"Και μες στην τέχνη πάλι, ξεκουράζομαι απ' την δούλεψή της."

Sunday, 9 December 2012

Στην υγειά μας ρε παιδιά!

Ζούμε εν καιρώ κρίσης αυτό το έχουμε καταλάβει. Μέχρι και οι ντουλάπες το έχουν καταλάβει που δεν φιλοξενούν πια νέα συνολάκια από L.Vuitton και Versace, αλλά κάτι άλλα, νεοεμφανιζόμενων δημιουργών υποθέτω όπως oι Dolce Βannana και Lucci. (κάποια σχέση με τον λούτσο;) Η κρίση βέβαια δεν άγγιξε μόνο τις ντουλάπες αλλά και τα ντουλαπάκια. Ανοίγεις το ντουλαπάκι και ναααα! Ξεχύνονται μυριάδες από μέσα τα χάπια, πάντα με ποικιλία (απεχθάνομαι τη μονοτονία). Ηρεμιστικά, αγχολυτικά, υπνωτικά άντε και κανά παυσίπονο άμα σε πιάσει κανάς πόνος και δεν ευκαιρείς το 70άρι του γιατρού. Ωραία περνάμε, δε νομίζετε; Αλλά όλα γίνονται με στρατηγική! Τάξις και στρατηγική! Αντί, να χαλάς ευρά (ένα ευρώ- πολλά ευρά- και πιστέψτε με είναι ΠΑΡΑ πολλά) από δώ κι από κει, τα μαζεύεις όλα μια και καλή για το Ύστατο Χαίρε κι έχοντας κάνει οικονομία δίνεις κι ένα πουρμπουάρ στους 4 που τους έπεσε η μέση να σε κουβαλάνε. Έτσι σε θέλω, κουβαρντά στο τέλος, γιατί κατά τον υπόλοιπο βίο δεν μπόρεσες βρε καψερέ. Αμάν! πλησιάζουν και Χριστούγεννα, πώς μου διέφυγε! Άλλη μανούρα κι από κει. Γιατί εμείς καλά τα κανονίσαμε, ούτε εξόδους, ούτε τουαλέτες και παπιγιόν αλλά αυτό το σκατόπαιδο δεν λέει να καταλάβει πως λεφτά ΚΑΠΟΥΤ. Μα φταίει κι αυτός ο Jumbo-Τα παιχνίδια είμαστε εμείς (κολλητός του Στουρνάρα υποθέτω) που λανσάρει τα παλιοπαίχνιδά του σε Τιβί και Ραδιόφωνο κι ο μικρός αφηνιάζει! "Θέλω το νέο τηλεκατευθυνόμενο όχημα CARS ULTIMATE RS McQUEEN παρακαλώ!" (όπου "παρακαλώ" βλέπε κλάμα και φωνές). Και πες ότι με το δώρο των Χριστουγέννων το παίρνεις τ' αυτοκινητάκι να χαρεί και το παιδί και μαζί τα αυτιά σου που ηρέμησαν απ' τα ουρλιαχτά. Τα μελομακάρονα και τους κουραμπιέδες πού τα πας; Δε θα φας ένα μελομακάρονο μες στις Γιορτές για να υποδεχτείς το μικρό Χριστό; Θα φας! Κι όχι ένα, αλλά ένα κουτί ολόκληρο. (τι δικαιολογίες βρίσκει ο άνθρωπος για να μασαμπουκώνει ασύστολα!) Αμ, η Βασιλόπιτα; Χωρίς βασιλόπιτα πως θα γίνει μάχη για το ποιος θα κερδίσει το φλουρί; Πλέον βλέπεις, είναι θέμα τιμής αφού δεν κερδίζουμε αληθινά λεφτά, να κερδίσουμε έστω τα τσίγκινα. And last but not least που λένε κι οι "φίλοι" μας οι Αγγλοσάξωνες έρχεται η μέρα που τα κουδούνια στήνουν σωστό κοντσέρτο! "Να τα πούμε;" Όχι, μικρή μου να μην τα πεις, κι επειδή δεν μπορώ να στο πω κατάμουτρα σε κοιτώ από το ματάκι της πόρτας να απομακρύνεσαι περίλυπη. Μα έχεις κι εσύ κάτι απαιτήσεις; Εδώ δεν έχω να πληρώσω τη ΔΕΗ θα  δώσω σε σένα που μου τραγουδάς και φάλτσα κιόλας;
"Είναι πολλά τα λεφτά Άρη" αντηχεί μες στα αυτιά μου ο Καλογήρου σαν το Πνεύμα των Χριστουγέννων και μου σηκώνεται η τρίχα! Πολλά τα λεφτά που χρωστάμε κι αυτά που χρειαζόμαστε για το ζην. Το Εὖ αφήστε το πήγε περίπατο για τσιγάρα. Τι κατάντια, να ζεις απλά για να ζεις. Σε τι απελπισία να χαν έρθει όλοι όσοι αυτοκτόνησαν κι όλα αυτά τα γεροντάκια που απειλούν να αυτοπυρποληθούν άραγε; Και πόση οργή προκαλούν αυτά τα ανάλγητα, παγωμένα πρόσωπα των εθνοπατέρων στο γυαλί με τα γνωστά τους «θα, θα ανακάμψουμε» κι άλλες τόσες μπουρδολογίες. Μας δείχνουν μία πόρτα που καλά θα κάνουμε να μην διαβούμε το κατώφλι. Αγώνας και πάλι αγώνας - όχι αυτός του ΚΚΕ, άλλος άλλος- για να κρατήσουμε έστω και λίγη από την αξιοπρέπειά μας. Αλλά αγώνας δε γίνεται χωρίς υγεία. Το καταλαβαίνεις μόλις πέσεις στο κρεβάτι κανά διβδόμαδο με γρίπη και ο πυρετός σε κάνει να βλέπεις αστράκια κι όλα τα Star Wars μαζί. Γιατί άπαξ και μπεις στο "κουτί" που λένε και στο χωριό μου εκεί κάτου στην Ηλεία, αυτό ήταν. Δεν έχει πίσω ούτε μπρος.

