"Και μες στην τέχνη πάλι, ξεκουράζομαι απ' την δούλεψή της."

Sunday, 29 September 2013

Φασισμέ εσυ;

Και κάπου εδώ κλείνω την τηλεόραση και σκέφτομαι πως κάτι δεν πάει καλά. Σίγουρα δεν πάει καλά.  Δεν μπορεί, δε γίνεται όλοι γύρω μου να ξύπνησαν τώρα από τον νήδυμο λήθαργό τους. Δε γίνεται τώρα όλοι να ανακάλυψαν τον φασισμό και τα πλοκάμια του. Κι όμως, τώρα τους βλέπω να συντάσσονται σε αντιφασιστικά κινήματα, να κατεβαίνουν σε αντιφασιστικές διαδηλώσεις, να ποδοπατούν σε φωτογραφίες στο facebook τον αγκυλωτό σταυρό. Τώρα η τηλεόραση καταδικάζει άρδην τη Χρυσή Αυγή και τις τακτικές της, τώρα σοκαριστήκαν ανακαλύπτοντας πως (ω, τι έκπληξη) η Χρυσή Αυγή είναι εγκληματική οργάνωση (!) 
Οι τηλεπερσόνες που μένουν τώρα με το στόμα ανοιχτό είναι οι ίδιες που έχτιζαν στις αρχές (προ τηλεοπτικού χαστουκιού) το αντισυστημικό, φιλολαϊκό προφίλ της. Εμείς όμως γιατί περιμέναμε για άλλη μια φορά να χυθεί αθώο αίμα για να αφυπνιστούμε και να συνειδητοποιήσουμε ποιους εκλέξαμε πριν 15 μήνες; Μήπως δε ξαναχύθηκε αίμα νωρίτερα; Αίμα δεν έβγαινε από τα σπασμένα κεφάλια μεταναστών από γρονθοκοπήματα (επειδή ρε παιδί μου ΔΕΝ είσαι Έλληνας, πώς να το κάνουμε) ή μήπως δεν ήταν αίμα αυτό που χύθηκε στη Μανωλάδα;  Όχι, τον φασίστα δεν τον μάθαμε τώρα, αλλά τώρα χρειάστηκε ένας αποδιοπομπαίος τράγος, ικανός να στρέψει τα βλέμματα αλλού. Μη ξεχνάμε μονομιάς τη σαθρότητα του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος και τις φασιστικές τάσεις του. (βλέπε κλείσιμο της ΕΡΤ).
Κάνοντας ένα διάλειμμα απ' το γράψιμο, ακούω απ' την τηλεόραση των απέναντι για οπλοκατοχή των συλληφθέντων και για κάποιο κάδρο του Χίτλερ που στολίζει το σπίτι του Μιχαλολιάκου. Η κοινή γνώμη εμβρόντητη. Ειλικρινά αναρρωτιέμαι τι περιμέναν να δουν; Πορτραίτο του Γκάντι και καραμέλες; Υποθέτω όμως, σ' αυτό το σημείο πως θα πρέπει να πω ένα ευχαριστώ. Ευχαριστώ, λοιπόν, που αν και αργά στραπατσαρίστηκε το "αγγελικό" πρόσωπο μιας οργάνωσης που μέχρι πρότινος έγραφε στα περιοδικά της πως η νίκη τους θα σημάνει την εθνικοσοσιαλιστική κοσμογονία. Ευχαριστώ που ξεσκεπάστηκε μια και καλή (ελπίζω) η εκτρωματική φύση ανθρώπων δειλών που δεν παραδέχτηκαν ποτέ ανοιχτά τα ναζιστικά τους ιδεώδη, κατορθώνοντας τεχνηέντως να κερδίσουν μια θέση στο ελληνικό κοινοβούλιο. Ευχαριστώ που η κυρα-Μαρία κατάλαβε πως οι νταγλαράδες που τη συνόδευαν στην τράπεζα να πάρει τη συνταξούλα της δεν είναι ευεργέτες. Τώρα που το ξανασκέφτομαι όμως, δεν νομίζω πως οφείλω κάποιο ευχαριστώ, αλλά μια συγγνώμη. Μια συγγνώμη, γιατί αφορμή να γίνει όλη αυτή η ανατροπή στάθηκε ο άδικος θάνατος ενός ανθρώπου.
Γιατί το ξέρεις και το ξέρω πως ο φασισμός δεν είναι κάτι καινούριο, ποτέ δεν ήταν. Οι φασίστες ήταν και είναι ανάμεσα μας, είναι ο γειτονάς μας, ενδεχομένως και ο φίλος μας.  Είσαι εσύ κι εγώ. Όλοι κρύβουμε μέσα μας έναν φασιστάκο, έναν μικρό τραμπούκο που μόλις βρεθεί η ευκαιρία θα ξεδώσει απ' την κλεισούρα του. Το θέμα βέβαια είναι πόσο καλά ξέρουμε να κρατάμε τα λουριά του....