"Και μες στην τέχνη πάλι, ξεκουράζομαι απ' την δούλεψή της."

Tuesday, 7 April 2015

Άκανθος

περασαν ομορφα τα χρονια με γελια και χαρες
οι ξεφρενες γιορτες ανταριαζαν τις νυχτας τη βουβη αχλη
καποιοι χοροι που αρχινησαν στου φεγγαριου τους δεικτες
και με την πρωτη αυγη τελειωσαν απροθυμα

περασε ο καιρος γλυκα κι ανεμελα
με συντροφια τραγουδια στο αυτοκινητο
με μελωμενα αποσταγματα να ευφραινουν τις βραδιες
και τους καπνους να ξεγελουν τα θερια της σιωπης

κι υστερα απο αμνημονευτους καιρους ξυπνησε εκεινο τ' αγριο βραδυ
πνιγμενη στον ιδρωτα
δυο χτυπους χανοντας ανοιξε με σαστισμα τα ματια,
ενα πορτραιτο Απολυτου τρομου και φρικης
ταχα στο ονειρο ειδε αιμα βαθυ κι αυτο το προσωπο
λουσμενο με την αυρα του θανατου

σωθηκε η ανασα της μεμιας
ακανθος το μετωπο της τυλιξε
τα ματαια λογια, το αμειλικτο αδιεξοδο που προσταξε το ψεμα
σαν να μπηξαν στα σπλαχνα της μαχαιρι
το διχτυ της ειμαρμενης ενιωσε να σκιζεται
ομφαλιος λωρος που κοβει η μανα με τη βια

αργα τυλιχτηκαν γυρω απο το λαιμο της χερια κοκκαλιαρικα
καθως απλωνε απειλητικα ο καταχνος οριζοντας της επιβληθεισας ληθης
ξαφνου θυμηθηκε τη γνωστη ανηφορια που καποτε ανεβηκε καρτερικα
και γεμισαν τα ματια δακρυα καυτα απο τις κοψιματιες της μνημης
ω ναι, εκεινο το βραδυ εκλαψε πικρα.

μα υστερα ανετειλαν ξανα οι μερες κι οι νυχτες εδυσαν και παλι οπως προσταξε η Νομοτελεια του Παντος
κι ο πονος αλλη επιλογη δεν ειχε
παρα να ξεθωριασει μετρωντας τις σελιδες ενος αναξιου παραμυθιου




No comments:

Post a Comment