Και στην τελική λεφτά είναι τι σκατά; Πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά μας θα ΄ναι. Άντε τσουγκρήστε κανά αυγό και στην υγειά μας ρε παιδιά που λέει κι ο Σπύρος (ο Παπαδόπουλος βεβαίως, βεβαίως!).


Sunday, 28 October 2012

Όλγα η πονόψυχη

Οι λαμπροί ευεργέτες όρθωναν πάντοτε το αναστημά τους ως αρωγοί σε δύσκολους καιρούς. Ένας τέτοιος φωστήρας αποδείχθηκε και η πρώτη κυρία του δελτίου είδήσεων του Mega Όλγα Τρέμη, η όποια σύμφωνα με δημοσιέυμα του περιοδικού Hot Doc είχε επαγγελματικές σχέσεις με εμπόρους όπλων. Πιο συγκεκριμένα, η δημοσιογράφος ήταν αντιπρόεδρος της εταιρίας Quattro κατά την περίοδο υπογραφών για σύμβαση δεκάδων εκατομμυρίων με την πολεμική βιομηχανία για την προβολή και την προώθησή της.  Επιπλέον η συγκεκριμένη εταιρεία είχε υπογράψει σύμβαση για την προώθηση και την επικοινωνία της EADS ΑΕ, κατασκευάστρια εταιρεία πολεμικών αεροσκαφών.
Η απάντηση της Όλγας άμεση και μάλλον προβλέψιμη, ζητώντας ως αποζημίωση τρία εκατομμύρια ευρώ από το Hot Doc του Κώστα Βαξεβάνη για λόγους ηθικής βλάβης. Στην ίδια αγωγή το Ολγάκι τονίζει πως η όποια συμμετοχή της στην εν λόγω εταιρεία έγινε εντελώς αφιλοκερδώς. Τζαμπέ βρε παιδάκι μου πώς το λενε! Εύγε! Συνεταιρίζεσαι στα φιλικά και ανιδιοτελώς όπως ισχυρίζεσαι τουλάχιστον με εμπόρους όπλων. Άραγε, να σ' αρέσει που τα όπλα που προωθείς και λαμποκοπούν στις προθήκες είναι τα ίδια που σκοτώνουν καθημερινά χιλιάδες ανθρώπους; Ή απλά απάντησες ό,τι πρόχειρη κουταμάρα σκαρφίστηκες απλά για να μη σε εμπλέξουν με παράνομες πληρωμές δημοσιογράφων;
Και μετά αναρρωτιόμαστε πού τα βρίσκουν τα λεφτά και τις ελβετικές καταθέσεις οι μεγαλοδημοσιογράφοι με το μισθό των τριών κι εξήντα; Ξεχνάμε τον "κομιστή" Θεμάκο και τα 5 εκατομμύρια; Όχι, δεν ξεχνάμε.
Σταμάτα κυρία Τρέμη, να τρέμεις την αλήθεια και αποδέξου τι πραγματικά είσαι. Είσαι αυτό που στις δημοσιογραφικές σχολές και τα πανεπιστήμια σου μάθανε να πολεμάς. Τη μίζα, το χρήμα.  Αντί, λοιπόν να ζητάς εκατομμύρια ευρώ λες κι αυτά που έχεις δε σου φτάνουν ανάλαβε τις ευθύνες σου και πριν ξεκινήσεις το βραδινό δελτίο σαν καλό παπαγαλάκι που είσαι κοίτα την κάμερα και πες αυτό που πραγματικά θες να πεις:
Είμαι η Όλγα και έχω φάει πολλά λεφτά από υψηλές κομματικές κεφαλές για να σας παραπληροφορώ και να σας κατευθύνω όπου με έχουν διατάξει αποκρύπτοντας ό,τι δε βολεύει αυτούς που δε βολεύει.
Γιατί, κυρία Όλγα δημοσιογράφος δεν είναι αυτός που τα παίρνει, αλλά αυτός που στο τέλος της μέρας έβγαλε την αληθινή είδηση και το βράδυ θα κοιμηθεί ήσυχος.

Ζήτω η ελληνική Δικαιοσύνη!

«Να λες πάντα την αλήθεια, γιατί είναι ατιμωτικό για τον ελεύθερο άνθρωπο να θεωρείται ψεύτης.» 
Σοφοκλής.

Μία ημέρα πριν την επέτειο του ΟΧΙ η ελληνική δικαιοσύνη βροντοφωνάζει ένα τεράστιο ΝΑΙ  στην καταρράκωση όποιου ήθους και Δικαίου είχαν απομείνει πλέον σ΄αυτή την καψερή τη χώρα.
Ένταλμα σύλληψης αυτεπαγγέλτως από την Εισαγγελία Πρωτοδικών της Αθήνας εκδόθηκε για το δημοσιογράφο Κώστα Βαξεβάνη για παραβίαση του Νόμου περί προσωπικών δεδομένων, ο οποίος δημοσίευσε την πολυσυζητημένη λίστα Λανγκάρντ στο περιοδικό του Hot Doc.  
Η ημέρα, λοιπόν που η αλήθεια φιμώθηκε και με το νόμο έφτασε, καθίζοντας στο "εδώλιο" έναν δημοσιογράφο όπου μέσα στο ψεύδος και την διαστρέβλωση έπραξε το καθήκον του και έδωσε στο φως της δημοσιότητας τα ονόματα όσων περιλαμβάνονταν στη λίστα φωτιά των τελευταίων ημερών. Η Δικαιοσύνη έπειτα από χειμερία νάρκη χρόνων, ξύπνησε από το νήδυμο ύπνο της για να κυνηγήσει την ανομία, να βρει τον ένοχο και να λάμψει η αλήθεια, μόνο που για ακόμη μια φορά το συμφέρον και το χρήμα σφράγισαν για τα καλά τα μάτια της. Αντί να διωχθούν ποινικά όσοι επί τόσο καιρό κερδοσκοπούσαν εις βάρος του λαού, ενός λαού που επί καθημερινή βάση απομυζάται με μνημόνια και παραμνημόνια, αντί να μπει ένα τέλος στους λαικισμούς που μόνος σκοπός τους είναι η εξασφάλιση μιας έδρας στη βουλή ή ένα γερότερο κομπόδεμα, ο νόμος παίρνει για ακόμη μια φορά το μέρος των ισχυρών. Ένα μεγάλο μπράβο κυρίες και κύριοι στην πατρίδα μας, μία πατρίδα που κατάντησε να τρώει τα παιδιά της υπηρετώντας αδιαλλείπτως το χρήμα.
Ως πότε θα ανεχόμαστε αυτή την ισοπέδωση;

