"Και μες στην τέχνη πάλι, ξεκουράζομαι απ' την δούλεψή της."

Tuesday, 15 April 2014

Μια κραυγη με πνιγει που ξεχασα να βγαλω
τα χειλη σου τα ματωμενα που αφησα να κλεισουν
παντοτινη αγαπη μου σε λογιζα θαρρω
με τα ωραια σου φουστανια, τα κοκκινα, τα τιρκουαζ

καθοσουν παστρικα στου κρεβατιου την ακρη
τα δυο σου χερια τα χλωμα να αργοπλεκεις κοιταζα
καθως χαμογελο γλυκο ξεπροβαλε απ'το μισανοιχτο
το στομα σου κρυφα μην και προλαβω να το δω

στα δυο σου ματια τα μπλαβια ωρες ατελειωτες πνιγομουν
στερια στο σωμα σου το ιερο οπως επαλευα να πιασω
και δυο φορες σαν να ξεχνιοταν η καρδια μου να χτυπησει
οπως χανομουν μες του φιλιου σου τη σιωπη

απανω στα χειλη μου ο αλμυρενιος σου ιδρωτας ξεραθηκε πια
μαζι κι αυτος με κατι ξεχασμενα ονειρα τ' αυγουστου
που καπου καποτε ονειρευτηκα για σενα και για μενα
πως ταχα δηθεν τα ματια μου στο πλαι σου θα εκλεινα αιωνια

Friday, 4 April 2014

Της φωτιας

Στου οριζοντα το ξεπλεγμα
εκει που ξεδιαλυνονται οι καπνοι και πεφτουν οι γοπες
το τασακι το γεματο απο αρρωστια
εκει σε βλεπω ορθιο και παιρνω θαρρος κι εγω
να σταθω διπλα σου δυνατα να ακουστω

κοιτα με πως δεν σκιαζομαι τη βουη τ' ανεμου
και πως να καω ακομα θα μ'αρεσει
λες κι η σαρκα μου θα γιορταζε μια θυσια
στην υγεια σου, για σενα εναν τελευταιο φορο τιμης
εκει που επεσες εσυ σηκωθηκα εγω

στα γονατα εμαθα να μη ζω
κι οποτε πεφτω να ορθωνομαι
κι ας ειναι αργα, μα ποτε δεν ειναι αργα σου λεω
μια μερα πριν το θανατο ακομα και τοτε νωρις λογιζεται
ακου με μαζι σε αυτο, μαζι σε ολα

σφιξε το χερι μου και προχωρα τωρα δε με σταματας
βαρεθηκα το νοημα να ψαχνω, θα το φτιαξω μοναχη μου
πολεμος και αιμα, δε τη θελω τη γαληνη
χορτασα ψεμα κι ηρεμια τωρα θελω να ζησω, μ' ακους;
τωρα ηρθε η σειρα μου ν' αγγιξω τον πυρινο ηλιο

το στομα μου σιχαθηκα να κλεινω
βρισιες να καταπινω για ενα ανουσιο χαιρετισμα
σταχτη να γινει ολος ο κοσμος σημερα
θελω να πατησω στα αποκαϊδια να αγκαλιασω το χαος
εκει ειναι το σπιτι μου θαρρω

τοσα χρονια περασαν βαφτισμενα στο τιποτα
κοντρα σε ολα ειναι το κατι
εκει θα βρω πηγη να πιω εκει θα ξαποστασω
στο κεντρο της γης αντιλαλουν τα βλεμματα μας
βγαζουν φωνη και σπανε πετρινα δεσμα

δυο γροθιες τα τσακισμενα μου χερια
κουνιουνται στον αερα
νιωθω το λιοπυρι να με λουζει
καθως το σπιρτο κρατω στο χερι
μια σπιθα μενει και σου λεω αντιο

φωτια να γινουν ολα, ο τοπος να καει συθεμελα
να ξεχειλισουν οι φλογες απ' της ψυχης τις πονεμενες ρωγμες
τετοιο τελος θελω να εχω αργο γεματο πονο στο ξαναπα
κραυγες να ακουω και δυνατα γελια να μου τρυπανε τα αυτια
την υπαρξη μου να νιωθω να ξεθωριαζει σιγα-σιγα
κι ετσι καπως να κλεισω τα ματια ελευθερη πανω στο χωμα
-ελευθεροι οπως γεννηθηκαμε ετσι να ξαναγεννηθουμε-



Thursday, 3 April 2014

Στου τωρα το μηδεν

Οι λεπτοδεικτες μοιαζουν να κινουνται πιο αργα απ' ό,τι συνηθως
σχεδον κοκκαλωμενοι στο μηδεν
αραγε θα περασει αυτη η νυχτα;
αραγε ο ηλιος θ' ανατειλλει;

ποσες μερες περασαν, ενα ξεθωριασμενο φιλμ
μπροστα στα ματια μου;
ποσοι ανθρωποι μου μιλησαν χωρις να τους ακουσω;
ποσα μασκαρεμενα γελια φορεσα για να ξεφυγω;

κι οι μερες περασαν μα δεν θυμαμαι πως
το ρολοι μαλλον χαλασμενο
και μορφη γελαει ειρωνικα
κι εγω καταλαβαινω

καλυτερα οι μερες μην περασουν
εδω να μεινουν οι στιγμες φυλαγμενες
γιατι αν φυγουν δε μενει κατι πια
ετσι μου λεει η μορφη
κι ετσι γελαει