"Και μες στην τέχνη πάλι, ξεκουράζομαι απ' την δούλεψή της."

Friday, 10 January 2014

Το Κουρδιστό Πορτοκάλι στο θέατρο Αποθήκη

Στο ρόλο του Αλεξάντερ Ντελάρτζ, του εκκεντρικού αντιήρωα του Άντονι Μπέρτζες απολαύσαμε χθες βράδυ τον Άρη Σερβετάλη στο θέατρο Αποθήκη. Το προκλητικό ομολογουμένως έργο του Μπέρτζες εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1962, ενώ μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη το 1971 από τον Στάνλει Κιούμπρικ με πρωταγωνιστή τον Μάλκολμ Μακντάουελ, σοκάροντας την κοινή γνώμη.
Σαφώς παραλλαγμένο από την κινηματογραφική του κόπια, το Κουρδιστό Πορτοκάλι του Γιάννη Κακλέα μας εισηγαγε σε ένα σκοτεινό, δυστοπικό κόσμο όπου το μοτίβο των ναρκωτικών και της νεανικής βίας κυριαρχεί ταρακουνώντας τα θεμέλια της κοινωνίας. Ο πρωταγωνιστής αφηγείται την προσωπική του ιστορία, όπου με τη συμμορία του βυθισμένοι στις ουσίες, περιμένουν τη νύχτα για να ενδώσουν στα αρρωστημένα τους ένστικτα, διασκεδάζοντας σκορπώντας βία σε κρεσέντα παραληρήματος. Βιασμοί, ληστείες και τραμπουκισμοί είναι η καθημερινότητά τους. Μετά από μια νυχτερινή εξόρμηση που καταλήγει σε δολοφονία ο Άλεξ συλλαμβάνεται και φυλακίζεται για να γίνει στη συνέχεια οικειοθελώς πειραματόζωο της Κυβέρνησης. Συναινεί να συμμετάσχει σε ένα πρωτοποριακό πρόγραμμα υπό δοκιμή του κράτους με σκοπό την εξάλειψη της βίας χωρίς να προβλέπει τις συνέπειες της απόφασής του. Η απαξίωση της ελεύθερης βούλησης και το σαθρό "σύστημα" κατακρίνονται κατ'εξοχήν μες στο έργο. Η βία των δρόμων συναντά την κρατική βία του σωφρονισμού που θυσιάζει τα πάντα στο βωμό της πάταξης της βίας, εκμηδενίζοντας την ανθρώπινη υπόσταση σύμφωνα με το πατροπαράδοτο «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα». Ο ίδιος ο Μπέρτζες σημειώνει:
«Αν κάποιος κάνει μόνο το καλό ή μόνο το κακό, είναι σαν ένα κουρδιστό πορτοκάλι – μοιάζει με ζωντανό οργανισμό, αλλά στην πραγματικότητα είναι ένα κουρδιστό παιχνίδι στα χέρια του θεού, του διαβόλου ή εκείνου που έχει πια υποκαταστήσει και τους δύο – του κράτους». Το ατομικό βούλεσθαι παρακολουθούμε να γίνεται παιχνίδι στα χέρια του κράτους, να τιθασεύεται με πλύσεις εγκεφάλου και να χειραγωγείται αναλόγως των συγκυριών.
Η γκροτέσκα ατμόσφαιρα, η υποβλητική μουσική -κατάλοιπο του Κιούμπρικ- και το σκοτεινό ύφος «αγκαλιάζουν» περίφημα το ρεσιτάλ ερμηνείας του Άρη Σερβετάλη. Αν και το υπόλοιπο καστ (Αϊδίνη, Αλμπάνης, Λουκιανός, Μαλάκης, Ρουμελιώτη, Σκώτης, Φιορέττος), κυμαίνεται σε χαλαρούς ρυθμούς, εκτελώντας διεκπεραιωτικά θα λεγαμε το ρόλο του -πέραν λίγων εξαιρέσεων Αλμπάνη/Ρουμελιώτη σε δυναμικές αναλαμπές-, εκείνος αποδεικνύεται καθηλωτικός, ενώ η περιρρέουσα χλιαρότητα λειτουργεί αντιστρόφως ανάλογα πυροδοτώντας τον ερμηνευτικό του οίστρο. Κατορθώνει άψογα να αποτυπώσει τον παρανοϊκό χαρακτήρα του Άλεξ με κωμικοτραγικές πινελιές ενώ οι όποιοι καρικατουρίστικοι πλατειασμοί χάνονται στο σύνολο της προσπάθειας. Οι χαρακτηριστικοί πυρετικοί παροξυσμοί του, άλλοτε ως θύτης κι άλλοτε ως θύμα, συντελλούν στην κορύφωση του έργου.
Όλα αυτά συνθέτουν μία από τις πιο δυναμικές θεατρικές προτάσεις της χρονιάς καθιστώντας της μια παράσταση που δεν πρέπει να χάσει κανείς.

No comments:

Post a Comment