Sunday, 30 September 2012

Οκ "δεν" τρεχει τιποτα.

Ω ναι φιλτατοι συμπλογκερς και αναγνωστες επιστρεψαμε με καινουρια αναρτηση μετα απο πολυ καιρο!
Που λετε αφ' οτου επεστρεψα χτες απο το Indie Festival στο Πεδιον του Αρεως, ηρθα σπιτι και αρχισα τις σκεπτοφιλοσοφιες μου με αφορμη ενα νεο τραγουδι που εσκασε μυτη εδω και λιγο καιρο. Μετα την βομβα μεγατονων του Παντελιδη ερχεται τωρα η αοιδος Στικουδη να μας τραγουδησει ωσαν αλλη μεγιστη ραπερ χιπχοπου πως "οκ δεν τρεχει τιποτα". Κι ομως, εγω βλεπω να τρεχουν πολλα θεματα με την ελληνικη και ξενη βεβαια τραγουδοβιομηχανια. Πρωτος διδαξας ο κυριος (θου Κυριε φυλακην τω στοματι μου) Μπιμπερ- πανα μπεμπιλινο. Αυτο το αμουστακο αγορι που γι' αυτο λιωνουν και λιποθυμουν σου λεει εκατομμυρια κοριτσια - που ξεχασαν να μας αναφερουν πως αυτα τα κοριτσια καποια φλατζα θα χουν καψει-  Στο θεμα μας ομως. Αυτη η μεθοδευμενη και στοχευμενη πλυση εγκεφαλου της νεας γενιας με σαβουροτραγουδα εχει ξεφυγει εδω και καιρο.  Φαινεται αυτη τη φορα και στα dislikes που εχει αποσπασει το "οκ" της Κατερινουλας - 651 likes, 4,715 dislikes - Να λεμε κι ευχαριστω που δεν αποχαυνωθηκαμε κι εντελως δηλαδη. Ωστοσο δεν ειναι λιγοι οι φανς της νεανιδος που εσπευσαν να την υπερασπιστουν λεγοντας με την κλασικη τσιριχτη και τοσο εκνευριστικη φωνουλα τους: "ελατε τωρα, δεν βλεπετε πως οι στιχοι ειναι σοβαροι;" Μα ναι καλε μου ανθρωπε δεν το ξερες; Οι στιχοι κρυβουν ενα βαθυστοχαστο κοινωνικοπολιτικο νοημα: "Οκ, δεν τρεχει τιποτα, τρεχει μονο η γλωσσα μου." Απανταει η αοιδος, μπρε τζανεμ, σου λεω στα κακως κειμενα που αφορουν το προσωπο της. Κοιτα Κατερινουλα, το ξερουμε βρε πως τρεχει μονο η γλωσσα σου και εγω μαζι σου ειμαι και καλα λεει ο σοφος λαος "μαθε τεχνη κι ας τηνε" αλλα ειναι αναγκη να το κανεις βουκινο; Τς τς...  Λοιπον, λοιπον, για να παρουμε τα πραγματα απο την αρχη.
Δεν αφοριζω κανενα ειδος μουσικης εκτος βεβαια απο λιγες εξαιρεσεις: γαβ γαβ! εμ με συγχωρειτε! Του λοιπον (και τσουκνιδων μη σας πω), τα ποπακια ειναι ενα καλο αγχωλυτικο για να παρταρεις το καλοκαιρακι και γενικα να το ριξεις εξω. Παρενθεση! Η παλια ποπ αγορινες και κοπελουδες να σημειωσουμε πως ουδεμια σχεση εχεi με το εκτρωματικο υβριδιο που της κοτσαρανε για απογονο. Οχι τιποτα αλλο, αλλα για να λεμε και του γκαβου το δικιο.
Προσωπικα η ποπ δεν ειναι το ειδος μου αλλα υπαρχουν καλλιτεχνες που την υποστηριζουν και μπραβο τους. Αλλα....! Το να βλεπω ενα κοριτσοπουλο που μεχρι προτινος τραγουδαγε
".... σα να νομιζεις πως θα παιξουμε σε τσοντα
ομως κι εκει παλι σε βλεπω αποντα
βαλε μεσα τη γλωσσα(κολλημα με τη γλωσσα αυτο το κοριτσι) μοιαζεις λιγο με σκυλο
σα παιδι για τα θεληματα μαλλον θα σε στειλω" να θελει να ψεξει τα στραβοπατηματα του κοινωνικοπολιτικου γιγνεσθαι ε αυτο παραπαει δε νομιζετε; Ηρθε ποτε κανας Dio ή κανας Gillan να τραγουδησει για γλωσσες και τσοντες; Εκαστος εφ' ω εταχθη. Για τα ποπακια μια χαρα κανει το Κατερινιω και τα φωνητικα της κανει και τα ολα της. Γιατι σωνει και ντε να μου την κανουν Εμινεμ, δεν το καταλαβαινω. Για να κλεισω τη σημερινη αναρτηση και να βαλω μια ταπα στην πολυλογια μου αντικρυσα εψες το βραδυ γνωριμα προσωπα και μη, να χτυπιουνται στα underground stages και σκεφτηκα πως η ελπιδα πεθαινει παντα τελευταια. Ισως τελικα επιζησουμε μερικοι Δον Κιχωτες της μουσικης που ζηταμε κατι περαν Στικουδη, Παντελιδη, Φαλτσίδη και Αφωνίδη και καπου, καποτε, ξαναδει η Μουσικη τις παλιες της δοξες.
May the force be with you.

