"Και μες στην τέχνη πάλι, ξεκουράζομαι απ' την δούλεψή της."

Saturday, 7 February 2015

ειναι στιγμες σαν την αποψινη
που η θηλια σφιγγει ανελεητα
που τα λαθη μπροστα σου Δικαστες στεκονται και σ' ανακρινουν
και τι να απαντησεις, οταν απαντηση τα χειλη δε βαστουν;

ποιον εαυτο να δικαιωσεις και να δικασεις ποια καρδια
οταν το δρομο που σου χαραξαν πηρες αποφαση μοναχος σου να διαβεις
πνιγοντας τη Λογικη σε μαυρη θαλασσα
οταν σε μαχες χαμενες ριχτηκες για να χωρεσεις σε μια καρδια

για κεινες τις βραδιες που η τρελα γελασε μαζι σου
οταν η Αξιοπρεπεια την πλατη γυρισε μ΄αποστροφη
οταν ματια φιλων μ' οικτο πλημμυριζαν αντικρυζοντας σε
για κεινες τις στιγμες που λησμονησες ποιος ησουν

κι οταν ενθυμεισαι απο που ειχες ερθει και προς τα που βαδιζεις πια
τοτε σε παιρνει το πρωι να μουσκευεις μαξιλαρια
τοτε μυριαδες νυχια γδερνουν  την ψυχη
κι υστερα γυμνη την στηνουν σε περιγελασμου θωρια

ολα για μια καρδια που δεν χωρεσες τελικα ποτε να μπεις
κι ηταν παντοτε δανεικη



 

No comments:

Post a Comment