"Και μες στην τέχνη πάλι, ξεκουράζομαι απ' την δούλεψή της."

Thursday, 15 December 2011

Η Αγαπη και η Φωτια

Θα σας πω μια ιστορια για την αγαπη και τη φωτια.
Η φωτια που λετε ειναι η διδυμη αδερφη της αγαπης.
Ω, ναι της αγαπης!
Δε θα ναι η πρωτη φορα που το ακουτε αλλα ισως ειναι η πρωτη φορα που θα ακουσετε την ιστορια.
Για να δουμε...
Μια φορα κι εναν καιρο ηταν αυτες οι δυο αδερφες, η Αγαπη και η Φωτια.
Μεσα στο ανθος της ηλικιας τους δε θα τις ξεχωριζες.
Ομορφες κι οι δυο, ψηλες και ντελικατες με τα φουστανια τους να ανεμιζουν στο αερακι ηταν σαν δυο σταγονες νερο μεχρι να τις γνωρισεις.
Τοτε θα τις ξεχωριζες και μονο απο τη μιλια.
Η Αγαπη ηταν μια καλοσυνατη και γλυκυτατη κοπελα που καταφερνε να κερδιζει τις εντυπωσεις οπου και βρισκοταν, ο,τι και να ελεγε. Ηταν αδυνατο να μην κοιταζες τα ματια της και να μην μαγευοσουν απο τις σπιθες που πετουσαν.
Η Φωτια απο την αλλη με το φλογερο ταμπεραμεντο της ηταν πιο ιδιοτροπη και αποτομη και αυτο  ξενιζε πολλες φορες τους αλλους σε αντιθεση με την αδερφη της.
Ετσι με τον καιρο η ζηλεια φωλιασε στην καρδια της Φωτιας κι αρχιζε να αντιπαθει την αδερφη της και οσους προτιμουσαν εκεινη. Παρ'ολα αυτα η Αγαπη δεν επαυε να την υποστηριζει και να δικαιολογει την συμπεριφορα της.
Την αγαπουσε πολυ.
Ωστοσο, η μονη σκεψη που βασιλευε πια στο μυαλο της Φωτιας ηταν να εξαφανισει με καποιο τροπο την Αγαπη. "Πρεπει να την εξαφανισω" ελεγε και ξαναλεγε στον εαυτο της.
Δεν ειναι λιγες οι ιστοριες με μαγισσες, ετσι λοιπον και στη δικη μας η Φωτια απευθυνθηκε σε μια γρια μαγισσα ωστε να απαλλαχθει απο τη αδερφη της.
"Δωστης να πιει αυτο" ειπε χαιρεκακα εκεινη και η Φωτια εσπευσε να αρπαξει το μικρο μπουκαλακι με το παχυρρευστο υγρο που περιειχε.
Την επομενη μερα εκανε πολυ ζεστη κι ετσι με την πρωτη ευκαιρια που διψασε η Αγαπη προσφερθηκε η Φωτια να της δωσει να ξεδιψασει κατι. Βεβαια, φροντισε μεσα στο νερο που της εδινε να εχει ηδη ριξει το φιλτρο εκεινο που της ειχε δωσει η μαγισσα.
Μολις το ηπιε εξαφανιστηκε μεμιας.
Σαν να ανοιξε η γη και την καταπιε.
Η Φωτια ενουσιαστηκε τοσο πολυ που ουτε ενδιαφερθηκε για το τι εγινε η αδερφη της.
Καθως περναγε ομως ο καιρος και η πικρια της Φωτιας εσβησε αρχισε να της λειπει η Αγαπη.
Ετσι αρχισε να την ψαχνει παντου αλλα οι προσπαθειες της δεν εδιναν καρπους.
Στο τελος αποφασισε να παει παλι σ' εκεινη τη μαγισσα και να τη ρωτησει που βρισκεται η αδερφη της.
Βρισκεται παντου και πουθενα. Σε χρυσο κλουβι μεσα σε σωματα αναλωσιμα που οι ανθρωποι ονομαζουν "καρδια".
-Τι εκανα; φωναξε με δακρυα να πνιγουν τα καταπρασινα ματια της.
-Αυτο επρεπε να το σκεφτεις πριν θελησεις να τη διωξεις.
Τα μαγια δε λυνονται, ανοητη.
-Κανε κατι γρια μαγισσα! Κανε κατι σε παρακαλω θελω να ξαναδω την αδερφη μου οποιο κοστος κι αν εχει η επιθυμια μου αυτη.
-Υπαρχει ενας τροπος.
Θα σε κανω φωτια κι ετσι θα μπορεις να βλεπεις την αδερφη σου σε καρδιες που αγαπανε αλλα μη βιαστεις να χαρεις.
Γιατι οι ανθρωποι δεν αγαπανε πια.
Κι ετσι εκεινη η μαυροφορεμενη γρια μαγισσα μεταμορφωσε την Φωτια στη φωτια που ξερουμε εμεις στις μερες μας και τη βλεπουμε οταν καιγεται ενα ξυλο.
Και ειχε δικιο εκεινη η μαγισσα.
Οι ανθρωποι εχουν αποξενωθει, ζουν μοναχικα ή με παρεα της μιας νυχτας που ξεγλιστραει το πρωι και παλι μενουν μονοι κι αδειοι. Περναει η μερα κι ερχεται η νυχτα και παλι βγαινει ο ηλιος κι παλι το φεγγαρι κι εκεινοι μενουν σταθεροι απορροφημενη σε μια ζωη ανουσια και φορτικη που απειλει να τους απομυζησει ο,τι ομορφο εχουν μεσα τους. Γνωστοι κι αγνωστοι ολοι ξενοι μεταξυ τους, ξενοι.
Παρ' ολα αυτα, τυχαινει καμια φορα δυο ανθρωπινες ζωες να συναντηθουν και να δημιουργηθει ενα παραμυθι ομορφο σαν αυτα που μας λεγανε οι γιαγιαδες για ερωτες αιωνιους και δυνατους.
Καθε τετοια φορα που συμβαινει δυο ανθρωποι να αγαπηθουν και τυχει να σταθουν μπροστα στη Φωτια οι φλογες της φουντωνουν δυνατα και χαρουμενα που ξαναβλεπει την Αγαπη μεσα στις καρδιες τους.
Ειναι η μοναδικη φορα που οι δυο αδερφες σμιγουν ξανα.




4 comments:

  1. Υπέροχο. Συγκινήθηκα. Δικό σου;

    ReplyDelete
  2. Ναι δικο μου! Ευχαριστω! :)

    ReplyDelete