"Και μες στην τέχνη πάλι, ξεκουράζομαι απ' την δούλεψή της."

Tuesday, 8 July 2014

Του αβεβαιου οι μαχαιριες

Του αβεβαιου βαθιες οι μαχαιριες
σε μαυρη αβυσσο με πεταξαν που πια λησμονησα και τ'ονομα μου
απο που ξεκινησα, για ποιο σκοπο
πλανιεμαι στο σκοταδι τυφλωμενος ιχνηλατης
χερια ποδια ματωμενα απ' αγκαθια και κισσους

ευτυχισμενα χρονια δεν βαστω
μηπως υπηρξαν και μου τα κλεψε η ληθη;
ή μηπως σταθηκε ο Χρονος δικαστης και τιμωρος και μου τα στερησε
για ξεχασμενες αμαρτιες που διεπραξε η απεθαντη ψυχη μου;

συγχωρα με που κλαιω
δεν αντεχω αλλο τα νυχια στις γροθιες μου να καρφωνω
ασε με να κλαψω, σε παρακαλω
μεχρι τα δακρυα να στερεψουν απ' τα βαθη της υπαρξης μου
μεχρι τα ματια μου γυαλινοι καθρεφτες να γενουν

ακουνητοι κι ασαλευτοι
το ειδωλο σου να λατρευουν.
συγχωρα με και παλι,
μη με κοιτας που κλαιω να χαρεις,
κρατα με οπως τοτε να γελω με καποιο ανοητο αστειο

καλυτερα να με ξεχασεις ομως θαρρω
ισως ετσι ξεγελασεις τους θεους κι ο Χρονος υπακουσει
και μας γυρισει πισω
εκει στην αδιαφορη αρχη, στην νηνεμια της αγνοιας
οταν τα ματια σου δεν σημαιναν για μενα τιποτα

μα τωρα που σημαινουν ζωη και θανατο μαζι
τα πως και τα γιατι ενα ερωτημα περισσιο
τωρα η τελευταια ανασα απο το ξεσκισμενο μου κορμι χορο μπροστα σου στηνει
τωρα η καρδια μου ξεχασε να χτυπα για τον δικο της εαυτο
κι εμαθε μοναχα για σενα να χτυπα

μη μ' ακους σε παρακαλω
τα αυτια σου κλεισε να χαρεις,
συνηθισα στο ερεβος να ζω την μαυρη καταχνια σαν συντροφια να εχω
συνηθισα να ζω σαν τη σκια
μια σκια διχως ψυχη που περπατα τον κοσμο διχως ν' αγαπα και ν' αγαπιεται

το φως της λυτρωσης αργει
χιλιαδες μιλια μακρυα του σε τουτη δω τη φυλακη
παγιδευμενη διχως πνοη κι αγερα
μα προπαντος χωρις εσενα
χιλιες φορες καλυτερα ο θανατος λογιζεται

εκει, στην αλλη τη ζωη ισως σε βρω
εκει να σ΄αγκαλιασω ισως μπορεσω
και καπου κατω απο του παραδεισου τα αγριοκυπαρισσα
τα ματια σου τα αγαπημενα
ισως ξανανταμωσω.

No comments:

Post a Comment