"Και μες στην τέχνη πάλι, ξεκουράζομαι απ' την δούλεψή της."

Wednesday, 14 December 2011

Περα απο το θανατο.

Εισαι εδω;
Με συγχωρεις αλλα αργησα.
Δεν σ'ακουω ομως. Εισαι εδω;
Θα καθισω λιγο. Περιεργο.
Ξαφνικα με πιασε ενας πονος.
Τοσο δυνατος λες και παλευω μεσα σε κυματα
Κουραζομαι,
δεν αντεχω την παγωμενη πνοη της θαλασσας ετσι οπως με ξεσκιζει
φοβαμαι.
Τι ειναι αυτη η ευωδια; Θυμιαμα;
Απο ποια πηγη αναβλυζει μεσα σε τουτη τη σιγη;
Μιλησε μου αγαπη μου! Ακομα να ρθεις;
"..μεχρι να τους χωρισει ο θανατος" ελεγε εκεινος ο γερακος θυμασαι;
Λιγα ηξερε κι εκεινος, δε συμφωνεις;
Οι ανθρωποι ειναι αδυναμοι οταν περπατανε μονοι, οταν βρουν το ομως το κομματι εκεινο του μισου τους που τους λειπει γινονται Αθανατοι.
Νικουν το θανατο δηλαδη καρδια μου.
Εγω σε βρηκα εδω και καιρο, θυμασαι; Η δικη μας τελειωση ανοιξε τουτη δω την πορτα για να διαβουμε, να περασουμε μαζι το τρομερο αυτο κατωφλι.
Ετσι ειναι ο Παραδεισος στο θανατο, ομως; Ησυχος και λαμπερος;
Που εισαι αγαπη μου; Δεν ηρθες;
Αρχιζω και φοβαμαι μ'ακους;
Θελω το σκοταδι μαζι με το θορυβο σου.
Τα βαρυγδουπα φιλια σου να μου σπασουν τα αυτια.
Που εισαι?
Δεν ειναι η μοναξια του θανατου που με ζωνει αλλα η δικη σου ελλειψη που αδυνατω να χωρεσω στο κενο αυτο τοπιο απο χρωμα.
Μιλησε μου αγαπη μου, που εισαι; 


-Ησυχασε, εδω ειμαι .

No comments:

Post a Comment