Saturday, 23 June 2012

Δρόμοι Ιστορίας

Δρομάκια και πλακόστρωτα, κάθ' ένα με με τη δική του μιλιά μοιάζουν να μ' ακολουθούν,
να με παίρνουν στο κατόπι και να ψιθυρίζουν σιγανά τις ιστορίες από το πολυκαιρισμένο τους βιβλιο:

 "Εμεις δεν ειμαστε δρόμοι!

Ξερή γη μας γέννησε τούτος δω ο κόσμος. Πάνω μας περπάτησαν οι ανδρείοι που σου μάθαν στα θρανία, κι ομως δεν τους ξέρεις! Τα παλαιά τα χρόνια, καθώς μας εξεδίπλωναν με τον βηματισμό τους, άκουγες ιδέες ατόφιο διαμαντικό τόσο ακατέργαστο και λαξεμένο συνάμα στους ορίζοντες του Στοχασμού που κι οι πέτρες έσταξαν μυαλό και σκέψη.
Εδώ πρωτοξεκίνησαν οι γιοι του Δευκαλίωνα και γέννησαν τους δικούς σας Πατέρες.
Οντότητες καλοσχηματισμένες με θαλερό το πνεύμα και το σώμα, δε διστάσαν ποτέ να ριχτούν μπροστά στα θεριά.
 Πάλεψαν για σας, σκοτώθηκαν για σας και σας εσώκλεισαν μέσα στην αιώνια κι ανέγγιχτη παρακαταθήκη τους.
Τους εσυναντήσαμε όλους. Από τους προγενέστερους ως τα νιά τα παλικάρια.
Τον Διαλεκτικό, το Σταγειρίτη , τον γραφέα του "Συμποσίου", αλλα και τους τραγικούς, τους κωμικούς.
Ατενίσαμε το Μακεδόνα με τ' άλογό του να ταξιδεύει τα σύνορα σε μονοπάτια άγνωστα, απροσπέλαστα και στον οφθαλμό.
Φτάσαμε στους Σύγχρονους. Αυτοί μας τάισαν την πιο νόστιμη τροφή, στην πλώρη μας προς της Ιθάκη.
Μα τωρα αγνώμονα τα τέκνα, τους γύρισαν την πλάτη, βαλθήκαν να κοιτάξουν κατάματα τον Ήλιο. Δεν ξέραν πως το τίμημα θα 'ναι κι ακριβό;
Της αχάριστης ψυχής τα ναύλα πιο φοβερά κι απ' του Αχέρωντα πέσαν πάνω στις κεφαλές των ανόητων

`τουτα τα καμωμάτα είδαν οι θεοί την αποφράδα κι ανηχώρησαν προς άλλες Πεμπτουσίες.
Άφησαν τον τόπο να βουλιάζει μες σε βάλτο βδελυρό διά απογοητεύσεως των ιδίων, διότι στους θεούς δεν υπάρχει χώρος για κρυφό και μυστικό. Τα είδωλα αντικατοπτρίζονται στον μεγαλόθωρο καθρέφτη σαν το γαλαζιο τ'ουρανου απάνω στης αλός τα κύματα."

Σωπάσαν έπειτα οι δρόμοι. Σωθήκαν τα λόγια τους κι είπαν να ξεχυθούν προς άλλες κατευθύνσεις.  "Αχ! Πώς ποθώ ξανά μια μέρα να δω τον Δία να γελά στα χώματα που έλαμψαν και τότε οι κεραυνοί του!" συλλογίστηκα μ' ανυπόμονη ελπίδα.

Μα μια στιγμή έσχατος ψίθυρος γι' ακόμη μια φορά ηκούσθη βελόνα μες στο κόκκαλο:

"Μη ξεχνάς...." ζητά παρακλητικά. "Μην ξεχνάς τι και ποιος είσαι..."

Thursday, 24 May 2012

Κοιτάω το δρόμο καθώς οδηγάς. Στο μυαλό μου χίλιες δυο βρισιές να σου πετάξω κατάμουτρα. Τα κατάφερες να με νευριάσεις πάλι. Μα η αλήθεια είναι ότι δεν έκανες κάτι. Τυχαία αφορμή που με πονά, αλλά πόσο τυχαία όταν παγιδευμένη σε ένα αυτοτιμωρητικό φαύλο κύκλο, ξύνω πληγές μέχρι να ματώσουν;
Ε και; Τώρα σ' αγκαλιάζω όμως! Σςςςς παίζει το τραγούδι μας τώρα.... Και μου πες φως μου, μη φύγεις φως μου.... Κι έμεινα εδω....
Μα όχι, δεν είμαι τρελή, ίσως απλά χαρακτηρίζομαι από μεταβαλλόμενες διακυμάνσεις διάθεσης.
Έλα τώρα μη γελάς!

-Μίλα μου για την αγάπη.
-Η αγάπη....

Γιατί απορείς με τις τελίτσες; Τι άλλο να πω; Μόνο η σιωπή μέχρι τώρα περιγράφει την Αγάπη με τις πιο όμορφες και γλυκιές λέξεις που έχει ακούσει ποτέ αυτί ανθρώπου.. Άσ' τα λεξικά και τους ορισμούς. Εγώ σου μιλώ για επιβλητική σιγή που πέφτει σαν ταφόπλακα πάνω στις ανάσες, καθώς απλώνεται μες στο χώρο και διαπερνά δέρμα και κόκκαλα, λούζοντας ιδρώτα το σώμα, να εγώ έκλαψα πάλι από.... φόβο χτες βράδυ.

