"Και μες στην τέχνη πάλι, ξεκουράζομαι απ' την δούλεψή της."

Tuesday, 15 April 2014

Μια κραυγη με πνιγει που ξεχασα να βγαλω
τα χειλη σου τα ματωμενα που αφησα να κλεισουν
παντοτινη αγαπη μου σε λογιζα θαρρω
με τα ωραια σου φουστανια, τα κοκκινα, τα τιρκουαζ

καθοσουν παστρικα στου κρεβατιου την ακρη
τα δυο σου χερια τα χλωμα να αργοπλεκεις κοιταζα
καθως χαμογελο γλυκο ξεπροβαλε απ'το μισανοιχτο
το στομα σου κρυφα μην και προλαβω να το δω

στα δυο σου ματια τα μπλαβια ωρες ατελειωτες πνιγομουν
στερια στο σωμα σου το ιερο οπως επαλευα να πιασω
και δυο φορες σαν να ξεχνιοταν η καρδια μου να χτυπησει
οπως χανομουν μες του φιλιου σου τη σιωπη

απανω στα χειλη μου ο αλμυρενιος σου ιδρωτας ξεραθηκε πια
μαζι κι αυτος με κατι ξεχασμενα ονειρα τ' αυγουστου
που καπου καποτε ονειρευτηκα για σενα και για μενα
πως ταχα δηθεν τα ματια μου στο πλαι σου θα εκλεινα αιωνια

No comments:

Post a Comment