"Και μες στην τέχνη πάλι, ξεκουράζομαι απ' την δούλεψή της."

Sunday, 22 January 2012

Καλή καρδιά

Θυμάμαι το περσινό καλοκαίρι που ακόμα μπορούσα να ξοδέψω τα ποικιλόχρωμα χαρτονομίσματα του ευρώ ξέγνοιαστα, αγνοώντας την οικονομική λαίλαπα που θα ακολουθούσε. Όλοι μας λίγο ή πολύ είχαμε ακούσει για την οικονομική κατήφεια που επερχόταν σαν τσουνάμι στην οικονομία μας, αλλά δεν ίδρωνε τ'αυτάκι μας. Ποιος θα μπορούσε άλλωστε να πιστέψει το μέγεθος αυτής της καταστροφής; Πολλές φορές άκουγα γνωστούς να λένε “μπόρα είναι θα περάσει” αλλά απ' ότι φαίνεται μετατραπήκαμε σε βροχερό Λονδίνο που οι μπόρες είναι το αγαπημένο τερτίπι του καιρού.
Είναι αναμφισβήτητο ότι τα πράγματα έχουν αλλάξει από τότε και ο ρυθμός που ξοδεύω τα χρήματά μου έχει ελαττωθεί κατά ένα πολύ μεγάλο ποσοστό μέσα σ'όλη αυτή την χρηματοοικονομική κρίση που διανύουμε.
Το συχνό shopping, οι συναυλίες, τα θέατρα οι πολυέξοδες έξοδοι έδωσαν τη θέση τους σε ένα παρεΐστικο απογευματινό καφεδάκι με φίλους και σε ένα μετρημένο βραδινό ποτάκι σε κάποιο οικονομικό μπαρ.
Ωστόσο, αυτό δε θα πρέπει να οδηγεί αυτόματα στην απόλυτη απόγνωση και μοιρολατρία. Μπορεί οι υποχρεώσεις να τρέχουν και τελικά “λεφτά ΔΕΝ υπάρχουν”, αλλά δυστυχώς όσο και να μιζεριάσουμε δεν πρόκειται να συγκινηθεί κανείς.
Η κρίση λένε θέλει καλοπέραση και αυτή μπορείς να τη βρεις απλόχερα στις διάφορες γωνιές της πόλης αν ψάξεις πιο προσεκτικά. Η ψυχαγωγία είναι από τις λίγες παρηγοριές μας για να ανταπεξέλθουμε σε αυτόν τον κυκεώνα.
Μιλώντας για την Αθήνα, αν κι είναι από τις πιο ακριβές πόλεις στην Ελλάδα, στα διάφορα στενάκια της μπορείς να έρθεις σε επαφή με “ακατέργαστα διαμάντια” σε πολύ καλές τιμές ή και εντελώς δωρεάν ενίοτε, ξεκινώντας από street art perfomances μέχρι χώρους που φιλοξενούνται κατά καιρούς συναυλίες, κινηματογραφικές προβολές, θεατρικές παραστάσεις, εκθέσεις και χίλιων ειδών άλλες εκδηλώσεις.
Αυτό που πρέπει να έχουμε κατά νου είναι ότι δεν έχει σημασία πόσο θα ξοδέψεις για να περάσεις ευχάριστα, αλλά με ποιους είσαι. Τα λεφτά δεν εξασφαλίζουν την ευτυχία, αλλά η υγεία μας και τα αγαπημένα μας πρόσωπα.
Ειδικά τη συγκεκριμένη περίοδο που η κατάσταση μοιάζει πιο ζοφερή από ποτέ και το τούνελ δεν δείχνει να φωτίζεται καθόλου, ας μη μας πάρει από κάτω.
Καλή καρδιά και καλή παρέα να χουμε κι όλα θα πάνε καλά, γιατί τα πιο όμορφα και αγνά πράγματα που μας έχουν απομείνει είναι αυτά που δε χρειάζονται αντίτιμο για να τα αποκτήσεις και δεν πρόκειται ποτέ να εξαγορασθούν.
Όπως θα λεγε και το concept γνωστής διαφήμισης: ένας καφές με φίλους = ανεκτίμητος.

