"Και μες στην τέχνη πάλι, ξεκουράζομαι απ' την δούλεψή της."

Saturday, 6 December 2014

Δεν ξεχνώ...6/12/08

Έξι χρόνια μετά ο Γρηγορόπουλος ζει. Ζει στις καρδιές μας, στο μυαλό μας, στα συνθήματα στους τοίχους, στην οδό Γρηγορόπουλου, πλέον, που άφησε την τελευταία του πνοή. Ο Γρηγορόπουλος ζει μέσα απ' τον καθένα από εμάς. Ήρωας; Όχι, ο Γρηγορόπουλος δεν ήταν ήρωας. Ήταν η ανθρωποθυσία εκείνη που χρειαζόμασταν για να δούμε το θηρίο κατάματα. Πώς συνυπάρχει δίπλα μας σε μια ψευδαίσθηση ασφάλειας κι αλληλεγγύης, πώς έρπει έτοιμο την πιο ανύποπτη στιγμή να μας δαγκώσει. Πήρε το χρίσμα του Ήρωά μας, χωρίς να το ζητήσει, χωρίς να τον ρωτήσουν. Μας ξύπνησε από το ροζ σύννεφο της μάνας Δημοκρατίας που στέλνει τους γιους της με τα μπλε να προστατεύσουν τις αξίες και τα ιδανικά της. Για μένα σύμβολο μιας χαμένης δημοκρατίας, για μένα μετερίζι για αγώνα μέχρι τελικής πτώσεως. Ώσπου τα θεμέλια να γκρεμιστούν και μια καινούρια κοινωνία να ξεφυτρώσει. Όχι καλύτερη ή χειρότερη. Μια κοινωνία πιο ανθρώπινη, κοντά στον Άνθρωπο, για τον Άνθρωπο
Έξι χρόνια μετά κι η ιστορία ζητά νέο πρωταγωνιστή για να στολίσει τις σελίδες της. Ο Ρωμανός, ο ήρωας, ο επαναστάτης. Όχι...
Ο Ρωμανός κι ο Γρηγορόπουλος, είναι ο Νίκος κι ο Αλέξης. Όχι δυο επίθετα κι ηρωισμοί και άλλες τόσες φανφάρες. Είναι εσύ κι εγώ. Είναι ο Νίκος που είδε τον καλύτερο του φίλο Αλέξη να ξεψυχεί στα χέρια του, που πρόλαβε απ'τη δική του θέση να δει κι αυτός το στυγνό πρόσωπο του τέρατος.  Είναι ίσως και κάτι παραπάνω. Μια Ιδέα. Για να παλέψεις εσύ κι εγώ, να σπάσουμε τα δεσμά της σκλαβιάς. Δεν την αντέχει τη σκλαβιά τούτος ο τόπος. Από εκείνο το βράδυ ο Νίκος δίνει τον δικό το πόλεμο για να σπάσει τις δικές τους αλυσίδες, τη δική του φυλακή. Δεν ξέρω αν είναι καλός κι ευγενικός, οξύθυμος ή νευρικός. Σίγουρα, όμως, δεν είναι αυτός που σου πλασάρει το τηλεκονσερβοκούτι. Δεν είναι ο λήσταρχος, ο τρομοκράτης, ο παρ' ολίγον δολοφόνος. Δεν είναι, αν μη τι άλλο, περισσότερο ληστής από 300 όρνεα που τραπεζοκυκλώνονται μέσα στη Βουλή και ξορκίζουν το κελί μ' αξιώματα και εξουσίες.
Δεν είναι πιο εγκληματίας από αυτούς που μιλούν για νόμο, όταν ο νόμος έχει σαπίσει στα χέρια τους από καιρό, όταν τον σέρνουν δεκανίκι αυτοί οι φαυλοκράτες.
Αυτή η μάχη δεν πρόκειται για καμιά εκπαιδευτική άδεια. Πρόκειται για αγώνα ενάντια στο θηρίο, από όλους μας, μια γροθιά. Ο Νίκος δεν παλεύει για μια θέση στο αμφιθέατρο της Διοίκησης Επιχειρήσεων. Παλεύει για μια Ιδέα, για ανθρώπινα δικαιώματα, για την τιμή των ιδανικών του, τη δική του, για την τιμή όλων μας.Ο Αλέξης και ο Νίκος μας δίνουν αυτό που το θηρίο ανελέητα μας στέρησε για χρόνια. Την ελπίδα να πυρώνει στην καρδιά.  Ότι κάποτε αυτή η ασχήμια θα αλλάξει, πως κάποτε ο κόσμος θα ομορφύνει.  Όταν ο θάνατος σου φαίνεται μικρός για να σε σταματήσει από το να προασπίσεις όλα όσα πιστεύεις, τότε είσαι νικητής
Ο Νίκος κι ο Αλέξης είναι από τους τυχερούς. Είναι παντοτινά ελεύθεροι...
Δεν ξεχνώ... 6/12/08

No comments:

Post a Comment