Φόβο μην ξυπνήσω μια μέρα και δεν δω το αυτοκινητό σου να με περιμένει κάτω από το σπίτι μου για το συνηθισμένο μας ραντεβού.
Ω, με συγχωρείς έχω γίνει πολύ ευαίσθητη τον τελευταίο καιρό, το ξέρω. Μη με παρεξηγείς ίσως φταίει η δειλία μου να σου πω τόσα γι' αυτό και τα γράφω τώρα στο λευκό χαρτί για να αδειάσουν την ψυχή μου και να γεμίσουν τούτη δω την κόλλα.
Σ' αγαπάω. Θα  γελάσουμε, θα κλάψουμε και θα τσακωθούμε κι άλλες φορές είναι βέβαιο. Ναι, ναι και μετά από 10-15 λεπτά θα γυρίσω δακρυσμένη να σου πω συγγνώμη κι ό,τι σημαίνεις το παν για μένα.
Μόνο υποσχέσου μου ότι δε θα βαρεθείς αυτή την κασσέτα. Ότι δε θα χαλάσει το κασσετόφωνο από τα χιλιοπαιξίματα. Σ' αγαπάω, αυτό δεν έχει σημασία; Ω, μη, μη σε παρακαλώ μην με κοιτάς έτσι. Εντάξει έχεις δίκιο. Θα προσπαθήσω αλλά ως εδώ μόνο αυτό μπορώ να σου εγγυηθώ.
Ώρα να σε καληνυχτίσω για απόψε θα μιλήσουμε αύριο.

Στάσου ξέχασα:
Μη βαρεθείς να μου τραγουδάς ποτέ.

Friday, 4 May 2012

Πυρετός και παρελκόμενα.

Βράζει η Αθήνα τα τελευταία εικοσιτετράωρα όχι μόνο από τον προεκλογικό πυρετό, αλλά και από τον πυρετό που προξένησε η ανακάλυψη 11 ιερόδουλων θετικών στον ιό HIV, ή αλλιώς το γνωστό σε όλους μας AIDS, έπειτα από εξόρμηση τηςελληνικής αστυνομίας στο κέντρο. ΣΟΚ, ΕΙΔΗΣΗ-ΒΟΜΒΑ και όλα τα συναφή παρέλασαν από τις λεζάντες στα δελτία ειδήσεων, εφημερίδων κτλ αναστατώνοντας χιλιάδες άνδρες κάθε ηλικίας που έβρισκαν ικανοποίηση στα λημέρια του αγοραίου έρωτα. Δάφνες ρε παιδιά, φέρτε δάφνες για να στεφανώσουμε την Αστυνομία που μας έσωσε! Μόνο που η αστυνομία άργησε λίγο (να, τοσουλάκι) να αποφασίσει να “μπουκάρει” μέσα στους εκατοντάδες παράνομους οίκους ανοχής που ανθίζει κάθε λογής αφροδίσιο. Τι ενεργοποίησε αυτή την επιχείρηση σκούπα τώρα κι όχι κανά δίμηνο πριν; Μήπως η ανάγκη ενός σκανδάλου να κρατάει παρεούλα στο σκάνδαλο Τσοχατζόπουλου για να αποπροσανατολίσουν την προσοχή μας εν όψει εκλογών; Βούηξαν τα τηλεκουτιά από τον Άκη και την “βλαχάρα” του (τα πνευματικά δικαιώματα του χαρακτηρισμού ανήκουν στους περαστικούς της Ευελπίδων) σε μια προσπάθεια να τρίξουν τα κόκκαλα του Σόλωνα και των συγχρόνων του στο φαινομενικά ελληνικό Κράτος Δικαίου. Τώρα όσον αφορά τις ιερόδουλες εδώ ταιριάζει το all time classic ουδέν κακόν αμιγές καλού. Να λέμε κι ευχαριστώ που χάρει εντυπώσεων αναδείχθηκε η σαπίλα στη νυχτερινή Αθήνα για ακόμη μια φορά. Διότι δε θα δεχθώ ποτέ ότι το Κράτος και η αστυνομία κατά συνέπεια θέλει αλλά δεν μπορεί μέσω μίας συντονισμένης και οργανωμένης εκστρατείας να εισβάλει στον κόσμο της νύχτας και να επιβληθεί τόσο σε εμπόρους ναρκωτικών, σωματέμπορους και κάθε λογής εγκληματικό καρύδι που αλωνίζει στα πεζοδρόμια έτοιμος να επιτεθεί ακόμα και σε ένα παιδί για 10€.
Θα μου επιτρέψετε όμως αγαπητοί μου να σταματήσω σε αυτό το σημείο γιατί είμαστε έτοιμοι να εισχωρήσουμε σε πιο πολύπλοκους χώρους όπως για παράδειγμα πελατειακές σχέσεις, συμφέροντα που εμποδίζουν το Ορθό και Σώφρον και ούτω καθεξής. Πίσω από την επιφανειακά “παγκάλη” Αθήνα κρύβεται η πιο αποκρουστική εικόνα, οι συκοφάντες όπως είχε δηλώσει άλλωστε κι ο Αριστοτέλης. Η διαχρονικότητα μοιάζει ως η πιο κατάλληλη λέξη να περιγράψει αυτήν την κατάσταση, αφού οι αρχαίοι συκοφάντες έδωσαν περήφανα τη θέση τους στους σημερινούς εκπροσώπους της Κράτους που συνδέονται με ξέπλυμα μαύρου χρήματος, λαδώματα, εμπλοκή στον κόσμο της νύχτας κτλ.
Καθώς έβλεπα, λοιπόν, τα πρόσωπα των οροθετικών αυτών γυναικών με τα στοιχεία τους δίπλα στις φωτογραφίες σε τηλεόραση και Διαδίκτυο κάτι επισκίασε τις σκέψεις μου ως προς το θέμα και τις κατεύθυνε σε ένα κοντινό μονοπάτι. Γιατί να βομβαρδίζεται ολόκληρος ο Τύπος σε διάστημα δύο ημερών με 11 ονόματα ιερόδουλων με AIDS και να μην γίνεται το ίδιο σε περιπτώσεις πολιτικών; Για να μην παρεξηγηθώ, φυσικά και οι Αρχές έπραξαν σωστά και έδωσαν τα ονόματα στη δημοσιότητα αποτρέποντας τον κίνδυνο μολύνσεων από την ασθένεια, για να προστατευτεί ο κατακαημένος Έλληνας που τόσο καιρό βολοδέρνει σε Φυλή και Βάθη αναψοκοκκινισμένος να κατεβάσει τα παντελόνια και να φροντίσει να κάνει τις κατάλληλες εξετάσεις.
Παρ' όλα αυτά σε θέματα πολιτικών σκανδάλων ο χρόνος ευαισθητοποίησης και κοινωνικού στιγματισμού ποικίλλει από χρόνια έως και ποτέ. Χρειάστηκε ένας μήνας ψιθύρων αν θυμάστε καλά για να αποκαλυφθεί ότι ο αντρούλης της Ντόρας μετακίνησε ένα εκατομμύριο ευρώ σε ελβετική τράπεζα χωρίς να δηλωθεί τίποτα. Πάνω από μία δεκαετία παρέμειναν κλειστά τα στόματα που γνώριζαν για τις μπίζνες του Άκη και η λίστα δεν έχει τέλος. Σε τι υπερτερεί ένας πολιτικός που έχει αφαιμάξει κρατικές δαπάνες για να χτίσει πολυτελείς μεζονέτες, που έχει κάνει τους πιο λανθασμένους χειρισμούς εξουσίας οδηγώντας ένα λαό στη χρεοκοπία -ουσιαστικά κάτω από το όριο της φτώχειας- από μία “εταίρα” που σκορπάει AIDS την κοινωνία;
Πολλές οι υποθέσεις σκανδάλων που έφτασαν στα αυτιά μας αλλά πολύ περισσότερες αυτές που ούτε έφτασαν ούτε πρόκειται εξαιτίας συγκαλύψεων. Ο πολιτικός χώρος βρίθει καταχρήσεων και χρηματισμού ευπατρίδων που ποτέ δεν βλέπουν το φως της δημοσιότητας.
Για μένα ένας δολοφόνος ισούται με έναν πολιτικά ανεύθυνο εκμεταλλευτή που σιγά-σιγά “παίρνει” τις ζωές ενός ολόκληρου έθνους και τις ρίχνει στο γκρεμό και οφείλει να αντιμετωπίζεται ως εγκληματική φιγούρα κι όχι ως εθνοπατέρας.