Tuesday, 17 January 2012

Η Υποσχεση.

Ήταν ξαπλωμένη στο κρεβάτι τυλιγμένη μέσα στις ζεστές κουβέρτες της.
Στο πρόσωπό της ήταν ζωγραφισμένο ένα γαλήνιο χαμόγελο.
Κοίταζε καρφωμένη το ταβάνι λες και πάνω του ήταν σκαλισμένες οι απαντήσεις σ’ όλους τους γρίφους της ανθρωπότητας, αν και στην πραγματικότητα οι σκέψεις της
ταξίδευαν στο χθεσινό νυχτερινό της σεργιάνι.
Χθες το βράδυ, είχαν συναντηθεί γύρω στις εννέα και είκοσι με εννέα και μισή.
Ίσα που είχε προλάβει να φορέσει το αγαπημένο της μπλε φόρεμα με τη διακριτική δαντέλα στο τελείωμα και να φτιάξει τα μαλλιά της μετά από ώρες αναποφασιστικότητας.
Ήθελε να είναι όμορφη για εκείνον.
Αφού την ειδοποίησε ότι έφτασε, κατέβηκε βιαστικά και μπήκε στο αυτοκίνητο.
Έγειρε να τον φιλήσει και έπνιξε αμέσως ένα χαριτωμένο γελάκι αφού τον είχε πασαλείψει παντού με κόκκινο κραγιόν.
Έπειτα, πρέπει να ξόδεψαν κανά τέταρτο μέχρι να αποφασίσουν που θα πάνε, αλλά
στο τέλος κατέληξαν σε μία καφετέρια που της πρότεινε στο Θησείο.
Παρ’ όλο που είχε χιλιοπερπατήσει τα στενάκια αυτά δεν είχε τύχει να βρεθεί εκεί.
Σε κανά εικοσάλεπτο έφτασαν.
Άρχισαν να περπατάνε πιασμένοι χέρι-χέρι στο γνωστό πλακόστρωτο δρομάκο ώσπου έφτασαν στο μαγαζάκι.
Ανέβηκαν στην ταράτσα του καταστήματος που είχε θέα όλη τη φωτισμένη Αθήνα και κάθισαν σε ένα γωνιακό τραπεζάκι.
Ο γαλλικός καφές που παρήγγειλε ο νεαρός πλημμύριζε την ατμόσφαιρα με άρωμα καφέ και φουντουκιού, ενώ η ζεστή σοκολάτα που πήρε η κοπέλα της ζέστανε τα χέρια για να συνέλθει από την παγωνιά που έκανε έξω.
Μίλαγαν ώρες. Αν τους άκουγες θα έλεγες ότι συζητούσαν τα πιο απλά πράγματα, αλλά μερικές φορές δε σε νοίαζει τι θα πεις και πώς, πόσο εντυπωσιακά θα φανούν αυτά που λες. Τα μάτια φτάνουν να χωρέσουν μέσα τους όλη την ουσία που τα λόγια ξεθωριάζουν.
Στα δικά τους μάτια υπήρχε αγάπη. Αγάπη απ’ αυτές που βλέπεις στις ταινίες και κλαις τα σαββατόβραδα, όπου ο άνδρας γνωρίζει την γυναίκα σε ένα παραμύθι πλημμυρισμένο από όρκους αιώνιου έρωτα και ζουν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.
Μετά από ώρα έφυγαν από την καφετέρια για να κατευθυνθούν στο γνωστό μέρος.
Ήταν ένα ήσυχο και μοναχικό σημείο κοντά στη θάλασσα που συνήθιζαν να πηγαίνουν αργά το βράδυ μέχρι τα ξημερώματα και να κάθονται αγκαλιά.
Όταν έφτασαν, εκείνη τον προέτρεψε γλυκά να βάλει τον αγαπημένο της σταθμό στο ραδιόφωνο κι εκείνος υπάκουσε με ευχαρίστηση.
Αφού κάθισαν στα πίσω καθίσματα την πήρε στην αγκαλιά του και σε λίγα λεπτά τα χείλη του άγγιζαν τα δικά της. Ένιωθε τόσο ασφάλεια μέσα στην αγκαλιά του λες κι όλος ο κόσμος της βρισκόταν εκεί. Η αίσθηση του σώματος του της φαινόταν τόσο οικεία, τόσο ζεστή που ένιωθε την ψυχή της να φτερουγίζει.
Τα τζάμια μέσα από το ασημί αυτοκίνητο είχαν θολώσει από τις ανάσες τους όταν
ξαφνικά, η κοπέλα ένιωσε κάτι να την πνίγει.
Ήταν η στιγμή που συνειδητοποίησε. Συνειδητοποίησε ότι είχε βασίσει πολλά πάνω του.
Ήξερε πως αυτή τη φορά ήταν αλλιώς. Το είχε νιώσει από την πρώτη στιγμή που τον είδε τυχαία σε μια συνάντηση γνωστών της. Από την πρώτη λέξη που αντάλλαξαν μήνες πριν μέχρι και το πρώτο τους φιλί έξω από το σπίτι της. Παρά τις δυσκολίες που προέκυψαν στην πορεία εκείνη δεν έπαυε να κάνει τα πιο τρελά όνειρα. Τώρα, βέβαια που κατάλαβε ότι τα όνειρα δεν είναι και πολύ όνειρα, αλλά είχαν εξελιχθεί στην πιο ευτυχισμένη της πραγματικότητα, ένιωσε φόβο και μια ανατριχίλα διαπέρασε το κορμί της σαν κοφτερό μαχαίρι.
Όλη η ηρεμία που ένιωθε μέχρι εκείνη τη στιγμή εξαφανίστηκε μέσα σ’ ένα λεπτό στη σκέψη ότι ίσως μια μέρα δε θα έβλεπε πια τα σκούρα καστανά του μάτια και ένιωσε να πέφτει στην πιο σκοτεινή και βαθιά άβυσσο. Τα μάτια της βούρκωναν και προσπαθούσε να τον αιχμαλωτίσει μέσα στα χέρια της σφίγγοντάς τον δυνατά ενώ παράλληλα από το ράδιο ακουγόταν:
«You would never know
I would never show
What I feel what I need from you
You would never know
I would never show
What I feel What I need from you»

