"Και μες στην τέχνη πάλι, ξεκουράζομαι απ' την δούλεψή της."

Friday, 12 August 2011

Δεν ξερω γιατι και δεν ξερω τι θα επρεπε.
Μη μου φοβασαι τα δακρυα δε χαθηκαν τελικα.
Ξαναγεμισαν κι ηρθαν να καθαρισουν τα ματια απο τα ονειρα και τις ελπιδες.
Μη γελας.
Ειναι τοσο ελαφρο το γελιο οταν μεσα η ψυχη πονα.
Και πονα δυνατα γιατι το μαχαιρι ξαναγυρνα πιο ακονισμενο και πιο μυτερο.
Γιατι ειναι η αρχη, η ιδια αρχη μετα απο το τελος και ξανα το ιδιο.
Μη μου νοιαζεσαι.
Δικα μου ειναι τα δακρυα δε σ' αγγιζουν.
Εγω δεν εχω λογο, μονο μπορω να ονειροβατω.
Αλλα αυτες οι ονειροβασιες παντα με κανουν και πεφτω, πεφτω, τοσο βαθια τοσο απομακρα απο εσενα και τον καθε ενα που ειναι δυσκολο να ξανανεβω. Κι ομως το κανω γιατι το ξερω πως θα ρθει η στιγμη που θα ξανακανω την ιδια διαδρομη, πιο δυσκολη και πιο θανατερη απο αυτην εδω.
Ναι, ετσι ειναι οταν περνας μεσα απο αγρια ματωμενα αγκαθια που πανω τους ειναι το δικο σου αιμα, ξεραμενο και μαυρο πια απ'τις πολλες φορες. Να νιωθεις να σκιζεται το δερμα σου και να πλημμυριζει ο τοπος κι ο πονος βασανιστικος αλλα οφειλεις να τον υπομεινεις.
Γιατι? Γιατι ετσι πρεπει.
Μην με κοιτας οταν δακρυζω. Σταματα!
Ειναι στιγμες που τα δακρυα καλυπτουν τα παντα και πνιγεσαι, κοβεται η ανασα και η αβυσσος βαθαινει πιο πολυ. Γινεται πιο σκοτεινη και σε τρομαζει τοσο που κλεινεις τα ματια και περιμενεις τη βολη. Απο καπου θα ερθει αυτο ειναι το μονο σιγουρο.
Ξεθωριαζει η ψυχη και μενει διχως χρωμα κατι νυχτες σαν κι αυτη εδω. Σκετο σκοταδι.
Θα σου πω κατι αλλα μην γελασεις. Ελα πιο κοντα.
Μερικες φορες το σκοταδι ειναι πιο ομορφο απο το φως. 
Κρυβει καλα αυτα που πρεπει να κρυφτουν και σε αγκαλιαζει με στοργη, γινεσαι ενα με αυτο.
Σε κουρασα ομως πιστευω.
Νομιζω οτι ηρθε η ωρα να αρχισω να ανεβαινω παλι το δρομο μου.
Γιατι στο υποσχεθηκα,
οτι θα μαι παντα εκει να σε κοιτω και να γελαω.
Κι αν σε κοιτω και τα ματια μου καμια φορα δακρυσουν, μην ξεγελιεσαι.
Δεν ειναι τα ματια μου που κλαινε, αλλα η καρδια μου.