"Και μες στην τέχνη πάλι, ξεκουράζομαι απ' την δούλεψή της."

Saturday, 31 December 2011

Η Μηχανή του Χρόνου.

Καθώς κάπνιζα ένα από τα τελευταία μου τσιγάρα και ο καπνός που έβγαινε παχύς και πυκνός από το στόμα μου, διαχεόταν στον χώρο, δημιουργούσε ένα τείχος ανάμεσα σε μένα και στον ήλιο που ξεπρόβαλλε δειλά-δειλά πίσω από την θάλασσα. Μηχανευόμουν τρόπους για να αλλάξω το σκηνικό, για να γυρίσω τον χρόνο πίσω. Χωρίς να καταλάβω πως, ξεπήδησε από την «κόγχη» του μυαλού μου μια τρελή, παλαβή, αλλά εντελώς απέλπιδα ιδέα….
Ας ξεκινήσω σύμφωνα με τα πεπραγμένα μου λοιπόν. Αρχικά όλα ξεκίνησαν κατά την διάρκεια της παιδικής μου ηλικίας. Είχα τρελά όνειρα εγώ ή τουλάχιστον πίστευα σε ένα όνειρο πέραν κάθε φαντασίας. Ήθελα ο κόσμος που ζω να μην έχει την μορφή και την υφή που γνωρίζουμε σήμερα, αλλά μέσα σε αυτόν να υπήρχαν μάγοι, δράκοι, μεταφυσικά πλάσματα και ότι μπορεί να χωρέσει ο νους ενός φαντασιόπληκτου.


Δεν σας κρύβω πως πολλές φορές το ευχήθηκα κιόλας. Μεγαλώνοντας βέβαια κατάλαβα πως όλα αυτά τα υπερφυσικά, μεταφυσικά και άλλοτε απόκοσμα όντα ήταν εφικτό να ζουν μόνο στην φαντασία μου. Αναζήτησα τότε κάτι πραγματοποιήσιμο, γήινο θα έλεγα…
Στα πρώτα σκαλοπάτια των εφηβικών μου χρόνων, εκεί που η τρέλα σου χτύπα για πρώτη φορά την πόρτα, άρχισε να μπαίνει μέσα μου το μικρόβιο της γνώσης, και έτσι ξεκίνησα να διαβάζω ιστορικά βιβλία, αλλά και βιβλία για μεγάλους εφευρέτες όπως ο Νεύτων, ο Τέσλα η ο Έντυσον (αν συνυπολογίσετε και τα κατάλοιπα της φαντασίας τον παιδικών μου χρόνων, καταλαβαίνετε πως μερικές φορές δημιουργούσα ένα συνονθύλευμα φανταστικών και πραγματικών ιστοριών, αρκετά επικίνδυνων για την ψυχική μου υγεία). Ήθελα που λετε να κατανοήσω το μεγαλείο του έργου τους και με κυρίευε ένα πρωτόγνωρο δέος κάθε φορά που αντιλαμβανόμουν το εύρος των ικανοτήτων τους. Κάπου βαθιά μέσα μου, στις πιο ανεξερεύνητες πτυχές του εγώ μου, είχα διακαή πόθο να υλοποιήσω κάτι μοναδικό, κάτι ανεπανάληπτο, κυρίως για την ικανοποίηση του εγωισμού μου. Δεν σου κρύβω πως ποθούσα κάτι ανάλογο των έργων τους. Βέβαια δεν έβρισκα τίποτα που να μπορώ ή έστω να έχω ελπίδες να πραγματοποιήσω και να είναι άξιο αναφοράς και κατ’ επέκταση να είναι ενδιαφέρον τόσο ώστε να το αναγάγω ως όνειρο ζωής. Έτσι κάπου εκεί τελείωναν άδοξα τα μεγαλεπήβολα σχέδιά μου για να δημιουργήσω ουσιαστικά το δικό μου «όνειρο ζωής».
Αχ, «όνειρο ζωής ή θανάτου» (τι να είναι άραγε;)

Από τότε πέρασε καιρός, πλέον ξέρω, ξέρω τι θα ανήγαγα ως «όνειρο ζωής», αλλά το μόνο που μπορώ να σας πω, είναι πως το όνειρο αυτό βρίσκεται με το ένα πόδι στην σφαίρα της φαντασίας μου και με το άλλο πόδι στον ανεκπλήρωτο πόθο μου να το υλοποιήσω....

Γιώργος Τρίχας

No comments:

Post a Comment