"Και μες στην τέχνη πάλι, ξεκουράζομαι απ' την δούλεψή της."

Saturday, 4 January 2014

Μινόρε

Ξενα σωματα αντικρυ στη φωτια
παγωμενα σε μια ατερμονη στιγμη
να οσμιζονται μανιωδως τα χνωτα τους
αναγνωριζοντας τους ιδιους φοβους και λατρειες
εξαργυρωμενες παντοτε σε πλανες
καλπικα αισθηματα
που ο χρονος λες και τα σκουριασε
με υγρα χαστουκια
ποτισμενα με πρωινους ιδρωτες
και δακρυβρεχτες αφηγησεις στο φιλοθεαμον κοινο

Και δε σταματησαν εκει.
Ο καιρος εφερε αλλη μια πλανη να προσθεθει
στο αθροισμα.
Οι ευσεβεις ποθοι συνηθισαν τοσο
την ορμεμφυτη μεροληψια τους
την επιμελως αφελη εθελοτυφλια
που κουραστηκαν πια και βαλθηκαν να ξυπνησουν τη συνειδηση.
Μα ταχα γινεται η λογικη να δραπετευσει απ'το ενστικτο;

Πιθανως.
Παντα υπαρχει μια λησμονησμενη εξαιρεση στον κανονα.
Στον κανονα που ξεχασαν να πουν πως γεννιεται
μεσα στα σπλαχνα της εξαιρεσης
ζηλευοντας με λαιμαργια την αυθυπαρξια της.
Επειδη η εξαιρεση δε χρειαζεται τον κανονα για να υπαρξει.
Γεννιεται απο μονη της και πεθαινει παλι μονη

Τα σωματα συνεχιζουν να αφουγκραζονται
τις πνιχτες τους αυρες γυρω απ τη φωτια.
Η σιωπη ειναι εκκωφαντικη για τα γυμνα τους αυτια
ενω τσακισμενα τους χερια μενουν ακινητα στο θλιβερο θεαμα.
Λιγο εμεινε πριν κατασπαραχθουν σαν αγρια θηρια.
Προσπαθωντας να σωσουν οτιδηποτε προλαβαινει να σωθει
μα για τιποτε δεν υπαρχει χρονος
Μονο το αιμα απο τις πληγες και αυτες να χασκουν σαν
λευκοι αβυσσοι στο σκοτεινο αδιεξοδο
Πριν το τελος ο πονος μια γαληνη ανειπωτη θαρρω.
Γιατι ρωτας.
Γιατι μονο ετσι ξερεις στο τελος της ημερας πως άξιζε που εζησες.

No comments:

Post a Comment