτό εύχομαι. :)

    ReplyDelete
  2. Φυσικα και μπορουν αρκει να φιλοτιμηθουν τα στελεχη στα ανωτερα κλιμακια να δωσουν βημα στο λαο που αλλωστε τους ανηκει!!

    ReplyDelete
  3. Μενουμε ΠΛατεια οποια ειναι αυτη, περνουμε λογο... ;)

    ReplyDelete
  4. Εγώ πιστεύω ότι φταίει ΚΑΙ το κράτος ΚΑΙ ο έλληνας, απλά το κράτος φταίει περισσότερο.
    Όλοι μας, μα ΟΛΟΙ έχουμε μάθει με το λάδωμα, γι'αυτό και χάνει λεφτά το κράτος. Και το κράτος έχει μάθει με το λάδωμα, γι'αυτό και χάνει λεφτά ο έλληνας. Άρα? Φαύλος κύκλος...
    Οι έλληνες σε γενικές γραμμές είμαστε ράτσα που έχουμε μάθει να τα θέλουμε όλα εύκολα, όποιο και να είναι το τίμημα αυτό και μόνο μπροστά σε πραγματικό κίνδυνο, θα φουσκώσει ο εγωισμός μας και θα κάνουμε ό,τι περνάει απ'το χέρι μας.
    Το θέμα είναι να διαχειριστούμε σωστά τον εγωισμό μας και να μην κάνουμε αυτό που θεωρούμε ευκολότερο. Και ούτε να σκεφτόμαστε αποκλειστικά το εγώ μας [και των παιδιών]. Στην προκείμενη περίπτωση, τα παιδιά του κράτους είμαστε εμείς οι έλληνες.
    Κι αυτό ισχύει τόσο για το κράτος όσο και τον καθένα μας ξεχωριστά. Όλοι μας είμαστε μαζί σε αυτόν τον αγώνα.

    ReplyDelete
  5. Ναι κι εγω συμφωνω οτι ο καθενας μας εχει το δικο του προσωπικο μεριδιο σε αυτο το γαιτανακι ευθυνων απλως οπως ανεφερα δεν μπηκα στη διαδικασια να τους αναλυσω γιατι ποικιλουν αναλογα με την προσωπικοτητα και τους λογους του καθενος οπως για παραδειγμα πολυ σωστα ανεφερες το πατροπαραδοτο λαδωμα, το βολεμα του γιοκα μας στο δημοσιο και παει λεγοντας. Ευελπιστω τωρα που πηραμε μια μικρη γευση των οσων μας γυρισαν μπουμεραγκ να αλλαξουμε σταση ζωης!!

    ReplyDelete