"Και μες στην τέχνη πάλι, ξεκουράζομαι απ' την δούλεψή της."

Friday, 4 April 2014

Της φωτιας

Στου οριζοντα το ξεπλεγμα
εκει που ξεδιαλυνονται οι καπνοι και πεφτουν οι γοπες
το τασακι το γεματο απο αρρωστια
εκει σε βλεπω ορθιο και παιρνω θαρρος κι εγω
να σταθω διπλα σου δυνατα να ακουστω

κοιτα με πως δεν σκιαζομαι τη βουη τ' ανεμου
και πως να καω ακομα θα μ'αρεσει
λες κι η σαρκα μου θα γιορταζε μια θυσια
στην υγεια σου, για σενα εναν τελευταιο φορο τιμης
εκει που επεσες εσυ σηκωθηκα εγω

στα γονατα εμαθα να μη ζω
κι οποτε πεφτω να ορθωνομαι
κι ας ειναι αργα, μα ποτε δεν ειναι αργα σου λεω
μια μερα πριν το θανατο ακομα και τοτε νωρις λογιζεται
ακου με μαζι σε αυτο, μαζι σε ολα

σφιξε το χερι μου και προχωρα τωρα δε με σταματας
βαρεθηκα το νοημα να ψαχνω, θα το φτιαξω μοναχη μου
πολεμος και αιμα, δε τη θελω τη γαληνη
χορτασα ψεμα κι ηρεμια τωρα θελω να ζησω, μ' ακους;
τωρα ηρθε η σειρα μου ν' αγγιξω τον πυρινο ηλιο

το στομα μου σιχαθηκα να κλεινω
βρισιες να καταπινω για ενα ανουσιο χαιρετισμα
σταχτη να γινει ολος ο κοσμος σημερα
θελω να πατησω στα αποκαϊδια να αγκαλιασω το χαος
εκει ειναι το σπιτι μου θαρρω

τοσα χρονια περασαν βαφτισμενα στο τιποτα
κοντρα σε ολα ειναι το κατι
εκει θα βρω πηγη να πιω εκει θα ξαποστασω
στο κεντρο της γης αντιλαλουν τα βλεμματα μας
βγαζουν φωνη και σπανε πετρινα δεσμα

δυο γροθιες τα τσακισμενα μου χερια
κουνιουνται στον αερα
νιωθω το λιοπυρι να με λουζει
καθως το σπιρτο κρατω στο χερι
μια σπιθα μενει και σου λεω αντιο

φωτια να γινουν ολα, ο τοπος να καει συθεμελα
να ξεχειλισουν οι φλογες απ' της ψυχης τις πονεμενες ρωγμες
τετοιο τελος θελω να εχω αργο γεματο πονο στο ξαναπα
κραυγες να ακουω και δυνατα γελια να μου τρυπανε τα αυτια
την υπαρξη μου να νιωθω να ξεθωριαζει σιγα-σιγα
κι ετσι καπως να κλεισω τα ματια ελευθερη πανω στο χωμα
-ελευθεροι οπως γεννηθηκαμε ετσι να ξαναγεννηθουμε-



No comments:

Post a Comment