"Και μες στην τέχνη πάλι, ξεκουράζομαι απ' την δούλεψή της."

Friday, 18 July 2014

 
τα βλεφαρα της ερμητικα τα εκλεισε
αφουγκραζοντας τη ραγισμενη σιωπη
πλαι σ' εκεινον που εσπειρε ο Πολιευς μισο θεο μισο θνητο
μια παγωμενη Κυριακη χιλιαδες χρονους πριν

αντικρυστα, μπλεγμενα χερια και βαριες ανασες
μια να του κλεψει προσπαθουσε
για να την πλεξει με αγιοκλημα και σταυρο χρυσο
σαν φυλαχτο να το φορα τις νυχτες που πονα

αγκαλιασμενοι στα λευκα σεντονια
ηρωες θυμιζαν απο ονειρο σαιξπηρικο
που την αγαπη τους κουραστηκαν να φυγαδευουν-και αλλο δεν αντέξαν-
εγειραν απανω στου φουρτουνιασμενου τους ονειρου την ποδια να ξαποστασουν

εκεινο που ποτε τους δεν τους προδωσε
με μελωδιες ορφικες τους εντυσε
μια νυχτα του Ιουλη με πανσεληνο
υπο το φως του φεγγαριου ευλαβικα οταν λιτανευαν την Αφροδιτη

ηταν αλλιως το ενιωσαν απανω στης καρδιας τους χτυπους
βαπτιστηκαν στου Ερωτα τον ποταμο
σαν αυριο να μην υπηρχε σ' ενα δωματιο σκοτεινο
δυο αχωριστες σκιες που λαμπανε μες στο γλυκο ημιφως

φυλακες αγγελοι πιο περα στεκονταν και στα κλεφτα ψιθυριζαν ψαλμους
"....κι ενωθηκαν εις σαρκαν μιαν"
κι αληθινα τα λογια βγηκαν
ενα γινηκανε στο τελος, ενα κι οι ψυχες

ομως ακομη μια φορα το ονειρο τελειωσε την αυγη
ευτυχια φυλακισμενη σε κλεψυδρα
καθε κοκκος ακανθινο στεφανι στις καρδιες τους καρφωμενο
αβασταγες οι μαχαιριες ο πονος δε μετριεται 

κι ηρθε νυχτα οπου καποτε δακρύσαν κι οι θεοι
οταν την ακουσαν να κλαιει-κυκνος πριν πεθανει-
βουβα "γιατι" και παρακλησεις
ικετευε μια καταιγιδα λησμονιας να βρεξει να ξεχασει ο,τι κι αν εγινε να θαψει

κι ετσι οι θεοι το θελησαν τον πονο της να μαλακωσουν
γιατι αγαπη τετοια δεν γνωρισε ξανα αυτος εδω ο κοσμος
σαν ροδο τους πολυτιμο περηφανοι που θαυμαζαν
και διπλα τους το πηραν μην τους μαραθει

γιατι οι ανθρωποι στα δυο ειναι σπασμενοι
κι αμα το αλλο το μισο το βρουνε και το χασουν
στα δαχτυλα μετριουνται οι στερνες πνοες τους
απ' το μαραζι ξεψυχουν δεν εχουν λογο πια να ζουν

μα μη φοβαστε- οι δυο μας ηρωες γινηκαν απ'των θεων το χερι
δυο λαμπρα πετρωματα στον ουρανο αστερια, ποτε η αγαπη τους μη σβησει
να λαμπουν ως τα υστερα του κοσμου μαζι αγαπημενοι
και περα απο εκει για παντα στους αιωνες.

-Σ'αγαπώ ως εκεί που τα μάτια μου αγγίζουν, ως εκεί που η ψυχή μου τρέμει, μα πιο πολύ σε αγαπώ ως τον παλμό τον τελευταίο της καρδιάς μου.-




No comments:

Post a Comment