"Και μες στην τέχνη πάλι, ξεκουράζομαι απ' την δούλεψή της."

Saturday, 9 November 2013

Περι ανθρωπισμου

 Χτες το βραδυ ετυχε να πεσω πανω στο άρθρο του Θοδωρου Ανδρεαδη-Συγγελακη στην Εφημερίδα των Συντακτων στο οποιο αναφερεται περι ομοφοβιας και κοινωνικης πιεσης, με αφορμη την αυτοκτονια ενος Ιταλου ομοφυλοφιλου. Η ταμπελα της ομοφυλοφιλιας ειναι απο τις πιο "βαριες" και δεν ειναι λιγες οι φορες που εχει συνθλιψει οσους τις φερουν εξαιτιας της νοσηρης ηθικοφανειας που μαστιζει τις απανταχου κοινωνιες.
Στο εν λογω αρθρο ο δημοσιογραφος επιλεγει σαν επιλογο, να κλεισει το κειμενο του με μια απλη κι απεριττη εξομολογηση που συνοψιζεται στο γεγονος πως κι ο ιδιος ειναι ομοφυλοφιλος. Για οσους δεν γνωριζουν, ο Θοδωρος Ανδρεαδης-Συγγελακης ειναι
δημοσιογράφος, ανταποκριτής από τη Ρώμη της τηλεόρασης του Alpha.
Βεβαια εδω δε βρισκομαι για να αναλυσω την επαγγελματικη του επαρκεια. Θελω να εκφρασω μια απορια με αφορμη το "ανοιγμα της ντουλαπας του". Αναρωτηθηκα αν αυτη η κινηση αποδεικνυει πως ακομα υπαρχουν στην εποχη μας ανθρωποι που τιμανε τη διαφορετικοτητα τους. Που δε φοβουνται, παρα τα αξιωματα ή τη δημοσιοτητα (στην προκειμενη) να βγουν στο προσκηνιο και να μιλησουν ανοιχτα για τον εαυτο τους, απορριπτοντας  τη γνωστη εικονικη πραγματικοτητα της ευτελους μιντιοκρατιας που θελει τους ανθρωπους μαριονετες σε ενα θεατρο σκιων. Σκιες που καποτε υπηρξαν ανθρωποι κι οι "λυκοι" αναμεσα μας φροντισαν να τους υποδειξουν το μονοπατι της απομονωσης και της αφανειας που συμμορφωνεται με τις ηθικες επιταγες.


-Χρειάζεται περισσότερο θάρρος, για να μπορέσει και η χώρα μας να αποκλείσει τον ρατσισμό, την ομοφοβία, τους βάρβαρους χλευασμούς των ανεγκέφαλων. Ενας δημοσιογράφος, ανταποκριτής από τη Ρώμη, κάνει την αρχή, αψηφώντας τυχόν κριτικές και εκπλήξεις. Δεν είμαι ήρωας. Ζητώ να αλλάξουμε, επιτέλους, την ψυχή και τη σκέψη μας».-
Ειπε κι απηλθε, αφηνοντας με σε αμηχανια.
Για ποιο θαρρος μιλα; Κοντευω να ξεχασω πώς ειναι να παλευει κανεις για αυτο που ειναι αδιαφορωντας για τους ψιθυρους που τον περιμενουν στη γωνια. Για το πώς ειναι να ξερεις πως παντα και παντου ζευγαρια ματια ειναι καρφωμενα πανω σου και παρ΄ολα αυτα να μη το βαζεις κατω. Συνηθισαμε σ' αυτη τη παρακμη, να κρυβομαστε στο καβουκι μας για να μην πυροδοτησουμε κομπλεξικες νοοτροπιες και συμπεριφορες. Ξεχασαμε πως σε τουτο δω τον ρημαδοκοσμο ο καθενας εχει το δικαιωμα να ζει με αξιοπρεπεια το κομματι ζωης που του αναλογει. Χωρις ντροπη, χωρις φοβο. Σε κανενα δεν αξιζει να ζει στο περιθωριο γιατι ειναι διαφορετικος. Μπουχτισα να βλεπω αυτοκλητα λαικα δικαστηρια να τρωνε τις σαρκες ανθρωπων που γεννηθηκαν ή διαλεξαν να παρεκκλινουν απο τις αποδεκτες συμβατοτητες. Αραγε σκεφτηκαν ποτε ολοι αυτοι τι τραγικη ειρωνεια θα ηταν ο Διαφορετικος της υποθεσης να ηταν το παιδι τους ή ο αδερφος τους;
Οχι, φυσικα.
Τη ψυχη και τη σκεψη, πολυ φοβαμαι πως μερικοι ποτε δε θα την αλλαξουν, γιατι οσο κατι δεν μας αγγιζει, τοσο πιο "ξενοι" κι αδιαφοροι γινομαστε απεναντι του. Φοβομαστε το διαφορετικο γιατι δε μαθαμε ποτε να το σεβομαστε. Το βαφτιζουμε ανηθικο κι απαραδεκτο γιατι οι μικρονοικες αντιληψεις που επικρατησαν μεσα στην ιστορια φαινεται πως ειναι δυσκολο να εξαλειφθουν. Κι οσο περναει ο καιρος το κυνηγι μαγισσων συνεχιζεται.
Αν ομως μερικοι που διαβαζουν αυτες τις γραμμες επιλεξουν να δουν παραπερα, περα απο τα στεγανα που χωριζουν τους ανθρωπους θα μπορεσουν να δουν κατι πραγματικα εκπληκτικο. Πως πισω απο τις φανφαρες και τις ταμπελες ολοι ειμαστε φτιαγμενοι απο την ιδια παστα. Ανθρωποι ατελεις, πλουσιοι, φτωχοι, ασπροι, μαυροι, στρειτ, γκει,  με αδυναμιες και παθη, μα στο τελος της ημερας ολοι ανθρωποι. Ισοι απεναντι ο ενας στον αλλο.

Κυριε Ανδρεαδη-Συγγελακη συγχαρητηρια.
Δε σας επικροτω σαν ηρωα, αλλα σαν εναν απλο ανθρωπο που πηρε την αποφαση να εκτεθει για χαρη ενος ξεχασμενου ανθρωπισμου.

No comments:

Post a Comment