Thursday, 8 March 2012

Διαδώστε το!!!!!!!!

Ο Joseph Kony είναι ένας από τους πιο φρικτούς εγκληματίες πολέμου παγκοσμίως και έχει οργανωθεί μία διεθνής προσπάθεια για να συλληφθεί σκοπεύοντας τον αφοπλισμό του στρατού του. Ο στρατός του επονομαζόμενος ως LRA αποτελείται από αθώα παιδιά τα οποία ο Kony έχει αρπάξει με τη βία από τις οικογένειες τους με σκοπό να στελεχώσουν τον αιμοσταγή στρατό του. Τα παιδιά αυτά εξαναγκάζοντα να σκοτώνουν ανυπεράσπιστους ανθρώπους -ακόμα και τις ίδιες τις οικογένειές τους-, να ακρωτηριάζουν όσους δεν συμμορφώνονται σύμφωνα με τις διαταγές του αιμοσταγούς Kony, επανδρώνωντας με αυτόν τον τρόπο έναν στρατό που εξασφαλίζει στον Kony κυριαρχία και δύναμη στης χώρες της μαύρης Ηπείρου στις οποίες δεν υπάρχει καμία Αρχή και Δίκαιο για να αποτρέψει αυτές τις φρικαλεότητες. Στόχος του εγχειρήματος αυτού είναι να διαδοθεί η επικρατούσα κατάσταση σε χώρες όπως παραδείγματος χάριν η Ουγκάντα ώστε να δημιουργηθούν στέρεες βάσεις παρέμβασης δυνάμεων από ισχυρές χώρες όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και να δοθεί ένα τέλος στις παρανοικές σφαγές που διεξάγονται κάτω από τις εντολές του Joseph Kony και να φέρει τα παιδιά που έχει απαγάγει για να ανδρώσει τα στρατεύματά του πίσω στις οικογένειές τους. ΔΕΙΤΕ το βίντεο, βοηθήστε στη διάδοσή του και συμμετέχετε και εσείς στην προσπάθεια αυτή υπογράφοντας απλά με την ηλεκτρονική σας διεύθυνση και τον ταχυδρομικό σας κώδικα υπέρ της σύλληψης του



ΔΕΙΤΕ.

KONY 2012 from INVISIBLE CHILDREN on Vimeo.


