"Και μες στην τέχνη πάλι, ξεκουράζομαι απ' την δούλεψή της."

Monday, 9 February 2015

εριξαν τα κορμια τους με βια στο κρεβατι
ξεσκιζοντας ρουχα και χρηστοτητες
τα ενστικτα ξυπνουσαν απο τον ληθαργο
ταραζοντας τη σιγαλια μ' ηδονης βογγητα

πνευματα που οργιαζαν ξεφρενα
μεσ' απο δοχεια σαρκινα που 'σταζαν ιδρωτα
αρχεγονες επιταγες που εξαργυρωνονταν
σε ξεφρενη διεισδυση

η ζωωδης φυση τους ξεφωνιζε προστυχα διαταγματα
κραυγαζαν μανιωδως καθως πλησιαζαν την κορυφωση
κι ο χρονος σταματουσε ανυποπτος συνενοχος στην αμαρτια
με εξαψη

μεθυσμενα κτηνη απο λαγνεια
σε μια αρενα ποθου που πλημμυριζε τις αδειες τους ζωες
στιγμες που ξεθωριαζε η μοναξια μονο δριμυτερη για ν' επιστρεψει
στον τελευταιο στεναγμο της χαραυγης

Saturday, 7 February 2015

ειναι στιγμες σαν την αποψινη
που η θηλια σφιγγει ανελεητα
που τα λαθη μπροστα σου Δικαστες στεκονται και σ' ανακρινουν
και τι να απαντησεις, οταν απαντηση τα χειλη δε βαστουν;

ποιον εαυτο να δικαιωσεις και να δικασεις ποια καρδια
οταν το δρομο που σου χαραξαν πηρες αποφαση μοναχος σου να διαβεις
πνιγοντας τη Λογικη σε μαυρη θαλασσα
οταν σε μαχες χαμενες ριχτηκες για να χωρεσεις σε μια καρδια

για κεινες τις βραδιες που η τρελα γελασε μαζι σου
οταν η Αξιοπρεπεια την πλατη γυρισε μ΄αποστροφη
οταν ματια φιλων μ' οικτο πλημμυριζαν αντικρυζοντας σε
για κεινες τις στιγμες που λησμονησες ποιος ησουν

κι οταν ενθυμεισαι απο που ειχες ερθει και προς τα που βαδιζεις πια
τοτε σε παιρνει το πρωι να μουσκευεις μαξιλαρια
τοτε μυριαδες νυχια γδερνουν  την ψυχη
κι υστερα γυμνη την στηνουν σε περιγελασμου θωρια

ολα για μια καρδια που δεν χωρεσες τελικα ποτε να μπεις
κι ηταν παντοτε δανεικη