"Και μες στην τέχνη πάλι, ξεκουράζομαι απ' την δούλεψή της."

Friday, 27 November 2015

Δε με μέλλει πια


Εκεί ψηλά όπως βασιλεύει ο ηλιάτορας
Μια ανάσα ζωής με μια ματιά στο γαλάζιο τ΄ ουρανού
Γεμίζουν τα στήθια οξυγόνο από αυτό που τόσο καιρό είχε εκλείψει
Δεν ξέρω πώς μήτε το γιατί
Μα ξέρω πως μοιάζει ένα χαμόγελο όταν το βλέπω
Κι αυτό αντικρίζω τώρα σε εκείνον τον καθρέφτη
Που μέχρι πριν με περιγελούσεΈσπασαν από το πουθενά τα σίδερα
Πόσα γυαλιά ξεχύθηκαν και ποσά αμέτρητα κομμάτια
Μα δεν με μέλλει τώρα πια
Φτάνει που λεφτερώθηκα από 'κεινη τη διαβολεμένη φυλακή
Ω, μόνο εσύ Θεέ μου ξέρεις πώς με 'πνιξαν τα σίδερά της, πώς λίγο έλειψε να συντριβώ απ΄την απανθρωπιά της
Θυμήσου όλα τα βράδια που με είδες να φωλιάζω στη δειλία παραδομένη στην μοιρολατρία της ματαιότητας
Τότε δεν πίστευα πως θα ξεφύγω από αυτή τη φρικτή αλληλουχία υποταγής.
Κι ήρθε η ώρα που το τέλος έγινε αρχή, που το φως μ΄αγκάλιασε ξανά.
άρχισα να περπατώ στο γνώριμό μου δρόμο.
Ο δρόμος ξέρω είναι μακρύς μα δε με μέλλει
Τώρα ναι, μπορώ να ενώσω τα κομμάτια
Και τα γυαλιά που σπάσανε ξανά να τα κολλήσω θα μπορέσω
Ράγισμα να δει κανείς δε θα υπάρξει σας το λέω
Το πέπλο των νέων ταξιδιών θα κρύψει τα σημάδια
Κι εγώ ελεύθερη μονάχα ελπίδα και ονείρατα βαστώ
Τίποτα παλιό μαζί, καμία αποσκευή του χθες για να θυμάμαι
Θαρρώ σας το ξανάπα
Τώρα δε με μέλλει πια