"Και μες στην τέχνη πάλι, ξεκουράζομαι απ' την δούλεψή της."

Friday, 7 October 2011

Νιωθω μια διακαη αναγκη να γραψω χωρις να ξερω τι. Λενε οτι οταν ξεκινας να γραφεις οι λεξεις αρχιζουν και παρατασσονται απο μονες τους σε γαιτανακι προτασεων.
Αυτο κανω κι εγω τωρα.
Ξεκιναω να γραφω διχως σκοπο αναρρωτωμενη αν θα καταφερω να βγαλω κατι.
Να βγαλω κατι?
Τι εννοω με αυτο? Ουτε κι η ιδια ξερω.
Ισως ειναι μια υποτυπωδης αποτυπωση των οσων επιθυμω να αγγιξω με τη γραφη. Θα θελα να μπορω να αγγιξω καθε θεαρεστη μα και καθε παραπεταμενη εννοια οπως ενας ανδρας αγγιζει μια γυναικα στο παιχνιδι αποπλανησης Ω, ναι τοσο γλαφυρα και βασανιστικα ομορφα οπως ανατριχιαζει το σωμα σε καθε επαφη. Δυνατα μα και γαληνια σιναμα.
Να μπορεσω να αποτυπωσω ολα αυτα που υπαρχουν με λεξεις στο χαρτι και το χαρτι να μην μπορει να αντεξει το βαρος τους γιατι δε θα κρυβουν μονο την ορατη καταγραφη γεγονοτων αλλα την εκθεση ψυχης εμψυχων και αψυχων.
Μερικες φορες ειναι πιο ευκολο να γραπωσεις την ψυχη απο κατι που δεν εχει καν, απο το να βγαλεις την ψυχη σε ενα συναισθημα, σε μια ιδεα, απο μια Ιδεα υπερτατη και υπερλαμπρη σαν φωτεινο αστρο σε καταμαυρο ουρανο.
Αλλα απαντηστε μου σε κατι:
Γιατι παντα προσεχουμε το αστερι κι οχι τον χαωδη ουρανο που καταπινει αδηφαγα το βλεμμα μας με μια διαστροφικη ευχαριστηση και αυταρεσκεια?
Πως ειναι δυνατον ενας ολοκληρος ουρανος να κρυβεται πισω απο ενα αθωο αστερι οσο αθωο μπορει να χαρακτηριστει οταν ηθελημενα ή εξ' αμελειας συνεργει στο βρωμικο αυτο παιχνιδι?
Τοσο βρωμικο οσο ενας βουρκος που κοχλαζει κι η ανασα του γλυφει το λαιμο του καθενα απο εμας που ανεμελα και αβιαστα προσεχουμε το "κερασακι" στην τουρτα κι οχι την τουρτα. Μηπως πεινασατε? Μηπως θα θελατε λιγο καλοψημενο "θελω" με ενα καλο κρασι αυταπαρνησης? Ή μηπως ενα γερο χαστουκι για να ξυπνησετε κι εσεις κι εγω μαζι με σας και να παρουμε τα "θελω" μας στα χερια μας? Ναι, να τα κρατησουμε σφιχτα στα δυο μας χερια και να παλεψουμε γι'αυτα, να φτασουμε στα ακρα των ακροτητων και στις ακροτητες των ακρων.
Οταν αποφασισεις να λερωσεις τα χερια σου για κατι που ποθεις δεν υπαρχει γυρισμος.
Ευθεια μ' ακους? Ευθεια!