ΣΥΜΜΕΤΕΧΕΤΕ ΜΕ ΤΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΣΑΣ ΣΥΜΠΛΗΡΩΝΟΝΤΑΣ ΑΠΛΑ ΤΗΝ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΟ ΣΑΣ ΚΩΔΙΚΑ.
Kony!!!!http://kony2012.s3-website-us-east-1.amazonaws.com/




Sunday, 22 January 2012

Καλή καρδιά

Θυμάμαι το περσινό καλοκαίρι που ακόμα μπορούσα να ξοδέψω τα ποικιλόχρωμα χαρτονομίσματα του ευρώ ξέγνοιαστα, αγνοώντας την οικονομική λαίλαπα που θα ακολουθούσε. Όλοι μας λίγο ή πολύ είχαμε ακούσει για την οικονομική κατήφεια που επερχόταν σαν τσουνάμι στην οικονομία μας, αλλά δεν ίδρωνε τ'αυτάκι μας. Ποιος θα μπορούσε άλλωστε να πιστέψει το μέγεθος αυτής της καταστροφής; Πολλές φορές άκουγα γνωστούς να λένε “μπόρα είναι θα περάσει” αλλά απ' ότι φαίνεται μετατραπήκαμε σε βροχερό Λονδίνο που οι μπόρες είναι το αγαπημένο τερτίπι του καιρού.
Είναι αναμφισβήτητο ότι τα πράγματα έχουν αλλάξει από τότε και ο ρυθμός που ξοδεύω τα χρήματά μου έχει ελαττωθεί κατά ένα πολύ μεγάλο ποσοστό μέσα σ'όλη αυτή την χρηματοοικονομική κρίση που διανύουμε.
Το συχνό shopping, οι συναυλίες, τα θέατρα οι πολυέξοδες έξοδοι έδωσαν τη θέση τους σε ένα παρεΐστικο απογευματινό καφεδάκι με φίλους και σε ένα μετρημένο βραδινό ποτάκι σε κάποιο οικονομικό μπαρ.
Ωστόσο, αυτό δε θα πρέπει να οδηγεί αυτόματα στην απόλυτη απόγνωση και μοιρολατρία. Μπορεί οι υποχρεώσεις να τρέχουν και τελικά “λεφτά ΔΕΝ υπάρχουν”, αλλά δυστυχώς όσο και να μιζεριάσουμε δεν πρόκειται να συγκινηθεί κανείς.
Η κρίση λένε θέλει καλοπέραση και αυτή μπορείς να τη βρεις απλόχερα στις διάφορες γωνιές της πόλης αν ψάξεις πιο προσεκτικά. Η ψυχαγωγία είναι από τις λίγες παρηγοριές μας για να ανταπεξέλθουμε σε αυτόν τον κυκεώνα.
Μιλώντας για την Αθήνα, αν κι είναι από τις πιο ακριβές πόλεις στην Ελλάδα, στα διάφορα στενάκια της μπορείς να έρθεις σε επαφή με “ακατέργαστα διαμάντια” σε πολύ καλές τιμές ή και εντελώς δωρεάν ενίοτε, ξεκινώντας από street art perfomances μέχρι χώρους που φιλοξενούνται κατά καιρούς συναυλίες, κινηματογραφικές προβολές, θεατρικές παραστάσεις, εκθέσεις και χίλιων ειδών άλλες εκδηλώσεις.
Αυτό που πρέπει να έχουμε κατά νου είναι ότι δεν έχει σημασία πόσο θα ξοδέψεις για να περάσεις ευχάριστα, αλλά με ποιους είσαι. Τα λεφτά δεν εξασφαλίζουν την ευτυχία, αλλά η υγεία μας και τα αγαπημένα μας πρόσωπα.
Ειδικά τη συγκεκριμένη περίοδο που η κατάσταση μοιάζει πιο ζοφερή από ποτέ και το τούνελ δεν δείχνει να φωτίζεται καθόλου, ας μη μας πάρει από κάτω.
Καλή καρδιά και καλή παρέα να χουμε κι όλα θα πάνε καλά, γιατί τα πιο όμορφα και αγνά πράγματα που μας έχουν απομείνει είναι αυτά που δε χρειάζονται αντίτιμο για να τα αποκτήσεις και δεν πρόκειται ποτέ να εξαγορασθούν.
Όπως θα λεγε και το concept γνωστής διαφήμισης: ένας καφές με φίλους = ανεκτίμητος.

Tuesday, 17 January 2012

Η Υποσχεση.