Εκείνος δεν είχε καταλάβει τίποτα ώσπου τα δάκρυα της έτρεξαν πάνω στο πρόσωπό του. Τραβήχτηκε και την κοίταξε παραξενεμένος. Η κοπέλα πάλευε μες στις σκέψεις της αν έπρεπε να του μιλήσει ή όχι.
Μέσα της ήξερε τι ήταν αυτό που ήθελε απ’ αυτόν κι έπρεπε να μάθει αν εκείνος ήταν διατεθειμένος να της το δώσει.
Κι αν δεν ήταν όμως;

Δεν μπορούσε να βασανίζεται άλλο κι έτσι αποφάσισε να τον ρωτήσει.
-Θέλω να σε ρωτήσω κάτι.. Ίσως σου φανεί αστείο και χαζό αλλά..., κόμπιασε λιγάκι αλλά συνέχισε:
-Θ...α, θα είσαι εκεί για μένα; Θέλω να πω θα είσαι εκεί πάντα στο πλάι μου;
Εκείνος την κοίταξε δυο στιγμές διαπεραστικά στα μάτια κι έπειτα κατέβασε το κεφάλι. Ανασήκωσε το βλέμμα του κι η κοπέλα είδε κάτω από τα μάτια του να έχουν σχηματιστεί δύο μικρά ρυάκια από δάκρυα.
-Ναι θα είμαι. Θα είμαι δίπλα σου για πάντα όσο το θέλεις κι αν ποτέ με διώξεις εγώ θα συνεχίσω να είμαι δίπλα σου.
Στο υπόσχομαι.