"Και μες στην τέχνη πάλι, ξεκουράζομαι απ' την δούλεψή της."

Sunday, 9 December 2012

Στην υγειά μας ρε παιδιά!

Ζούμε εν καιρώ κρίσης αυτό το έχουμε καταλάβει. Μέχρι και οι ντουλάπες το έχουν καταλάβει που δεν φιλοξενούν πια νέα συνολάκια από L.Vuitton και Versace, αλλά κάτι άλλα, νεοεμφανιζόμενων δημιουργών υποθέτω όπως oι Dolce Βannana και Lucci. (κάποια σχέση με τον λούτσο;) Η κρίση βέβαια δεν άγγιξε μόνο τις ντουλάπες αλλά και τα ντουλαπάκια. Ανοίγεις το ντουλαπάκι και ναααα! Ξεχύνονται μυριάδες από μέσα τα χάπια, πάντα με ποικιλία (απεχθάνομαι τη μονοτονία). Ηρεμιστικά, αγχολυτικά, υπνωτικά άντε και κανά παυσίπονο άμα σε πιάσει κανάς πόνος και δεν ευκαιρείς το 70άρι του γιατρού. Ωραία περνάμε, δε νομίζετε; Αλλά όλα γίνονται με στρατηγική! Τάξις και στρατηγική! Αντί, να χαλάς ευρά (ένα ευρώ- πολλά ευρά- και πιστέψτε με είναι ΠΑΡΑ πολλά) από δώ κι από κει, τα μαζεύεις όλα μια και καλή για το Ύστατο Χαίρε κι έχοντας κάνει οικονομία δίνεις κι ένα πουρμπουάρ στους 4 που τους έπεσε η μέση να σε κουβαλάνε. Έτσι σε θέλω, κουβαρντά στο τέλος, γιατί κατά τον υπόλοιπο βίο δεν μπόρεσες βρε καψερέ. Αμάν! πλησιάζουν και Χριστούγεννα, πώς μου διέφυγε! Άλλη μανούρα κι από κει. Γιατί εμείς καλά τα κανονίσαμε, ούτε εξόδους, ούτε τουαλέτες και παπιγιόν αλλά αυτό το σκατόπαιδο δεν λέει να καταλάβει πως λεφτά ΚΑΠΟΥΤ. Μα φταίει κι αυτός ο Jumbo-Τα παιχνίδια είμαστε εμείς (κολλητός του Στουρνάρα υποθέτω) που λανσάρει τα παλιοπαίχνιδά του σε Τιβί και Ραδιόφωνο κι ο μικρός αφηνιάζει! "Θέλω το νέο τηλεκατευθυνόμενο όχημα CARS ULTIMATE RS McQUEEN παρακαλώ!" (όπου "παρακαλώ" βλέπε κλάμα και φωνές). Και πες ότι με το δώρο των Χριστουγέννων το παίρνεις τ' αυτοκινητάκι να χαρεί και το παιδί και μαζί τα αυτιά σου που ηρέμησαν απ' τα ουρλιαχτά. Τα μελομακάρονα και τους κουραμπιέδες πού τα πας; Δε θα φας ένα μελομακάρονο μες στις Γιορτές για να υποδεχτείς το μικρό Χριστό; Θα φας! Κι όχι ένα, αλλά ένα κουτί ολόκληρο. (τι δικαιολογίες βρίσκει ο άνθρωπος για να μασαμπουκώνει ασύστολα!) Αμ, η Βασιλόπιτα; Χωρίς βασιλόπιτα πως θα γίνει μάχη για το ποιος θα κερδίσει το φλουρί; Πλέον βλέπεις, είναι θέμα τιμής αφού δεν κερδίζουμε αληθινά λεφτά, να κερδίσουμε έστω τα τσίγκινα. And last but not least που λένε κι οι "φίλοι" μας οι Αγγλοσάξωνες έρχεται η μέρα που τα κουδούνια στήνουν σωστό κοντσέρτο! "Να τα πούμε;" Όχι, μικρή μου να μην τα πεις, κι επειδή δεν μπορώ να στο πω κατάμουτρα σε κοιτώ από το ματάκι της πόρτας να απομακρύνεσαι περίλυπη. Μα έχεις κι εσύ κάτι απαιτήσεις; Εδώ δεν έχω να πληρώσω τη ΔΕΗ θα  δώσω σε σένα που μου τραγουδάς και φάλτσα κιόλας;
"Είναι πολλά τα λεφτά Άρη" αντηχεί μες στα αυτιά μου ο Καλογήρου σαν το Πνεύμα των Χριστουγέννων και μου σηκώνεται η τρίχα! Πολλά τα λεφτά που χρωστάμε κι αυτά που χρειαζόμαστε για το ζην. Το Εὖ αφήστε το πήγε περίπατο για τσιγάρα. Τι κατάντια, να ζεις απλά για να ζεις. Σε τι απελπισία να χαν έρθει όλοι όσοι αυτοκτόνησαν κι όλα αυτά τα γεροντάκια που απειλούν να αυτοπυρποληθούν άραγε; Και πόση οργή προκαλούν αυτά τα ανάλγητα, παγωμένα πρόσωπα των εθνοπατέρων στο γυαλί με τα γνωστά τους «θα, θα ανακάμψουμε» κι άλλες τόσες μπουρδολογίες. Μας δείχνουν μία πόρτα που καλά θα κάνουμε να μην διαβούμε το κατώφλι. Αγώνας και πάλι αγώνας - όχι αυτός του ΚΚΕ, άλλος άλλος- για να κρατήσουμε έστω και λίγη από την αξιοπρέπειά μας. Αλλά αγώνας δε γίνεται χωρίς υγεία. Το καταλαβαίνεις μόλις πέσεις στο κρεβάτι κανά διβδόμαδο με γρίπη και ο πυρετός σε κάνει να βλέπεις αστράκια κι όλα τα Star Wars μαζί. Γιατί άπαξ και μπεις στο "κουτί" που λένε και στο χωριό μου εκεί κάτου στην Ηλεία, αυτό ήταν. Δεν έχει πίσω ούτε μπρος.

Και στην τελική λεφτά είναι τι σκατά; Πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά μας θα ΄ναι. Άντε τσουγκρήστε κανά αυγό και στην υγειά μας ρε παιδιά που λέει κι ο Σπύρος (ο Παπαδόπουλος βεβαίως, βεβαίως!).


No comments:

Post a Comment