Ήταν ξαπλωμένη στο κρεβάτι τυλιγμένη μέσα στις ζεστές κουβέρτες της.
Στο πρόσωπό της ήταν ζωγραφισμένο ένα γαλήνιο χαμόγελο.
Κοίταζε καρφωμένη το ταβάνι λες και πάνω του ήταν σκαλισμένες οι απαντήσεις σ’ όλους τους γρίφους της ανθρωπότητας, αν και στην πραγματικότητα οι σκέψεις της
ταξίδευαν στο χθεσινό νυχτερινό της σεργιάνι.
Χθες το βράδυ, είχαν συναντηθεί γύρω στις εννέα και είκοσι με εννέα και μισή.
Ίσα που είχε προλάβει να φορέσει το αγαπημένο της μπλε φόρεμα με τη διακριτική δαντέλα στο τελείωμα και να φτιάξει τα μαλλιά της μετά από ώρες αναποφασιστικότητας.
Ήθελε να είναι όμορφη για εκείνον.
Αφού την ειδοποίησε ότι έφτασε, κατέβηκε βιαστικά και μπήκε στο αυτοκίνητο.
Έγειρε να τον φιλήσει και έπνιξε αμέσως ένα χαριτωμένο γελάκι αφού τον είχε πασαλείψει παντού με κόκκινο κραγιόν.
Έπειτα, πρέπει να ξόδεψαν κανά τέταρτο μέχρι να αποφασίσουν που θα πάνε, αλλά
στο τέλος κατέληξαν σε μία καφετέρια που της πρότεινε στο Θησείο.
Παρ’ όλο που είχε χιλιοπερπατήσει τα στενάκια αυτά δεν είχε τύχει να βρεθεί εκεί.
Σε κανά εικοσάλεπτο έφτασαν.
Άρχισαν να περπατάνε πιασμένοι χέρι-χέρι στο γνωστό πλακόστρωτο δρομάκο ώσπου έφτασαν στο μαγαζάκι.
Ανέβηκαν στην ταράτσα του καταστήματος που είχε θέα όλη τη φωτισμένη Αθήνα και κάθισαν σε ένα γωνιακό τραπεζάκι.
Ο γαλλικός καφές που παρήγγειλε ο νεαρός πλημμύριζε την ατμόσφαιρα με άρωμα καφέ και φουντουκιού, ενώ η ζεστή σοκολάτα που πήρε η κοπέλα της ζέστανε τα χέρια για να συνέλθει από την παγωνιά που έκανε έξω.
Μίλαγαν ώρες. Αν τους άκουγες θα έλεγες ότι συζητούσαν τα πιο απλά πράγματα, αλλά μερικές φορές δε σε νοίαζει τι θα πεις και πώς, πόσο εντυπωσιακά θα φανούν αυτά που λες. Τα μάτια φτάνουν να χωρέσουν μέσα τους όλη την ουσία που τα λόγια ξεθωριάζουν.
Στα δικά τους μάτια υπήρχε αγάπη. Αγάπη απ’ αυτές που βλέπεις στις ταινίες και κλαις τα σαββατόβραδα, όπου ο άνδρας γνωρίζει την γυναίκα σε ένα παραμύθι πλημμυρισμένο από όρκους αιώνιου έρωτα και ζουν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.
Μετά από ώρα έφυγαν από την καφετέρια για να κατευθυνθούν στο γνωστό μέρος.
Ήταν ένα ήσυχο και μοναχικό σημείο κοντά στη θάλασσα που συνήθιζαν να πηγαίνουν αργά το βράδυ μέχρι τα ξημερώματα και να κάθονται αγκαλιά.
Όταν έφτασαν, εκείνη τον προέτρεψε γλυκά να βάλει τον αγαπημένο της σταθμό στο ραδιόφωνο κι εκείνος υπάκουσε με ευχαρίστηση.
Αφού κάθισαν στα πίσω καθίσματα την πήρε στην αγκαλιά του και σε λίγα λεπτά τα χείλη του άγγιζαν τα δικά της. Ένιωθε τόσο ασφάλεια μέσα στην αγκαλιά του λες κι όλος ο κόσμος της βρισκόταν εκεί. Η αίσθηση του σώματος του της φαινόταν τόσο οικεία, τόσο ζεστή που ένιωθε την ψυχή της να φτερουγίζει.
Τα τζάμια μέσα από το ασημί αυτοκίνητο είχαν θολώσει από τις ανάσες τους όταν
ξαφνικά, η κοπέλα ένιωσε κάτι να την πνίγει.
Ήταν η στιγμή που συνειδητοποίησε. Συνειδητοποίησε ότι είχε βασίσει πολλά πάνω του.
Ήξερε πως αυτή τη φορά ήταν αλλιώς. Το είχε νιώσει από την πρώτη στιγμή που τον είδε τυχαία σε μια συνάντηση γνωστών της. Από την πρώτη λέξη που αντάλλαξαν μήνες πριν μέχρι και το πρώτο τους φιλί έξω από το σπίτι της. Παρά τις δυσκολίες που προέκυψαν στην πορεία εκείνη δεν έπαυε να κάνει τα πιο τρελά όνειρα. Τώρα, βέβαια που κατάλαβε ότι τα όνειρα δεν είναι και πολύ όνειρα, αλλά είχαν εξελιχθεί στην πιο ευτυχισμένη της πραγματικότητα, ένιωσε φόβο και μια ανατριχίλα διαπέρασε το κορμί της σαν κοφτερό μαχαίρι.
Όλη η ηρεμία που ένιωθε μέχρι εκείνη τη στιγμή εξαφανίστηκε μέσα σ’ ένα λεπτό στη σκέψη ότι ίσως μια μέρα δε θα έβλεπε πια τα σκούρα καστανά του μάτια και ένιωσε να πέφτει στην πιο σκοτεινή και βαθιά άβυσσο. Τα μάτια της βούρκωναν και προσπαθούσε να τον αιχμαλωτίσει μέσα στα χέρια της σφίγγοντάς τον δυνατά ενώ παράλληλα από το ράδιο ακουγόταν:
«You would never know
I would never show
What I feel what I need from you
You would never know
I would never show
What I feel What I need from you»

Εκείνος δεν είχε καταλάβει τίποτα ώσπου τα δάκρυα της έτρεξαν πάνω στο πρόσωπό του. Τραβήχτηκε και την κοίταξε παραξενεμένος. Η κοπέλα πάλευε μες στις σκέψεις της αν έπρεπε να του μιλήσει ή όχι.
Μέσα της ήξερε τι ήταν αυτό που ήθελε απ’ αυτόν κι έπρεπε να μάθει αν εκείνος ήταν διατεθειμένος να της το δώσει.
Κι αν δεν ήταν όμως;

Δεν μπορούσε να βασανίζεται άλλο κι έτσι αποφάσισε να τον ρωτήσει.
-Θέλω να σε ρωτήσω κάτι.. Ίσως σου φανεί αστείο και χαζό αλλά..., κόμπιασε λιγάκι αλλά συνέχισε:
-Θ...α, θα είσαι εκεί για μένα; Θέλω να πω θα είσαι εκεί πάντα στο πλάι μου;
Εκείνος την κοίταξε δυο στιγμές διαπεραστικά στα μάτια κι έπειτα κατέβασε το κεφάλι. Ανασήκωσε το βλέμμα του κι η κοπέλα είδε κάτω από τα μάτια του να έχουν σχηματιστεί δύο μικρά ρυάκια από δάκρυα.
-Ναι θα είμαι. Θα είμαι δίπλα σου για πάντα όσο το θέλεις κι αν ποτέ με διώξεις εγώ θα συνεχίσω να είμαι δίπλα σου.
Στο υπόσχομαι.